All my little words

The Magnetic Fields - I think I need a new heart

The Magnetic Fields - Love is like a bottle of gin

Έκανε ένα βήμα προς τα μπρος και κοίταξε κατευθείαν στα μάτια του. Δεν άγγιζε το σώμα του, αλλά αυτός μπορούσε να νιώσει την ανάσα της να βγαίνει με μεγαλύτερη δυσκολία απ' ότι συνήθως. Το μικρόσωμο κορίτσι πήρε μια παρακλητική έκφραση, σαν θλιμμένο κουτάβι, μια έκφραση τόσο τετριμμένη και χλιαρή που σχεδόν του προκαλούσε αηδία.

"Δεν με θες; Δεν σου αρέσω;"

Ξανθά μακριά μαλλιά τινάχτηκαν στον αέρα καθώς το χέρι της μπλέχτηκε ανάμεσα τους. Έσφιξε τα χείλη της και τον κοιτούσε, ακίνητη, και αμίλητη. Αυτός έριξε το βλέμμα του κάτω, πάντα είχε δυσκολία στο να την κοιτάξει κατευθείαν στα μάτια, του φαινόταν πως αν την κοίταζε, αυτή θα καταλάβαινε τα πάντα. Όχι ότι είχε κάτι να της κρύψει, η στάση του ήταν πάντα ξεκάθαρη και δεν της είχε δώσει ποτέ κάτι παραπάνω απ' όσο μπορούσε, όσο επιτακτικά και αν το ζητούσε αυτή.

"Σε αυτήν όμως είχες δώσει τα πάντα, έτσι μου είπες. Γιατί όχι σε μένα;"

Εκείνη τη στιγμή ένιωσε το στομάχι του να αναδεύεται, να θολώνει και να ζαλίζεται, σαν να έπεφτε από κάπου ψηλά. Για μερικά δευτερόλεπτα δεν πήρε ανάσα, έσκυψε ακόμη περισσότερο το κεφάλι του και σήκωσε τους ώμους του, σαν να ήθελε να θάψει το κεφάλι του μέσα τους.

"Δεν μπορείς να μου το ζητάς αυτό." Πήρε μια ανάσα γιατί η φωνή του έτρεμε και προσπάθησε να μιλήσει πάλι, πιο ήρεμα και νηφάλια. Αυτή η εμμονή του με την εικόνα του δυνατού στη σχέση έπρεπε κάποτε να τελειώσει, αλλά όχι εκείνη τη στιγμή.

"Δεν μπορείς να μου το ζητάς αυτό. Δεν είσαι εκείνη, είσαι διαφορετική από εκείνη. Δεν είστε το ίδιο για μένα, τουλάχιστον. Δεν μπορώ να ελέγξω πόσο βαθιά θα μπει κάποιος μέσα μου, γιατί δεν εξαρτάται από μένα. Και ούτε πόσο βαθύ αποτύπωμα θα αφήσει.

Μου ζητάς να σου δώσω την καρδιά μου, να την κόψεις σε μικρά-μικρά κομμάτια και να την καταβροχθίσεις. Το έχω κάνει στο παρελθόν -ναι, με εκείνη- αλλά δεν έχεις ιδέα πόσο πόνεσε. Να την βλέπω να με διαμελίζει με εξαιρετική ευκολία και να με απολαμβάνει τα κομμάτια μου. Και όταν είχε τελειώσει, δεν είχε μείνει τίποτα πια, ούτε ένα μικρό κομματάκι.

Αλλά όπως και το συκώτι του Προμηθέα, η καρδιά μου ξαναδημιουργήθηκε, εύθρυπτη και ευαίσθητη αρχικά. Αλλά μέρα με τη μέρα δυναμώνει. Δεν μπορείς λοιπόν να μου ζητάς να στην δώσω από τόσο νωρίς, τώρα που είναι υγιής αλλά εύθραστη.

Άλλωστε εκείνη ποτέ δεν τη ζήτησε, εγώ της την πρόσφερα. Ίσως αυτό να ήταν και το λάθος μου."

Δεν μίλησε αμέσως. Ήταν από τις λίγες φορές που αυτός μίλησε τόσο πολύ. Συνήθως αυτή μιλούσε, πολύ και ασταμάτητα, για θέματα της καθημερινότητας και αυτός έκανε μερικά σχόλια. Λίγες φορές είχε μιλήσει τόσο, τις περισσότερες όταν παρασυρόταν και της περιέγραφε ένα βιβλίο που είχε διαβάσει και μόνο μια φορά, όταν της είχε πει την ιστορία του. "Καταλαβαίνω, δεν έχει περάσει πολύς καιρός..."

"Όχι." τη διέκοψε απότομα και σήκωσε το κεφάλι του. "Για μένα έχει περάσει πολύς καιρός, χρόνια ολόκληρα μέσα μου. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις, αλλά δεν μου λείπει. Ούτε σωματικά ούτε ψυχικά. Ήρθε και έφυγε, όπως όλα τα πράγματα στη ζωή. Την σκέφτομαι πού και πού, αυτό είναι φυσικό, άλλωστε δυο χρόνια ζήσαμε μαζί και έχει τρυπώσει σε πολλές αναμνήσεις μου. Αλλά δεν μου λείπει."

Τον αγκάλιασε, τυλίγοντας τα χέρια της γύρω από τη μέση του και ακούμπησε το κεφάλι της στο κόκκαλο του ώμου του. Ταίριαζε τέλεια σαν κομμάτι παζλ -κάτι που του είχε συμβεί μόνο μια φορά στο παρελθόν, ναι, με εκείνη- και σχεδόν παραξενεύτηκε. Δεν την αγκάλιασε, δεν την ακούμπησε, μόνο έγειρε λίγο και κοίταξε τα μαλλιά της. Ξανθά μαλλιά και διαφορετική μυρωδιά και διαφορετική γεύση στα χείλη. Αν έπρεπε να την περιγράψει, το πιο κατάλληλο επίθετο θα ήταν "πραγματική", γιατί ήταν στην αγκαλιά του ψυχή τε και σώματι, χωρίς να αρνείται τίποτα.

Ήταν τόσο πολύ διαφορετική από εκείνη· η αλλαγή όμως δεν ήταν ποτέ κακή.