Γελώντας με τον εαυτό μου

Τα δικά μου resolutions ξεκινάνε με την έναρξη του καινούριου εξαμήνου και όχι με την αλλαγή του χρόνου, μια λεπτομέρεια που δεν έχει και τόση πολλή σημασία αν σκεφτεί κανείς ότι ο χρόνος είναι ορισμένος αυθαίρετα και σημαίνει εντελώς διαφορετικά πράγματα για τον καθένα. Είναι η περίοδος που έχω αποφασίσει ότι θα γράψω στ’ αρχίδια μου (τρόπος του λέγειν, τα αρχίδια είναι μεταφορικά) την εξεταστική, το μέσο όρο μου και όλο το χρόνο που έχασα από τη ζωή μου υποτιθέμενη ότι διαβάζω αλλά προσπαθώ να δείξω λίγη όρεξη και κέφι, θέτοντας στόχους για το επόμενο εξάμηνο.


Για το επόμενο εξάμηνο λοιπόν, έχω αποφασίσει ότι θα πηγαίνω πιο συχνά γυμναστήριο, θα διαβάζω εγκαίρως τις μεταφράσεις των αρχαίων και δεν θα τα αφήνω για τη τελευταία στιγμή, θα γράψω το άρθρο που σχεδιάζω εδώ και τόσο καιρό, θα αναλάβω δυο-τρεις εργασίες και θα ξυπνάω το πρωί – θα κοιμάμαι τη νύχτα και όχι το ανάποδο.Α, και θα σταματήσω να είμαι τόσο σνομπ με τους ανθρώπους και θα ακούω κάθε μαλακία που έχουν να πουν ό,τι τους προβληματίζει.  


Βλέποντας την παραπάνω παράγραφο, μου έρχεται να μουντζώσω τον εαυτό μου και να βάλω τα γέλια. Φυσικά και δεν πρόκειται να ακολουθήσω τίποτα από όλα αυτά, το γνωρίζω πάρα πολύ καλά γιατί εγώ και ο εαυτός μου γνωριζόμαστε εδώ και πολλά χρόνια. Δεν είναι θέμα θέλησης –ίσως και να είναι, αλλά να μην το παραδέχομαι- αλλά το γεγονός ότι με συμπαθώ υπερβολικά. Θεωρώ τον εαυτό μου εξαιρετικό ως έχει, δεν με ενοχλούν ούτε οι επιλογές μου ούτε η συμπεριφορά μου ούτε η ζωή μου εν γένει.  

Τις περισσότερες μέρες.

Τουλάχιστον αυτός ο Γενάρης δεν είναι σαν τους άλλους. Δεν είμαι μόνη μου να μισώ τον εαυτό μου, είμαι με άλλους και μισώ τον κόσμο όλο. Μπορεί να θεωρηθεί πρόοδος αυτό; Δεν ξέρω. Δεν κλαίω και δεν προβληματίζομαι για το μέλλον, γιατί πολύ απλά δεν με ενδιαφέρει πια και πέταξα τα πλάνα και τα σχέδια στα σκουπίδια. Δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνω σε πέντε χρόνια ή σε πέντε μήνες ή σε πέντε μέρες. Αν έχω ένα σωσίβιο ή μια σανίδα να με κρατάει στην επιφάνεια, δε με ενδιαφέρει αν φύγει το πλοίο.

(Γι’ αυτό σταμάτα να μου κουνάς το γαμημένο άσπρο σου μαντίλι γλυκιά μου γιατί εσύ δεν ήθελες να γίνεις το λιμάνι μου.) 

Μάλλον τελικά η αποτίναξη οποιασδήποτε προσδοκίας για μελλοντική ευτυχία είναι η  παρούσα ευτυχία.

с Новым годом!

Και για να πρωτοτυπήσω (αν ήταν 2005 θα ήταν πρωτότυπο), χειρόγραφη ανάρτηση!

tl;dr Χρόνια πολλά και ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος!

Υ.Γ.:
1. Μαρούλι αν το διαβάζεις αυτό εγώ θα την κρατήσω την υπόσχεση, να δω όμως πότε θα ανέβω Θεσσαλονίκη...
2. Ναι, μαθαίνω Ρωσικά. Να και κάτι που δεν είχα πει.
3. Νομίζω ότι είναι προφανές ότι έχω κολλήσει με μια σειρά βιβλίων και δεν χρειάζεται καν να πω τον τίτλο, ο νοών νοείτω.

An end has a start

Κανονικά, θα έπρεπε να είχα πιάσει τα πράγματα από την αρχή, να αφηγηθώ μια ιστορία από την ώρα που ξεκίνησε μέχρι το τέλος της. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν ξέρω πότε είναι η αρχή και πότε το τέλος, δε νομίζω ότι πρόκειται καν για μια ιστορία από αυτές που κάποτε άρχισαν και κάποτε θα τελειώσουν. Η πιο σωστή λέξη θα ήταν όχι «ιστορία» αλλά «κατάσταση». Κάτι μπήκε στο μυαλό μου σαν παράσιτο και έμεινε σε αδράνεια για άγνωστο χρονικό διάστημα. Από τότε, εμφανίζεται και εξαφανίζεται κατά το δοκούν, χωρίς αυστηρά χρονικά πλαίσια και χωρίς εγώ να καταλαβαίνω τίποτα.

Νιώθω πως κάθε φορά που ξεκινάει, χάνω την επαφή με την πραγματικότητα. Σαν να με έχουν δέσει με χιλιάδες μπαλόνια και ανεβαίνω σιγά-σιγά προς τον ουρανό, τα πόδια μου ίσα που αγγίζουν το έδαφος με τις μύτες. Σαν να παίζει κάποιος με τους διακόπτες και να σβήνουν τα φώτα το ένα μετά το άλλο. Κάτι χτυπάει μέσα μου˙ ένα τικ ανεπαίσθητο σαν ωρολογιακή βόμβα. Δεν ξέρω πότε θα σκάσει, μπορεί να γίνει σε λίγα λεπτά ή να πάρει χρόνια ή ποτέ, αλλά με πνίγει το συναίσθημα ότι ο χρόνος μου τελειώνει. Δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει, μπορεί να είναι απόλυτα φρικτό ή όχι και τόσο. Φοβάμαι όμως˙ με μεγάλωσαν να είμαι δειλός/ή και αυτό φαίνεται και από τις προτάσεις μου, είναι γεμάτες άνω τελείες και κόμματα γιατί μου είναι αδύνατο να πάρω τη μικρή απόφαση να βάλω τελεία.

Για όσο κρατάει, φοβάμαι ακόμη και τη σκιά μου. Δεν θέλω κανείς να καταλάβει τι συμβαίνει πριν καταλάβω εγώ τι στο διάολο συμβαίνει. Μου λένε ότι είμαι ψυχρός/ή και απόμακρος/η αλλά δεν είναι αλήθεια. Προσπαθώ να κρατηθώ από ένα χέρι, γιατί φοβάμαι πως θα πετάξω μακριά ή θα βυθιστώ στα έγκατα της γης, και ψάχνω αυτό το χέρι, αλλά κανένα χέρι ως τώρα δεν είναι αρκετά δυνατό για να κρατηθώ και δεν θέλω να παρασύρω κανένα άλλο σε αυτό που θα ακολουθήσει.

Και ξαφνικά, μια μέρα ξημερώνει και όλα έχουν ηρεμήσει. Ό,τι με αναστάτωνε έχει κοιμηθεί και δεν φοβάμαι τόσο πολύ πια 

και τότε το πλησιάζω 

και το σκουντάω με ένα ξύλο 

και ξαναξυπνάει.

Vertigo

Αυτός είναι ο πιο τεμπέλης γάτος της γειτονιας μου. Ειναι η πρωτη φορα που τον βλεπω να ξαπλωνει στο πεζοδρομιο. Μονίμως είναι στη σέλα κάποιας παρκαρισμενης μηχανης, με αγαπημενη του ενα παλιο παπακι σε τρισαθλια κατασταση.

Σταματάω να πάρω ένα καφε και βλεπω στο τραπεζακι να καθεται ενας πατερας, λιγοτερο κεφατος και προσχαρος απο τους συνηθισμενους, να νανουριζει ενα μωρο σε ενα καροτσι πιο βρωμικο και ταλαιπωρημενο απο τα συνηθισμενα. Η υπαλληλος αφηνει τον καφε της και μου φτιαχνει το δικο μου, σε ενα μεγαλο ποτηρι με μπολικο αφρο. Ενδιαμεσα περνα ενας ταξιτζης, η υπαλληλος τον ρωταει "Μέτριο με γαλα;" και αυτος ίσα που γνέφει. Φευγει νωριτερα απο εμένα. Βγαίνοντας απο το μαγαζι, βλεπω μια κυρία μεγάλης ηλικιας που γλειφει νωχελικα το καλαμακι της σοκολατας της.

Στο σταθμο περιμενουν τετοια μερα μονο μεγαλοι ανθρωποι, βηχουν, φτερνιζονται και στριβουν τσιγαρο. Εχουν πιασει ολα τα παγκάκια αλλα ευτυχως το τρενο δεν αργει. Τελευταια ανεβαινει η κυρία που έπινε τη σοκολατα.

Το τρενο δεν εχει ξεκινησει ακομη αλλα νιωθω οτι πηγαινει μπρος πισω. Σκέφτομαι αν θα παρατηρήσει κανείς ότι το πουκάμισο μου έχει ένα λεκέ από βινεγκρέτ στο δεύτερο κουμπί και τον έκρυψα βιαστικά το πρωί κάτω από το φουλάρι μου. Δεν είχα χρόνο να αλλάξω. Ξεκινήσαμε και ο ελεγκτής πιάνει κουβέντα με τους περισσότερους πριν κόψει εισιτήριο. Στην επομένη στάση ανεβαίνει μια πρόσκοπος μάλλον εικοσάρα και είναι η πρώτη φορά που μου αρέσει η στολή -της πηγαίνει περισσότερο απ' ότι πήγαινε σε μένα πριν από δέκα χρονιά.

Τέλειωσε ο καφές και μετανιώνω που τον ήπια, ανακατεύεται το στομάχι μου γιατί είναι ο δεύτερος της μέρας και ο τέταρτος από τη τελευταία φορά που κοιμήθηκα -ήταν προχθές αλλά δεν το καταλαβαίνω. Από την ώρα που έχω ξυπνήσει, τα πάντα είναι ένας κυκλώνας εικόνων και ήχων και κινήσεων. Κάπως έτσι λένε ξεκινά η τρελά: σκοτεινά όνειρα, εφιάλτες, αϋπνία, φώτα που αναβοσβήνουν. Δεν είμαι σίγουρη, ίσως και όχι.

Αλλά φτάσαμε και είναι ώρα να κατέβω.

The cake is a lie.

"Φίλες και φίλοι αγαπημένοι, σήμερα θα φτιάξουμε ένα κέικ να γλείφετε τα δάχτυλα σας!" Έτσι θα ξεκίναγε αυτό το ποστ ένας μάγειρας pastry chef. Αλλά είμαι εγώ τέτοιο πράγμα; Όχι.

Η σχέση μου με τη κουζίνα δεν είναι και η καλύτερη. Αν και έχω αναλάβει να φτιάχνω στο σπίτι ένα φαγητό τη βδομάδα (το οποίο κατά κανόνα είναι μακαρόνια με κάτι), γενικά δεν πολυπλησιάζω τις κατσαρόλες και τους φούρνους. Φταίει ότι φοβάται -δικαίως- η μάνα μου μη βάλω καμιά φωτιά; Φταίει ότι σε πέντε λεπτά δράσης μου η κουζίνα μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο; Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.

Βέβαια, αν το εξετάσουμε βάσει οικογένειας, δεν θα έπρεπε να είμαι και τόσο άσχετη. Ο παππούς μου, μετά το πόλεμο, μαθήτευσε στο καλύτερο ζαχαροπλαστείο της εποχής, αν και τελικά αποφάσισε να ασχοληθεί με τη ποτοποιία. Είχε φτιάξει μια κουζίνα στο δωματιάκι της αυλής και εκεί κλεινόταν στον ελεύθερο χρόνο του και έφτιαχνε διάφορα λικέρ και γλυκά ταψιού -που προτιμούσε περισσότερο από τα άλλα. Οι συνταγές του και τα μυστικά πέρασαν στη μητέρα μου και κάποια στιγμή σε μένα, αν έχω μάθει μέχρι τότε να ξεχωρίζω το ραβανί από το σαραγλί.

Τέλος πάντων. Το ενδιαφέρον μου στη ζαχαροπλαστική εστιάζεται κυρίως στα κέικ, αφού είναι από τα πιο εύκολα γλυκά που μπορεί να φτιάξει κάποιος -θεωρητικά. Μέχρι στιγμής, τα πάω καλά με το νεοϋορκέζικο τσιζκέικ και το κέικ σοκολάτας. Η απόπειρα μου να φτιάξω καναδέζικο τσιζκέικ (το άψητο) δεν ήταν και τόσο ...ικανοποιητική. Χτύπησα τη κρέμα πολύ, νερούλιασε, κάηκα με το βούτυρο, δεν έφτιαξα μαρμελάδα και έβαλα γλυκό του κουταλιού το οποίο βυθίστηκε στη νερουλή κρέμα... Ήταν ένα γλυκό σαν αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Σήμερα όμως πήρα την απόφαση να φτιάξω κέικ σοκολάτας με μπανάνα. Το έναυσμα μου το έδωσε μια κοπέλα (δηλαδή, για γκομενοδουλειά προορίζεται το κέικ, να λέμε την αλήθεια). Η εν λόγω κοπέλα βέβαια είναι σε άλλη ήπειρο και πολύ που νοιάστηκε αν φτιάχνω το αγαπημένο της κέικ εδώ στην Ελλάδα, αλλά αυτές είναι οι αδικίες της ζωής. Αχ.

Όπως κάθε σύγχρονη γυναίκα (η λέξη νοικοκυρά μου προκαλεί πολλαπλούς εμετούς, ούτε να την ακούσω), πέταξα το τσελεμεντέ στην άκρη και έψαξα στο ίντερνετ για τη κατάλληλη συνταγή, διάβασα κόμεντς, είδα βίντεο και κατέληξα σε αυτή τη συνταγή μιας καναδέζας κυρίας. Επειδή όμως άλλο τα λόγια και άλλο η πράξη, ας δούμε τι έκανα εγώ.

Κέικ σοκολάτας με μπανάνα!

Βγάζουμε ένα κόσκινο και ένα μπολ. Μετράμε δυο κούπες αλεύρι και μια κούπα κακάο, λίγο παραπάνω από όσο προβλέπει η συνταγή. Αυτό το κάνουμε γιατί οι άταροι άνθρωποι σαν και μένα στο κοσκίνισμα θα πετάξουν το μισό αλεύρι και το μισό κακάο παντού εκτός από το εσωτερικό του μπολ. Λίγο παραπάνω λοιπόν θα διασφαλήσει ότι κάτι θα φτάσει στο μπολ. Μετά δυο κούπες ζάχαρη (τη κανονική). Έπαθα ένα ψιλοπανικό, επειδή ανοίγοντας το κουτί η ζάχαρη κόντευε να γίνει ορυκτός λίθος λόγω της υγρασίας, αλλά με λίγο κούνημα διορθώνεται. Βάζουμε μαγειρική σόδα, αλάτι και μπέικιν πάουντερ (το μπέκιν, που λένε και οι γιαγιάδες). Αφήνουμε αυτό το μπολ στην άκρη.

Παίρνουμε δεύτερο μπολ. Ναι, δυστυχώς δεν χωράνε τεμπελιές, θα λερώσουμε δύο μπολ. Σπάμε δύο αυγά και τα χτυπάμε καλά με το σύρμα. Πάντα στενοχωριέμαι όταν σπάω αυγά, γιατί σκέφτομαι ότι δολοφονώ ένα ανυπεράσπιστο έμβρυο, αλλά δυστυχώς πρέπει. Λιώνουμε 2 μεγάλες ή 3 μικρές μπανάνες (ανάλογα με το πόση μπανανίλα θέλουμε να έχει το κέικ), οι οποίες πρέπει να είναι πολύ-πολύ γινωμένες. Η φάση που κάνουμε νιανιά τις μπανάνες μπορεί να γίνει πιο απολαυστική αν σκεφτόμαστε τη μούρη κάποιου ατόμου στη θέση της μπανάνας, αλλά αυτό το αφήνω στη διακριτική ευχέρεια καθενός. Τις ανακτεύουμε με τα χτυπημένα αυγά, μαζί με ζεστό νερό, γάλα, λάδι (δυστυχώς χρειάζεται αηδιαστικό σπορέλαιο ή κάτι παρεμφερές, δεν πετυχαίνει με το ελαιόλαδο) και εκχύλισμα βανίλιας (ενα καφέ ζουμί που είναι τέλειο σε σχέση με τη σκονίτσα).

Κάνουμε το τελευταίο ανακάτεμα βάζοντας το δεύτερο μπολ στο πρώτο (όχι ολόκληρο το σκεύος ντε, μόνο το περιεχόμενο). Σε αυτό το σημείο, έχουμε ξεχάσει ότι πρέπει να βγάλουμε φόρμα, οπότε βγάζουμε μια μεσαία φόρμα για κέικ και την αλείφουμε με το ίδιο λάδι που βάλαμε στο κέικ, αναπολώντας το καλοκαίρι. Βάζουμε το μείγμα στη φόρμα ελπίζοντας να μη χυθεί το μισό στο παγκο και τη φόρμα σε προθερμασμένο φούρνο στους 180C.

Τώρα όμως αρχίζει το πιο δύσκολο κομμάτι της συνταγής, το καθάρισμα του χάους που προκαλέσαμε. Δυστυχώς, δεν είμαστε εδώ εκπομπή μαγειρικής να μινάρουμε με τις ώρες και να τα καθαρίζουν τα συνεργεία. Γάντια και fairy. Εδώ χρειάζεται πολύ προσοχή, γιατί αν έχει φτάσει το αυγό στο ταβάνι θα ξεχάσουμε το κέικ καθαρίζοντας και μετά αρχίδια μάντολες καταστροφή.

Το κέικ θα είναι έτοιμο όταν βάζουμε οδοντογλυφίδα και βγαίνει στεγνή. Εμένα μου πήρε μία ώρα επειδή μάλλον έκανα μαλακία με το φούρνο. Τώρα παγώνει στο πάγκο και επειδή βαριέμαι να φτιάξω και ganache, μάλλον θα το σερβίρω έτσι.

Παραλειπόμενα:

• Είπα να φτιάξω το κέικ σήμερα γιατί οι μπανάνες θα σάπιζαν (όχι, δεν έβαλα σάπιες μπανάνες στο κέικ, έβαλα πολύ γινωμένες). Επίσης, είχα νεύρα λόγω της σημερινής συνέλευσης της σχολής (τα έχω γράψει στο τουίτερ, βαριέμαι να τα ξαναλέω).
• Μια θεία μου που είναι μάστορας στα κέικ φτιάχνει marble cake και βάζει, αντί για γάλα, την ίδια ποσότητα γιαούρτι. Το αποτέλεσμα είναι υπέροχο και θα το δοκιμάσω και εγώ κάποια στιγμή. 
• Δέκα φορές το τρύπησα το κέικ για να σιγουρευτώ. Ελπίζω στο κόψιμο να μη βγει σουρωτήρι.
• Κάθε φορά που μαγειρεύω, σκέφτομαι τον Swedish Chef από το Muppet Show. Εδώ ταιριάζει το βίντεο με το cakensmoosher!
• Δοκίμασα μια μέρα να φτιάξω και το πεντάλεπτο κέικ σε κούπα. Αηδία είναι.
• Στην αγγλική wikipedia, στο λήμμα του chesecake έχει και τη τυρόπιτα! Τέτοια να λέτε να το πάρει απάνω του ο φούρναρης της γειτονιάς να πουλάει 5 ευρώ το "greek cheesecake".

Υ.Γ. Μόλις το έβγαλα -με μικροατύχημα φυσικά- αλλά είναι θεσπέσιο! Να, δες!