Ήταν όμως ευτυχισμένος που γύρισε. Το πιο σημαντικό πράγμα που του έμαθε εκείνο το ταξίδι ήταν ότι η αγάπη ήταν το μεγαλύτερο αγαθό που μπορούσε να βρει κάποιος και πως κάθε στιγμή με κάποιον που αγαπάς αξίζει πιο πολύ από κάθε υλικό αντικείμενο.
Οι πρώτες μέρες στον πλανήτη του ήταν μια ευλογία. Η πολύβουη ζωή στη Γη δεν μπορούσε να συγκριθεί με την απόλυτη γαλήνη των αστεριών. Τα ηλιοβασιλέματα ποτέ δεν ήταν τόσο φωτεινά στη Γη όσο στον πλανήτη του, όταν ξάπλωνε το δειλινό δίπλα στο λουλούδι του και κοίταζε το στερέωμα ώσπου να φωτιστούν όλα τα αστέρια και οι πλανήτες.
Σύντομα όμως έμαθε την αλήθεια. Το λουλούδι του, το λουλούδι που φρόντισε, που θαύμασε, που αγάπησε όπως δεν αγάπησε κανένα άλλο, τον πρόδωσε. Συγκεκριμένα, το λουλούδι του είχε παράνομη σχέση με δύο μωρά μπαομπάμπ και τους είχε υποσχεθεί ότι θα χρησιμοποιούσε την αγάπη του Πρίγκιπα για να μην τον αφήσει να τα ξεριζώσει. Θα καταλάμβαναν οι τρεις τους τον πλανήτη και θα έδιωχναν τον Πρίγκιπα.
Και έτσι, με δάκρυα στα μάτια, φόρεσε πάλι το φουλάρι του και έφυγε για άλλο ένα ταξίδι στη Γη.
Αυτή τη φορά ταξίδεψε με άλλα μέσα.
Και αποφάσισε να δει ένα κομμάτι της Γης που δεν είχε την ευκαιρία: τη θάλασσα.
Το ταξίδι του ήταν αρκετά μοναχικό.
Η παραλία του θύμισε πολύ την έρημο. Και ενθυμούμενος την έρημο, του ήρθαν στο μυαλό οι παλιοί του φίλοι και όσα θυσίασε για να γυρίσει πίσω στον πλανήτη του, στο λουλούδι του.
Έτσι προσπάθισε να ξεχαστεί. Δοκίμασε να ξαπλώσει στον ήλιο…
…και να διαβάσει κάτι ελαφρύ…
…ακόμη και να πιει, σαν τον μεθυσμένο που είχε γνωρίσει παλιά.
Αλλά δεν δούλεψε τίποτα από αυτά. Και την νύχτα, τον πήρε ο ύπνος κλαίγοντας.
Την επόμενη μέρα όμως, ξύπνησε πιο ήρεμος. Και όσο περνούσαν οι μέρες στον ήλιο, ο πόνος του γινόταν πιο απαλός. Το μυαλό του γέμιζε με θαλασσινό αέρα και απωθούσε τις άσχημες σκέψεις. Μερικές φορές σκεφτόταν ότι εκείνο το μέρος θα μπορούσε να γίνει το νέο του σπίτι.
Αλλά το να τρέχει από τα προβλήματα του δεν ήταν η λύση. Έπρεπε να γυρίσει στον πλανήτη του, όσο οδυνηρό και αν ήταν.
Και όσο η Γη απομακρυνόταν όλο και περισσότερο και τα αστέρια μεγάλωναν, ο Πρίγκιπας αποφάσισε ότι όσο μακριά και να τρέξει, δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεχάσει την προδοσία της τριανταφυλλένιας αγαπημένης του.
Αλλά ο χρόνος ήταν η μεγαλύτερη απόσταση και το καλύτερο φάρμακο. Με το χρόνο, ο πόνος θα μίκραινε. Και κάποια στιγμή, θα μπορούσε να αναπολήσει εκείνα τα δειλινά, χωρίς μίσος και οργή, αλλά με μια αμυδρή πίκρα, του έρωτα που χάθηκε στα αστέρια…
8 σχόλια:
Πολύυυυυυ καλόοοοο!!!!!!
Πάρα πολύ καλό!!!!
Καλησπέρα μικρή.
υπέροχο.
φανταστικές φωτογραφίες, καταπληκτικό κείμενο...συγκινήθηκα.
Ο "μικρος πριγκιπας" εφταιγε.Εφυγε και δεν εδωσε ουτε ενα σημαδι ζωης στο "τριανταφυλλο",που αναρωτιοταν αν ο "μικρος πριγκιπας" νοιαζοταν ακομα γι αυτο,και αν ποτε θα επεστρεφε.Το "τριανταφυλλο" προσπα8ησε να επικοινωνησει μαζι του,αλλα χωρις αποτελεσμα.Πειστηκε λοιπον πως ο "πριγκιπας" δεν νοιαζεται πλεον γι αυτο,και προσπαθησε να γεμισει τις κενες του ωρες με την παρεα των "μπαομπαμπ" που σε τιποτα δεν θυμιζε αυτη του "πριγκιπα".Ομως τι αλλο θα μπορουσε να κανει????
Ο "μικρος πριγκιπας" ηταν αυτος που μπορουσε να τα αλλαξει ολα.Αλλα αντι γι αυτο,ετρεξε μακρια και δεν προσπαθησε να ξανακερδισει το "τριανταφυλλο",νομιζοντας πως ο χρονος θα μπορουσε να γιατρεψει ολες τις πληγες.Το "τριανταφυλλο" ομως περιμενε,εκανε υπομονη και ξεπερνουσε τον ιδιο του τον εαυτο.
Ειρωνια ε?
@ ΗΩΣ
Merci γλυκιά μου! Καλησπέρα και σε σένα και ελπίζω να περνάς καλά!
(Πολύ ωραία τελικά η Κρήτη, και ας μην γίνει "πατρίδα" μου τελικά...)
@ Α.Ε.
Ευχαριστώ πολύ!
Από την Κυριακή όμως δεν μπορώ να αφήσω κόμεντ στο μπλογκ σου. Ίσως φταίει ο μπλόγκερ, ο υπολογιστής ή το γεγονός ότι είμαι φυσική ξανθιά (!).
Πάντως Φιλολογία πέρασα και εγώ (σύμπτωση;;;) στην Πάτρα. Συγχαρητήρια!
@ pixie
1. Δηλαδή ο Πρίγκιπας φταίει που το τριαντάφυλλο πάει από το ένα μπαομπάμπ στο άλλο. Μάλιστα, πολύ ενδιαφέρουσα θεωρία, να το σκεφτώ λίγο...
2. Είναι σίγουρο ότι το τριαντάφυλλο αξίζει τόσο πόνο;
1.Το "τριανταφυλλο" εκανε πολυ υπομονη και θα εκανε ακομα περισσοτερη εαν ειχε καποιο ενθαρρυντικο σημαδι απο τον "πριγκιπα".Η απουσια του ομως ηταν οδυνηρη για το "τριανταφυλλο", το οποιο καπως επρεπε να τα ξεχασει ολα αυτα,εφοσον πιστευε πως ο "πριγκιπας" ηταν πλεον παρελθον.Η μοναξια δεν ειναι κατι που του ταιριαζει..
2.Κανεις δεν ειναι σε θεση να κρινει ποσο αξιζει ο αλλος.Το θεμα ειναι ποσο αξιζουν οι στιγμες που περνας μαζι του.
3.Αξιζει να γινονται τα πραγματα τοσο περιπλοκα οταν ειναι τοσο απλα?
Kαι οι δυο το ιδιο ηθελαν
συγχαρητήρια!!! :)
εγώ κομοτηνή είμαι.
φιλολογία...μας ανοίγει δρόμους για μεταπτυχιακά, at least, επαναλαμβάνω στον εαυτό μου καθώς είμαι ορκισμένη εχθρός των λατινικών.
δεν μπορείς να αφήσεις σχόλιο;
αχ, δεν ξέρω τι έπαθε το καταραμένο! :(
δείχνει ότι είναι οκ, ψάχνω τώρα, αν βρω ότι έπαθε κάτι θα το φτιάξω. ;)
Δημοσίευση σχολίου