Planet Lena

Εφτά - Seven - Sept - Siete - Sette - Septem - 七

2012-02-06T17:40:00.000+02:00

Αν και είχα δει το ποστ της Homo Pacificus (ναι, Hominis Pacifici είναι το σωστό στη γενική αλλά νταξ τώρα με τα λατινικά) και το ποστ της Μαργαρίτας, λόγω πλήρους αναισθησίας δεν απάντησα. Σήμερα όμως που βρήκα ένα κενό στο γεμάτο πρόγραμμα της πολυτάραχης και πολυσχιδούς ζωής μου, θα μοιραστώ μαζί σας εφτά τρομερά γεγονότα για μένα. Ετοιμαστείτε να συγκλονιστείτε!

Η ντουλάπα μου αποτελείται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου από μαύρα, μπλε και γκρι ρούχα, εκτός από μερικά πουκάμισα και το μοβ παλτό-σήμα κατατεθέν.
Αντίθετα με ό,τι γράφω, συνήθως δίνω καλή εντύπωση στους ανθρώπους, γιατί χαμογελάω πολύ, τους βοηθάω αν το ζητήσουν και δεν μπλέκομαι στα προσωπικά τους –οι περισσότεροι το μεταφράζουν ως ευγένεια, αλλά πρόκειται για απλή αδιαφορία.
Δεν φοράω παντόφλες ούτε κάλτσες μέσα στο σπίτι. Δεν τις αντέχω με τίποτα.
Έκανα για εφτά χρόνια κλασικό μπαλέτο. Βέβαια τώρα δε μοιάζω με μια μπαλαρίνα, μοιάζω σαν να έχω φάει μια μπαλαρίνα.
Οποιαδήποτε θερμοκρασία κάτω των 10οC τη θεωρώ πολικό ψύχος.
Από τις στολές που έχω φορέσει στο καρναβάλι ως πιτσιρίκι, αγαπημένη μου ήταν ο Πρίγκιπας. (Κατάλαβες μαμά; Αυτά τα πράγματα φαίνονται από παιδί.)
Είμαι αλλεργική σε πολλά πράγματα, ένα από τα οποία είναι και οι γάτες. Δυστυχώς τις λατρεύω, αλλά με το που τις πλησιάζω φτερνίζομαι-δακρύζω-κλείνει ο λαιμός μου και δεν μπορώ να αναπνεύσω-πεθαίνω.

Και επειδή νιώθω γενναιόδωρη...
+1. Αυτή τη στιγμή, αυτό που θέλω περισσότερο είναι ένα εισιτήριο για την Ουάσινγκτον D.C.

Όσο για το ποιος θέλει να παίξει, ε δε νομίζω ότι έχει μείνει και κανένας που να μην έχει παίξει. Αν θέλει κανείς να μιλήσει για τη ζωή του, ας το κάνει με κέρασμα δικό μου.
EDIT: Ο CsLaKoNaS είχε μείνει παραπονεμένος και αυτή η αδικία διορθώθηκε. Σειρά σου, Λάκωνα!

Γελώντας με τον εαυτό μου

2012-01-30T03:05:00.000+02:00

Τα δικά μου resolutions ξεκινάνε με την έναρξη του καινούριου εξαμήνου και όχι με την αλλαγή του χρόνου, μια λεπτομέρεια που δεν έχει και τόση πολλή σημασία αν σκεφτεί κανείς ότι ο χρόνος είναι ορισμένος αυθαίρετα και σημαίνει εντελώς διαφορετικά πράγματα για τον καθένα. Είναι η περίοδος που έχω αποφασίσει ότι θα γράψω στ’ αρχίδια μου (τρόπος του λέγειν, τα αρχίδια είναι μεταφορικά) την εξεταστική, το μέσο όρο μου και όλο το χρόνο που έχασα από τη ζωή μου υποτιθέμενη ότι διαβάζω αλλά προσπαθώ να δείξω λίγη όρεξη και κέφι, θέτοντας στόχους για το επόμενο εξάμηνο.

Για το επόμενο εξάμηνο λοιπόν, έχω αποφασίσει ότι θα πηγαίνω πιο συχνά γυμναστήριο, θα διαβάζω εγκαίρως τις μεταφράσεις των αρχαίων και δεν θα τα αφήνω για τη τελευταία στιγμή, θα γράψω το άρθρο που σχεδιάζω εδώ και τόσο καιρό, θα αναλάβω δυο-τρεις εργασίες και θα ξυπνάω το πρωί – θα κοιμάμαι τη νύχτα και όχι το ανάποδο.Α, και θα σταματήσω να είμαι τόσο σνομπ με τους ανθρώπους και θα ακούω ~~κάθε μαλακία που έχουν να πουν~~ ό,τι τους προβληματίζει.

Βλέποντας την παραπάνω παράγραφο, μου έρχεται να μουντζώσω τον εαυτό μου και να βάλω τα γέλια. Φυσικά και δεν πρόκειται να ακολουθήσω τίποτα από όλα αυτά, το γνωρίζω πάρα πολύ καλά γιατί εγώ και ο εαυτός μου γνωριζόμαστε εδώ και πολλά χρόνια. Δεν είναι θέμα θέλησης –ίσως και να είναι, αλλά να μην το παραδέχομαι- αλλά το γεγονός ότι με συμπαθώ υπερβολικά. Θεωρώ τον εαυτό μου εξαιρετικό ως έχει, δεν με ενοχλούν ούτε οι επιλογές μου ούτε η συμπεριφορά μου ούτε η ζωή μου εν γένει.

Τις περισσότερες μέρες.

Τουλάχιστον αυτός ο Γενάρης δεν είναι σαν τους άλλους. Δεν είμαι μόνη μου να μισώ τον εαυτό μου, είμαι με άλλους και μισώ τον κόσμο όλο. Μπορεί να θεωρηθεί πρόοδος αυτό; Δεν ξέρω. Δεν κλαίω και δεν προβληματίζομαι για το μέλλον, γιατί πολύ απλά δεν με ενδιαφέρει πια και πέταξα τα πλάνα και τα σχέδια στα σκουπίδια. Δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνω σε πέντε χρόνια ή σε πέντε μήνες ή σε πέντε μέρες. Αν έχω ένα σωσίβιο ή μια σανίδα να με κρατάει στην επιφάνεια, δε με ενδιαφέρει αν φύγει το πλοίο.

(Γι’ αυτό σταμάτα να μου κουνάς το γαμημένο άσπρο σου μαντίλι γλυκιά μου γιατί εσύ δεν ήθελες να γίνεις το λιμάνι μου.)

Μάλλον τελικά η αποτίναξη οποιασδήποτε προσδοκίας για μελλοντική ευτυχία είναι η παρούσα ευτυχία.

с Новым годом!

2011-12-31T21:12:00.001+02:00

Και για να πρωτοτυπήσω (αν ήταν 2005 θα ήταν πρωτότυπο), χειρόγραφη ανάρτηση!

tl;dr Χρόνια πολλά και ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος!

Υ.Γ.:
1. Μαρούλι αν το διαβάζεις αυτό εγώ θα την κρατήσω την υπόσχεση, να δω όμως πότε θα ανέβω Θεσσαλονίκη...
2. Ναι, μαθαίνω Ρωσικά. Να και κάτι που δεν είχα πει.
3. Νομίζω ότι είναι προφανές ότι έχω κολλήσει με μια σειρά βιβλίων και δεν χρειάζεται καν να πω τον τίτλο, ο νοών νοείτω.

An end has a start

2011-10-13T05:06:00.000+03:00

Κανονικά, θα έπρεπε να είχα πιάσει τα πράγματα από την αρχή, να αφηγηθώ μια ιστορία από την ώρα που ξεκίνησε μέχρι το τέλος της. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν ξέρω πότε είναι η αρχή και πότε το τέλος, δε νομίζω ότι πρόκειται καν για μια ιστορία από αυτές που κάποτε άρχισαν και κάποτε θα τελειώσουν. Η πιο σωστή λέξη θα ήταν όχι «ιστορία» αλλά «κατάσταση». Κάτι μπήκε στο μυαλό μου σαν παράσιτο και έμεινε σε αδράνεια για άγνωστο χρονικό διάστημα. Από τότε, εμφανίζεται και εξαφανίζεται κατά το δοκούν, χωρίς αυστηρά χρονικά πλαίσια και χωρίς εγώ να καταλαβαίνω τίποτα.

Νιώθω πως κάθε φορά που ξεκινάει, χάνω την επαφή με την πραγματικότητα. Σαν να με έχουν δέσει με χιλιάδες μπαλόνια και ανεβαίνω σιγά-σιγά προς τον ουρανό, τα πόδια μου ίσα που αγγίζουν το έδαφος με τις μύτες. Σαν να παίζει κάποιος με τους διακόπτες και να σβήνουν τα φώτα το ένα μετά το άλλο. Κάτι χτυπάει μέσα μου˙ ένα τικ ανεπαίσθητο σαν ωρολογιακή βόμβα. Δεν ξέρω πότε θα σκάσει, μπορεί να γίνει σε λίγα λεπτά ή να πάρει χρόνια ή ποτέ, αλλά με πνίγει το συναίσθημα ότι ο χρόνος μου τελειώνει. Δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει, μπορεί να είναι απόλυτα φρικτό ή όχι και τόσο. Φοβάμαι όμως˙ με μεγάλωσαν να είμαι δειλός/ή και αυτό φαίνεται και από τις προτάσεις μου, είναι γεμάτες άνω τελείες και κόμματα γιατί μου είναι αδύνατο να πάρω τη μικρή απόφαση να βάλω τελεία.

Για όσο κρατάει, φοβάμαι ακόμη και τη σκιά μου. Δεν θέλω κανείς να καταλάβει τι συμβαίνει πριν καταλάβω εγώ τι στο διάολο συμβαίνει. Μου λένε ότι είμαι ψυχρός/ή και απόμακρος/η αλλά δεν είναι αλήθεια. Προσπαθώ να κρατηθώ από ένα χέρι, γιατί φοβάμαι πως θα πετάξω μακριά ή θα βυθιστώ στα έγκατα της γης, και ψάχνω αυτό το χέρι, αλλά κανένα χέρι ως τώρα δεν είναι αρκετά δυνατό για να κρατηθώ και δεν θέλω να παρασύρω κανένα άλλο σε αυτό που θα ακολουθήσει.

Και ξαφνικά, μια μέρα ξημερώνει και όλα έχουν ηρεμήσει. Ό,τι με αναστάτωνε έχει κοιμηθεί και δεν φοβάμαι τόσο πολύ πια

και τότε το πλησιάζω

και το σκουντάω με ένα ξύλο

και ξαναξυπνάει.

Vertigo

2011-10-01T09:18:00.005+03:00

Αυτός είναι ο πιο τεμπέλης γάτος της γειτονιας μου. Ειναι η πρωτη φορα που τον βλεπω να ξαπλωνει στο πεζοδρομιο. Μονίμως είναι στη σέλα κάποιας παρκαρισμενης μηχανης, με αγαπημενη του ενα παλιο παπακι σε τρισαθλια κατασταση.

Σταματάω να πάρω ένα καφε και βλεπω στο τραπεζακι να καθεται ενας πατερας, λιγοτερο κεφατος και προσχαρος απο τους συνηθισμενους, να νανουριζει ενα μωρο σε ενα καροτσι πιο βρωμικο και ταλαιπωρημενο απο τα συνηθισμενα. Η υπαλληλος αφηνει τον καφε της και μου φτιαχνει το δικο μου, σε ενα μεγαλο ποτηρι με μπολικο αφρο. Ενδιαμεσα περνα ενας ταξιτζης, η υπαλληλος τον ρωταει "Μέτριο με γαλα;" και αυτος ίσα που γνέφει. Φευγει νωριτερα απο εμένα. Βγαίνοντας απο το μαγαζι, βλεπω μια κυρία μεγάλης ηλικιας που γλειφει νωχελικα το καλαμακι της σοκολατας της.

Στο σταθμο περιμενουν τετοια μερα μονο μεγαλοι ανθρωποι, βηχουν, φτερνιζονται και στριβουν τσιγαρο. Εχουν πιασει ολα τα παγκάκια αλλα ευτυχως το τρενο δεν αργει. Τελευταια ανεβαινει η κυρία που έπινε τη σοκολατα.

Το τρενο δεν εχει ξεκινησει ακομη αλλα νιωθω οτι πηγαινει μπρος πισω. Σκέφτομαι αν θα παρατηρήσει κανείς ότι το πουκάμισο μου έχει ένα λεκέ από βινεγκρέτ στο δεύτερο κουμπί και τον έκρυψα βιαστικά το πρωί κάτω από το φουλάρι μου. Δεν είχα χρόνο να αλλάξω. Ξεκινήσαμε και ο ελεγκτής πιάνει κουβέντα με τους περισσότερους πριν κόψει εισιτήριο. Στην επομένη στάση ανεβαίνει μια πρόσκοπος μάλλον εικοσάρα και είναι η πρώτη φορά που μου αρέσει η στολή -της πηγαίνει περισσότερο απ' ότι πήγαινε σε μένα πριν από δέκα χρονιά.

Τέλειωσε ο καφές και μετανιώνω που τον ήπια, ανακατεύεται το στομάχι μου γιατί είναι ο δεύτερος της μέρας και ο τέταρτος από τη τελευταία φορά που κοιμήθηκα -ήταν προχθές αλλά δεν το καταλαβαίνω. Από την ώρα που έχω ξυπνήσει, τα πάντα είναι ένας κυκλώνας εικόνων και ήχων και κινήσεων. Κάπως έτσι λένε ξεκινά η τρελά: σκοτεινά όνειρα, εφιάλτες, αϋπνία, φώτα που αναβοσβήνουν. Δεν είμαι σίγουρη, ίσως και όχι.

Αλλά φτάσαμε και είναι ώρα να κατέβω.

The cake is a lie.

2011-09-13T19:28:00.002+03:00

"Φίλες και φίλοι αγαπημένοι, σήμερα θα φτιάξουμε ένα κέικ να γλείφετε τα δάχτυλα σας!" Έτσι θα ξεκίναγε αυτό το ποστ ένας ~~μάγειρας~~ pastry chef. Αλλά είμαι εγώ τέτοιο πράγμα; Όχι.

Η σχέση μου με τη κουζίνα δεν είναι και η καλύτερη. Αν και έχω αναλάβει να φτιάχνω στο σπίτι ένα φαγητό τη βδομάδα (το οποίο κατά κανόνα είναι μακαρόνια με κάτι), γενικά δεν πολυπλησιάζω τις κατσαρόλες και τους φούρνους. Φταίει ότι φοβάται -δικαίως- η μάνα μου μη βάλω καμιά φωτιά; Φταίει ότι σε πέντε λεπτά δράσης μου η κουζίνα μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο; Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.

Βέβαια, αν το εξετάσουμε βάσει οικογένειας, δεν θα έπρεπε να είμαι και τόσο άσχετη. Ο παππούς μου, μετά το πόλεμο, μαθήτευσε στο καλύτερο ζαχαροπλαστείο της εποχής, αν και τελικά αποφάσισε να ασχοληθεί με τη ποτοποιία. Είχε φτιάξει μια κουζίνα στο δωματιάκι της αυλής και εκεί κλεινόταν στον ελεύθερο χρόνο του και έφτιαχνε διάφορα λικέρ και γλυκά ταψιού -που προτιμούσε περισσότερο από τα άλλα. Οι συνταγές του και τα μυστικά πέρασαν στη μητέρα μου και κάποια στιγμή σε μένα, αν έχω μάθει μέχρι τότε να ξεχωρίζω το ραβανί από το σαραγλί.

Τέλος πάντων. Το ενδιαφέρον μου στη ζαχαροπλαστική εστιάζεται κυρίως στα κέικ, αφού είναι από τα πιο εύκολα γλυκά που μπορεί να φτιάξει κάποιος -θεωρητικά. Μέχρι στιγμής, τα πάω καλά με το νεοϋορκέζικο τσιζκέικ και το κέικ σοκολάτας. Η απόπειρα μου να φτιάξω καναδέζικο τσιζκέικ (το άψητο) δεν ήταν και τόσο ...ικανοποιητική. Χτύπησα τη κρέμα πολύ, νερούλιασε, κάηκα με το βούτυρο, δεν έφτιαξα μαρμελάδα και έβαλα γλυκό του κουταλιού το οποίο βυθίστηκε στη νερουλή κρέμα... Ήταν ένα γλυκό σαν αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Σήμερα όμως πήρα την απόφαση να φτιάξω κέικ σοκολάτας με μπανάνα. Το έναυσμα μου το έδωσε μια κοπέλα (δηλαδή, για γκομενοδουλειά προορίζεται το κέικ, να λέμε την αλήθεια). Η εν λόγω κοπέλα βέβαια είναι σε άλλη ήπειρο και πολύ που νοιάστηκε αν φτιάχνω το αγαπημένο της κέικ εδώ στην Ελλάδα, αλλά αυτές είναι οι αδικίες της ζωής. Αχ.

Όπως κάθε σύγχρονη γυναίκα (η λέξη νοικοκυρά μου προκαλεί πολλαπλούς εμετούς, ούτε να την ακούσω), πέταξα το τσελεμεντέ στην άκρη και έψαξα στο ίντερνετ για τη κατάλληλη συνταγή, διάβασα κόμεντς, είδα βίντεο και κατέληξα σε αυτή τη συνταγή μιας καναδέζας κυρίας. Επειδή όμως άλλο τα λόγια και άλλο η πράξη, ας δούμε τι έκανα εγώ.

Κέικ σοκολάτας με μπανάνα!

Βγάζουμε ένα κόσκινο και ένα μπολ. Μετράμε δυο κούπες αλεύρι και μια κούπα κακάο, λίγο παραπάνω από όσο προβλέπει η συνταγή. Αυτό το κάνουμε γιατί οι άταροι άνθρωποι σαν και μένα στο κοσκίνισμα θα πετάξουν το μισό αλεύρι και το μισό κακάο παντού εκτός από το εσωτερικό του μπολ. Λίγο παραπάνω λοιπόν θα διασφαλήσει ότι κάτι θα φτάσει στο μπολ. Μετά δυο κούπες ζάχαρη (τη κανονική). Έπαθα ένα ψιλοπανικό, επειδή ανοίγοντας το κουτί η ζάχαρη κόντευε να γίνει ορυκτός λίθος λόγω της υγρασίας, αλλά με λίγο κούνημα διορθώνεται. Βάζουμε μαγειρική σόδα, αλάτι και μπέικιν πάουντερ (το μπέκιν, που λένε και οι γιαγιάδες). Αφήνουμε αυτό το μπολ στην άκρη.

Παίρνουμε δεύτερο μπολ. Ναι, δυστυχώς δεν χωράνε τεμπελιές, θα λερώσουμε δύο μπολ. Σπάμε δύο αυγά και τα χτυπάμε καλά με το σύρμα. Πάντα στενοχωριέμαι όταν σπάω αυγά, γιατί σκέφτομαι ότι δολοφονώ ένα ανυπεράσπιστο έμβρυο, αλλά δυστυχώς πρέπει. Λιώνουμε 2 μεγάλες ή 3 μικρές μπανάνες (ανάλογα με το πόση μπανανίλα θέλουμε να έχει το κέικ), οι οποίες πρέπει να είναι πολύ-πολύ γινωμένες. Η φάση που κάνουμε νιανιά τις μπανάνες μπορεί να γίνει πιο απολαυστική αν σκεφτόμαστε τη μούρη κάποιου ατόμου στη θέση της μπανάνας, αλλά αυτό το αφήνω στη διακριτική ευχέρεια καθενός. Τις ανακτεύουμε με τα χτυπημένα αυγά, μαζί με ζεστό νερό, γάλα, λάδι (δυστυχώς χρειάζεται αηδιαστικό σπορέλαιο ή κάτι παρεμφερές, δεν πετυχαίνει με το ελαιόλαδο) και εκχύλισμα βανίλιας (ενα καφέ ζουμί που είναι τέλειο σε σχέση με τη σκονίτσα).

Κάνουμε το τελευταίο ανακάτεμα βάζοντας το δεύτερο μπολ στο πρώτο (όχι ολόκληρο το σκεύος ντε, μόνο το περιεχόμενο). Σε αυτό το σημείο, έχουμε ξεχάσει ότι πρέπει να βγάλουμε φόρμα, οπότε βγάζουμε μια μεσαία φόρμα για κέικ και την αλείφουμε με το ίδιο λάδι που βάλαμε στο κέικ, αναπολώντας το καλοκαίρι. Βάζουμε το μείγμα στη φόρμα ελπίζοντας να μη χυθεί το μισό στο παγκο και τη φόρμα σε προθερμασμένο φούρνο στους 180C.

Τώρα όμως αρχίζει το πιο δύσκολο κομμάτι της συνταγής, το καθάρισμα του χάους που προκαλέσαμε. Δυστυχώς, δεν είμαστε εδώ εκπομπή μαγειρικής να μινάρουμε με τις ώρες και να τα καθαρίζουν τα συνεργεία. Γάντια και fairy. Εδώ χρειάζεται πολύ προσοχή, γιατί αν έχει φτάσει το αυγό στο ταβάνι θα ξεχάσουμε το κέικ καθαρίζοντας και μετά ~~αρχίδια μάντολες~~ καταστροφή.

Το κέικ θα είναι έτοιμο όταν βάζουμε οδοντογλυφίδα και βγαίνει στεγνή. Εμένα μου πήρε μία ώρα επειδή μάλλον έκανα μαλακία με το φούρνο. Τώρα παγώνει στο πάγκο και επειδή βαριέμαι να φτιάξω και ganache, μάλλον θα το σερβίρω έτσι.

Παραλειπόμενα:

Είπα να φτιάξω το κέικ σήμερα γιατί οι μπανάνες θα σάπιζαν (όχι, δεν έβαλα σάπιες μπανάνες στο κέικ, έβαλα πολύ γινωμένες). Επίσης, είχα νεύρα λόγω της σημερινής συνέλευσης της σχολής (τα έχω γράψει στο τουίτερ, βαριέμαι να τα ξαναλέω).
Μια θεία μου που είναι μάστορας στα κέικ φτιάχνει marble cake και βάζει, αντί για γάλα, την ίδια ποσότητα γιαούρτι. Το αποτέλεσμα είναι υπέροχο και θα το δοκιμάσω και εγώ κάποια στιγμή.
Δέκα φορές το τρύπησα το κέικ για να σιγουρευτώ. Ελπίζω στο κόψιμο να μη βγει σουρωτήρι.
Κάθε φορά που μαγειρεύω, σκέφτομαι τον Swedish Chef από το Muppet Show. Εδώ ταιριάζει το βίντεο με το cakensmoosher!
Δοκίμασα μια μέρα να φτιάξω και το πεντάλεπτο κέικ σε κούπα. Αηδία είναι.
Στην αγγλική wikipedia, στο λήμμα του chesecake έχει και τη τυρόπιτα! Τέτοια να λέτε να το πάρει απάνω του ο φούρναρης της γειτονιάς να πουλάει 5 ευρώ το "greek cheesecake".

Υ.Γ. Μόλις το έβγαλα -με μικροατύχημα φυσικά- αλλά είναι θεσπέσιο! Να, δες!

Να γράφεις τίτλους είναι δύσκολο.

2011-09-05T18:30:00.000+03:00

The Rapture - Sail Away

Να πέφτεις για ύπνο είναι δύσκολο.

Να ξυπνάς το πρωί είναι δύσκολο.

Να ξεκινάς πράγματα είναι δύσκολο.

Να τα τελειώνεις, και αυτό δύσκολο είναι.

Να φτιάχνεις καφέ, ε αυτό δεν είναι και τόσο δύσκολο.

Να πίνεις καφέ είναι ευχάριστο.

Να δουλεύεις είναι δύσκολο.

Να κάθεσαι στον υπολογιστή είναι εντάξει.

Να σηκώνεις το τηλέφωνο είναι δύσκολο.

Να απαντάς σε μηνύματα είναι δύσκολο.

Να βγαίνεις από το σπίτι είναι κάτι που δεν θα ήθελες να κάνεις.

Να μιλάς είναι δύσκολο.

Να μιλάς για ουσιαστικά πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολο.

Να μιλάς άσχημα για τους άλλους είναι εύκολο.

Να γελάς δεν είναι και τόσο εύκολο –μερικές φορές.

Να περάσεις καλά –δεν μπορείς να το απαντήσεις σήμερα.

Lachrymatory tear bottles

2011-08-26T05:17:00.000+03:00

Nick Cave & The Bad Seeds - As I Sat Sadly By Her Side

Δεν κλαίω στις κηδείες.

Κλαίω για πολύ ασήμαντα πράγματα, μερικές φορές και για πλάκα ή για περισσότερη δραματικότητα, αλλά πρέπει να πιέσω τον εαυτό μου για να κλάψω με το θάνατο. Είναι δεδομένο ότι ο θάνατος καταρρακώνει τον άνθρωπο, σου υπενθυμίζει ότι η ζωή σου δεν είναι παρά ένα όνειρο που κάποτε τελειώνει και μετά ξεκινά το άγνωστο μη είναι. Όλοι το φοβόμαστε, και αυτό είναι εξίσου δεδομένο. Αν και παράλογο.

Δεν είχα πάει σε κηδεία μέχρι τα δεκατρία μου. Αφενός ήταν θέμα τύχης -το μεγάλο κύμα θανάτων της οικογένειας είχε περάσει πριν αναπτυχθώ συνειδησιακά-, αφετέρου οι γονείς μου δεν συζητούσαν για τέτοια θέματα -περίμεναν να τα καταλάβω μόνη μου, όπως και πολλά άλλα. Η πρώτη κηδεία στην οποία πήγα ήταν μιας καθηγήτριας μου, την οποία συμπαθούσα αν και αυτή είχε ομολογήσει πως δεν με συμπαθούσε -πιθανώς γιατί δεν ήταν η τυπική, στενόμυαλη δασκαλίτσα που γούσταρε τα διαβαστερά και επηρμένα παιδάκια και εγώ ήμουν τότε ένα από αυτά. Ήμουν αρκετά αποστασιοποιημένη ώστε να μπορέσω να παρατηρήσω όλη τη διαδικασία χωρίς να εμπλακώ σε αυτή. Και μπορώ να πω ότι από όλες τις θρησκευτικές τελετές, είναι η μόνη που κρύβει τη λιγότερη υποκρισία και υστεροβουλία. Όλοι σέβονται ένα νεκρό, και ας είναι μόνο ένα κίτρινο κουβάρι σε μια κάσα, απομεινάρι από κάτι ανθρώπινο.

Η ιδέα του θανάτου άρχισε να με απασχολεί όλο και περισσότερο, όπως και κάθε έφηβο άλλωστε. Υπάρχει μεταθανάτια ζωή, σε ποια μορφή και ποια θρησκεία προσφέρει τις καλύτερες προοπτικές για την επόμενη ζωή; Στα χρόνια που ακολούθησαν η στάση μου ήταν πιο ανώριμη από αυτή που είχα όταν ήμουν πέντε χρονών. Τότε, ένα μεσημέρι μου είχαν πει πως ο παππούς μου δεν θα σηκωνόταν από το κρεβάτι και ξαφνικά βρέθηκα μια ροζ κουκίδα μέσα σε ένα ψηλοτάβανο σπίτι γεμάτο με μαύρες σκιές. Τότε ήταν περισσότερο προφανές ότι δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή, αλλιώς όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα πενθούσαν μάταια.

Πέρυσι πέθανε ένα μέλος της οικογένειας μου και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, το θέμα του θανάτου επανήλθε. Πλέον δεν ήταν κάποιος άνθρωπος που γνώριζα, ήταν ένας άνθρωπος που ήταν οικογένεια. Ένα δωμάτιο θα έμενε άδειο και το κυριακάτικο τραπέζι θα άλλαζε διαρρύθμιση. Και ένιωθα ενοχές, γιατί και πάλι είχα φτάσει τελευταία στο ψηλοτάβανο σπίτι, πολύ αργά. Την επόμενη μέρα, δεν μίλησα σε κανένα παρά σε μια φίλη μου που ήξερα ότι θα αντιδρούσε σωστά με το να μη κάνει τίποτα.

Στην κηδεία όμως δεν έκλαψα, κάτι το οποίο ίσως θεώρησαν κάποιοι απρεπές. Ειλικρινά όμως δεν βρίσκω τη σκοπιμότητα στο να βάλω τα κλάματα ως ένδειξη αποχωρισμού. Σε λίγη ώρα δεν θα την ξαναέβλεπα ποτέ και αυτό είναι πολύ σοβαρό για να αντιμετωπιστεί με δάκρυα. Η προσωπική μου άποψη -που ισχύει μόνο για τον εαυτό μου- είναι ότι τα δάκρυα είναι απόγνωση, αδυναμία και φόβος, δεν ταιριάζουν στη δική μου αντίληψη του θανάτου.

Πριν από δυο μήνες περίπου πέθανε και ένας άλλος συγγενής μου, ένας από τους φωτεινότερους και καλύτερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Ήταν μια από τις πολλές περιπτώσεις που όλοι έχουμε ζήσει, όπου ένας νέος, έξυπνος άνθρωπος χάνεται. Στην κηδεία του όλοι ήταν αμίλητοι αλλά λίγοι έκλαψαν. Γιατί κάτι τέτοιες στιγμές, καταλαβαίνεις ότι ο θάνατος είναι κάτι τόσο απλό που δεν μπορείς να το συνειδητοποιήσεις και τα δάκρυα δεν μπορούν να τον κάνουν πιο κατανοητό.

"Life is infinitely easier or infinitely crueler. There is no in between."

2011-08-22T23:02:00.000+03:00

Beck - Ramshackle

Όταν ήταν παιδί, ήθελε να γίνει ήρωας βιβλίου όταν μεγαλώσει. Βέβαια, «ήρωας βιβλίου» δεν ήταν ένα επάγγελμα όπως αυτό των γονιών του ή όλως των μεγάλων, αλλά αυτός ήθελε να γίνει ήρωας βιβλίου και δεν τον πολυενδιέφερε τίποτα άλλο.

Τα βιβλία ήταν γι’ αυτόν ένα μικρό σύμπαν μέσα στο σύμπαν που ζούσε. Η πρώτη ύλη τους ήταν φανερή και απλή, χαρτί και μελάνι, όμως η μετουσίωσή τους σίγουρα έκρυβε κάποια μορφή ανείπωτης μαγείας. Με το άνοιγμα του εξωφύλλου ξεπηδούσε ένας καινούριος κόσμος, πολύχρωμος, φωτεινός και απίθανος, ένας κόσμος στον οποίο δεν υπήρχαν όρια ανάμεσα στο δυνατό και στο απραγματοποίητο.

Αυτό όμως που τον έκανε τόσο πολύ να ζηλεύει τους ήρωες ήταν η υπόστασή τους στον κόσμο του βιβλίου τους. Δεν ήταν φτιαγμένοι μόνο από φθαρτή οργανική ύλη αλλά και από κάτι ανώτερο, που τους έδινε πνοή και σκοπό. Η ζωή τους ήταν απείρως εύκολη ή απείρως δύσκολη, χωρίς ενδιάμεσο. Ζούσαν ατελείωτες ηλιόλουστες μέρες και οδυνηρές αλήθειες παράλληλα, κάθε συναίσθημα το ένιωθαν δέκα φορές εντονότερα από τους ανθρώπους της πραγματικότητας. Βίωναν το απρόσμενο και γεύονταν το άπιαστο, έβρισκαν την αλήθεια που περιέβαλλε τον κόσμο τους. Και όλα αυτά σε μερικές σελίδες.

Έψαξε για αρκετά χρόνια τι έκανε αυτά τα υπερανθρώπινα όντα τόσο διαφορετικά από τον ίδιο και τους ομοίους του. Γιατί οι ήρωες των βιβλίων φαίνονταν πάντα να έχουν στόχο; Καθένας είχε μια μοναδική και αναντικατάστατη θέση και η μοίρα τους είχε ασφαλιστεί μέσα στις εκατοντάδες των σελίδων που περιδιάβαιναν. Δεν αναρωτιόνταν ανώφελα για τη θέση τους στο σύμπαν, γιατί στο επόμενο κεφάλαιο τους αποκαλυπτόταν, Και πάντα, μα πάντα, δεν ήταν μόνοι.

Μεγάλωσε, αλλά δεν έμοιαζε με ήρωα βιβλίου. Η ζωή του ήταν ήρεμη, ένα πλοίο στη νηνεμία. Όλα έρχονταν και χάνονταν ως φυσική συνέχεια, ό,τι γεννιόταν έσβηνε, οι άνθρωποι έφταναν και έφευγαν. Τίποτα συναρπαστικό, απρόβλεπτο, επώδυνο δεν συνέβαινε και η Γη γύριζε και γύριζε και γύριζε.

Εκτός και αν…

P.S. Ο τίτλος και πάλι (c) της makokitten.

Ending post.

2011-05-30T19:49:00.000+03:00

Oasis - Champagne Supernova

Το μπλογκ κατεβάζει ρολλά. Για πάντα, για μια βδομάδα, δεν έχω ιδέα.

Γιατί άραγε; Είναι μία από τις παράλογες αποφάσεις που αρέσκομαι να παίρνω τον τελευταίο καιρό ή μια απόφαση που έπρεπε να παρθεί εδώ και καιρό; Ας μη γινόμαστε δραματικοί για κάτι τόσο ασήμαντο. Το μπλογκ αυτό ξεκίνησε για ένα απλό λόγο (τον οποίο δεν θα αναφέρω), μετουσιώθηκε κάπου στη πορεία σε κάτι διαφορετικό και τους τελευταίους μήνες απλά δεν το αναγνωρίζω.

Άλλωστε κάποιος, κάποτε, θυμήθηκα ότι μου είχε πει πως είναι δύσκολο να γράφεις επώνυμα στο ίντερνετ. Πράγματι είναι, ειδικά αφού δεν κατάφερα να κρατήσω το στόμα μου κλειστό (ποτέ δεν μπόρεσα) και πριν το καταλάβω όλοι οι γνωστοί μου ήξεραν και σχολίαζαν τι γράφω, από τις χαζές ιστορίες μου μέχρι τις πολύ προσωπικές μου προτιμήσεις.

Τα λάθη σου σε κυνηγάνε. Αλλά ποτέ δεν θα παραδεχτείς ότι έκανες λάθος.

Για εσάς που με οδηγήσατε σε αυτό το ποστ, αας "ευχαριστώ" που με αναγκάσατε να εγκαταλείψω κάτι που έστω και λίγο αγαπούσα. Δεν σας κατηγορώ για τίποτα. Μόνο "ευχαριστώ" για όσα κάνατε και θα κάνετε στο μέλλον.

Για όσους δεν ξέρουν τι συνέβη, συγνώμη που φεύγω έτσι. Ελπίζω να τα πούμε στο μέλλον (το πιθανότερο ναι) και αν θελήσετε να επικοινωνήσετε, ξέρετε τι να κάνετε. ;)

Αντίο και ευχαριστώ για αυτά τα 2 χρόνια και 9 μέρες ύπαρξης του μπλογκ, με τις μεγάλες και μικρές ήττες.

Γραφείο Απoλεσθέντων

2011-05-23T20:00:00.000+03:00

Beck - Loser

«Τι δηλώνετε ότι έχετε χάσει;»

«Έχω χάσει πολλά πράγματα, μικρά, μεγάλα, βαριά και ελαφριά.

Έχω χάσει πολλά λεωφορεία και τρένα και μια φορά το τελευταίο υπεραστικό λεωφορείο, αλλά πάντα με κάποιο τρόπο έχω βρει το δρόμο μου για το σπίτι και έχω γυρίσει σε εκείνο το ασφαλές μέρος αλώβητη. Μέχρι πια να χάσω και το σπίτι μου και να μην έχω να γυρίσω πουθενά.

Έχω χάσει άπειρες ομπρέλες και έχω περπατήσει αρκετές φορές συνοδεία του ‘φλιτς-φλιτς’ της βρεγμένης σόλας και του κολλώδους αισθήματος ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών. Τουλάχιστον όσοι βρήκαν τις ομπρέλες μου δεν το ένιωσαν και αυτοί.

Έχω χάσει τρία κινητά (και το ένα δεν το ξαναβρήκα) και συνειδητοποίησα ποιοι άνθρωποι θέλουν πραγματικά να με έχουν στη ζωή τους και ποιοι όχι. Αντίστοιχα είχα και εγώ μια πειστική δικαιολογία να μην ξαναμιλήσω σε όσους δεν ήθελα στη ζωή μου.

Έχω χάσει κοσμήματα και άλλα μικρά ενθύμια, μερικές φορές εσκεμμένα, μετά από ένα άσχημο εφιάλτη. Αλλά αυτό είναι μια παλιά, μεγάλη ιστορία.

Έχω χάσει την πίστη μου σε κάθε μορφή αυθεντίας και σε αυτό οφείλεται κυρίως το Υπουργείο Παιδείας, που δρώντας ως η μεγαλύτερη αυθεντία, μου έκλεψε κάθε εμπιστοσύνη σε ανώτερους φορείς και τα συναφή.

Έχω χάσει δύο piercings από μόλυνση και πολύ φοβάμαι πως αν συνεχίσω έτσι θα χάσω και το αυτί μου σαν το Βικέντιο.

Έχω χάσει το νυχτερινό ύπνο μου, αλλά αυτό δεν είναι νέο.

Έχω χάσει τη πρώτη μου δουλειά πριν την αρχίσω, πάει το πρώτο μικρό βήμα προς την ανεξαρτητοποίηση και χαμένη η προετοιμασία και η ανησυχία ενός μήνα. Η αιτία βέβαια ήταν: ‘Είστε πολύ μικρή για να εκφέρετε δική σας άποψη για σοβαρά θέματα, καλό θα ήταν να ασχοληθείτε με τις απόψεις των άλλων προς το παρόν.’

Έχω χάσει την αστυνομική μου ταυτότητα και το φοιτητικό μου πάσο και αυτή τη στιγμή είμαι ένα ανώνυμος άνθρωπος. Κανονικά, αυτό θα μου έδινε μια αίσθηση ελευθερίας από κάθε νομική δέσμευση, μολοταύτα νιώθω φοβισμένη και εξαπατημένη. Ίσως, σε κάποια γωνιά της πόλης, μια άλλη κοπέλα θα τα βρει και θα γίνει η Μενελάου Ελένη του Luigi, κάτοικος Πατρών, φοιτήτρια Φιλολογίας, και εγώ θα παραμείνω μια ανώνυμη σκιά κλειδωμένη σε ένα ντουλάπι.

Έχω χάσει τα λόγια μου, αλλά συνέβη μόνο μια φορά, σε ένα μακρινό μέρος και καιρό. ;)

Έχω χάσει το συναίσθημα, εκείνο το γαμημένο συναίσθημα που νιώθεις τη στιγμή που κοιτάζεις στα μάτια *αυτήν* και χάνεται όλος ο κόσμος τριγύρω και δεν έχει τίποτα πια σημασία. Έχω να το νιώσω πάρα πολύ καιρό και πλέον δεν την κοιτάζω καν γιατί ‘δεν μου αρέσει πια’ και ας είναι δίπλα μου -και αυτή.

Έχω χάσει όλα τα στυλό μου και μαζί και όλα όσα θέλω να πω στον κόσμο και στον εαυτό μου και από το στόμα μου βγαίνουν μόνο λυγμοί κρυμμένοι πίσω από ανούσιες λέξεις.

Έχω χάσει τον εαυτό μου, κάπου ανάμεσα σε όλα τα υλικά και άυλα αντικείμενα που έχασα, που ξέχασα, που μου πήραν, που παράτησα.»

Εμετός και αναισθησία vol.2 - The Orthodox Church Issue

2011-05-14T10:23:00.006+03:00

Update (30.5.2011):

Ήμουν απόλυτα σίγουρη ότι αυτή η στιγμή θα ερχόταν. Άνθρωποι που εμπλέκονται στο ποστ προσεβλήθησαν και αντέδρασαν σε διαδικτυακό και προσωπικό επίπεδο. Παραδέχομαι ότι το κείμενο μου είναι υβριστικό και μεροληπτικό και γραμμένο εν βρασμώ ψυχής, γιατί είχε γραφτεί λίγες ώρες μετά. (Λόγω του γνωστού τεχνικού προβλήματος που έριξε τον blogger για δυο μέρες, ανέβηκε δυο μέρες αργότερα.)Επομένως κατέβηκε.

Συγνώμη για όσους έχουν ήδη αφήσει ήδη σχόλια, ή διαβάζουν τώρα και δεν καταλαβαίνουν για τι πράγμα μιλάω.

"Cucaracha!" ή "Πώς να κάνεις μια τρελή να χάσει τον ύπνο της"

2011-05-09T22:59:00.001+03:00

Bright Eyes - Four Winds

«Φοβία: Ο εμμένων φόβος για αντικείμενα, ζώα ή καταστάσεις, εξαιτίας του οποίου ο πάσχων προβαίνει σε παράλογες ακρότητες για την αποφυγή τους.»

Σύμφωνα με αυτό τον ορισμό, έχω δύο μεγάλες φοβίες. Όχι πολύ συνηθισμένες, όπως η θανατοφοβία (αν με δει κάποιος να οδηγώ στην Εθνική οδό, θα καταλάβει ότι λέω αλήθεια). Όχι και εξαιρετικά ασυνήθιστες, όπως η θερμοφοβία (φόβος για τη ζέστη..;).

Για τη μία φοβία μου δεν θέλω ούτε καν να μιλήσω. Η άλλη είναι τρόπον τινά παρακλάδι της εντομοφοβίας.

Έχω φοβία με τις κατσαρίδες.

Ναι, τις κατσαρίδες.

Καταρχάς, πρέπει να διευκρινίσω κάτι. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα ζώα (εκτός από τους ανθρώπους, αυτό είναι άλλη ιστορία). Δεν κρίνω τα ζώα με βάση αν έχουν κεραίες ή τρίχωμα ή πλοκάμια, γιατί όσο αηδιαστική μπορεί να είναι μια ακρίδα για ένα άνθρωπο, άλλο τόσο αηδιαστικός είναι και ο άνθρωπος για την ακρίδα. Άλλωστε, δεν με ενοχλούν, δεν τα ενοχλώ και έχουμε μια ειρηνική συμβίωση στον πλανήτη.

Εκτός από τις κατσαρίδες.

Επειδή σίγουρα ακούγομαι παρανοϊκή και παράφρων (και εγώ το πιστεύω για τον εαυτό μου, δεν είστε οι μόνοι), ίσως θα έπρεπε να σας πω δύο πράγματα για τις κατσαρίδες. Αυτό που ξέρετε: είναι οι μόνοι οργανισμοί που επιβιώνουν μετά την πτώση πυρηνικής βόμβας. Αυτό που δεν ξέρετε: μπορούν να επιβιώσουν με κομμένο κεφάλι για εννιά μέρες, μέχρι να πεθάνουν από ασιτία.

Όταν λοιπόν έμαθα αυτές τις δυο πληροφορίες ως μικρό παιδί (τι την ήθελα την εγκυκλοπαίδεια και δεν πήγαινα για ποδήλατο σαν τα υπόλοιπα παιδάκια;), έπαθα σοκ. Από όσα ήξερα, κανένα γήινο ον δεν θα μπορούσε να ζήσει μετά από πυρηνικό ολοκαύτωμα. Και σίγουρα όλα τα γήινα όντα έχουν ανάγκη το κεφάλι τους, είτε είσαι Μαρία Αντουανέτα είτε κόκορας! Αυτή η φοβία ήρθε να ενισχυθεί από αυτό το επεισόδιο μιας εμετικής «παιδικής σειράς» (δεν ξέρω καν αν είναι το σωστό βίντεο, δεν είχα το κουράγιο να το ελέγξω).

Έφτασα λοιπόν δεκαοκτώ χρονών άνθρωπος και ακόμη φοβάμαι τις κατσαρίδες. Το γεγονός ότι μένω σε μια βρώμικη πόλη στην οποία βγαίνουν από τους υπονόμους σε κοπάδια το καλοκαίρι (τσουτσούριασα) είναι αρκετό για να με κάνει να ουρλιάζω για τη ζωή μου. Αλλά επειδή (νέο κύμα παραφροσύνης) είναι ύπουλοι εξωγήινοι κατάσκοποι και θέλουν να με κατασπαράξουν ζωντανή, με βρήκαν και τώρα. Ένα βράδυ που ‘βρεχε, όχι, ένα βράδυ που διάβαζα μια εργασία για τα ‘αμελέ ταμπουρού’, στρίβοντας το κεφάλι για να ξεπιαστώ, βλέπω μια Τερέζα να επιχειρεί να μπει από τη μπαλκονόπορτα.

Καλησπέρα, είμαι η Υστερία και ψάχνω τη δεσποινίδα Μ. Ελένη.

[Για να μην παρεξηγηθούμε: Όπως έχω εγώ παθολογικό φόβο με τις κατσαρίδες, έτσι και η μάνα μου έχει παθολογική μανία με το καθάρισμα. Η αποκάτω όμως, επειδή είναι Επιστήμων Αισθητικός, δεν έχει χρόνο να ξεβρομίσει το σπίτι της, εξ’ ου προήλθε η Τερέζα.]

Αυτό συνέβη πριν από μια βδομάδα. Η Τερέζα εκτελέστηκε βέβαια επιτόπου (μια ευγενική χορηγία της λακ L’ Oréal) αλλά η παράνοια έχει μείνει στα ίδια επίπεδα: νιώθω ότι η Τερέζα έχει αγγίξει κάθε εκατοστό του δωματίου μου, κάθε ρούχο μου, κάθε βιβλίο μου (έλα, δικαιολογία να μην διαβάσω έψαχνα) και στο δωμάτιο μου μπαίνω πλέον μόνο για να βουτήξω δυο πράγματα και να γίνω καπνός. Κοιμάμαι τώρα στα σανίδια, όχι, στο καναπέ του σαλονιού και σκέφτομαι ότι δυνητικά και εκεί είμαι ευάλωτη, αλλά ας όψεται που δεν είμαι νυχτερίδα να κοιμάμαι ανάποδα από το ταβάνι!

Σκεπτόμενη όλη την κατάσταση, καταλαβαίνω γιατί οι φίλοι μου ~~(τα γαϊδούρια!)~~ γελάνε όταν τους λέω το πρόβλημα μου και το πιθανότερο είναι ότι και εγώ το ίδιο θα έκανα. Πάντως η αποδοχή του προβλήματος είναι το πρώτο βήμα για τη λύση του! Οπότε, για να το αντιμετωπίσω, θα τραγουδάω συνέχεια το τρομερό τραγουδάκι «La cucaracha» (La cucaracha/ La cucaracha/ ya no puede caminar/ porque no tiene, porque le falta/ marihuana que fumar)!

Υ.Γ. Ούτε οι Bright Eyes ούτε ο Bowie έχουν σχέση με τις κατσαρίδες (απ' όσο ξέρω), απλά έπρεπε να βάλω κάτι συνοδευτικό να μη νομίζετε ότι το έχω χάσει και εντελώς!

A Hollow Heart

2011-05-02T17:41:00.001+03:00

The Black Keys - Heavy Soul

"Κάθε πρωί ξυπνώ με το αίσθημα ότι σήμερα θα πεθάνω. Οι αισθήσεις μου όμως δεν μου το επιτρέπουν. Ο κρύος αέρας, το ανακατεμένο στομάχι, το στυφό στόμα μπλέκονται με τις τετριμμένες, μηχανικές κινήσεις της καθημερινότητας.

(Ελπίζω να προλάβει να δράσει το παυσίπονο πριν φτάσω στη δουλειά και ο καφές έχει την ίδια γεύση και μυρωδιά με τα συσσωρευμένα αποτσίγαρα στο τασάκι.)

Και κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ -τρόπος του λέγειν- ζω ακόμη.

Περιμένω ότι η μέρα που θα πεθάνω θα είναι ξεχωριστή. Σαν μια γιορτινή Κυριακή, θα φορέσω τα καλά μου και θα βαδίσω στη λιακάδα, θα νιώσω τις δροσοσταλίδες και το χορτάρι να τσακίζονται κάτω από τις φτέρνες μου. Αλλά κάθε μέρα είναι αντίγραφο της προηγούμενης, έχει συννεφιά και πατώ σε τσιμέντο.

(Και θα ήταν κρίμα να πεθάνω μια τόσο βαρετή μέρα.)

Γι' αυτο συνεχίζω να ξυπνώ και να κοιμάμαι. Ελπίζοντας ότι κάποια από αυτές τις μέρες θα μου δοθεί η ευκαιρία να περπατήσω σε ένα ηλιόλουστο χλοερό λιβάδι."

-Κάποιος ήρωας, Κάποιο βιβλίο, Κάποιος Συγγραφέας, Κάπου, Κάποτε...

I need a fix 'cause I'm going down, down to the bits that I left uptown.

2011-04-24T19:02:00.002+03:00

Playground Noise - April 24

[Άτυπο σίκουελ του All my little words]

«Είναι τόσο εύκολο να ξεχάσεις. Δέκα φορές πιο εύκολο απ' ότι να μάθεις κάτι. Χρειάζεται ελάχιστη προσπάθεια, μόνο λίγη φαντασία. Να, θα κλείσεις τα μάτια και θα σκεφτείς αυτό που θες να ξεχάσεις -βέβαια, σ' αυτό το σημείο δεν πρέπει να βάλεις τα κλάματα, πρέπει να είσαι έτοιμος μέσα σου να ξεχάσεις και μετά να το επιχειρήσεις γιατί μπορεί να έχεις άσχημα αποτελέσματα. Ας πούμε όμως ότι έχεις αποφασίσει να ξεχάσεις μια και καλή, θες να κάνεις χώρο για νέες αναμνήσεις. Θα σκεφτείς αυτό που θες να ξεχάσεις σαν μια φωτογραφία και με μια φανταστική γόμα θα σβήσεις τη φωτογραφία, μέχρι να θολώσει και να γίνει κάτασπρη. Να μην μπορείς να ξεχωρίσεις ούτε τι χρώμα είχε ο ουρανός. Αν το κάνεις πολλές φόρες, θα δεις ότι θα ξεθωριάσουν σιγά-σιγά από μέσα σου τα πρόσωπα, θα θυμάσαι μόνο αόριστες μορφές, αυτό που τόσοι πριν από εμάς ονόμασαν "φαντάσματα". Και εκείνη η οδυνηρή ανάμνηση θα γίνει σαν αυτό το ενοχλητικό πραγματάκι που έχει μπει στο παπούτσι σου, αλλά δεν ξέρεις αν είναι πετραδάκι η καρφί…»

Τον κοίταξε παραξενεμένη και χαμογέλασε, κάπως βεβιασμένα. Τον λιγοστό καιρό που είχαν περάσει μαζί, είχε καταλάβει ότι ώρες ώρες έμπαινε σε ένα ολότελα δικό του κόσμο. Προσπαθούσε βέβαια να ταιριάξει ανάμεσα στους ανθρώπους αλλά μερικές φορές, σαν αυτή τη στιγμή, έχανε λίγο την επαφή με τον κόσμο.

«Πώς σου ήρθε αυτό τώρα;» τον ρώτησε, χωρίς να περιμένει μια λογική απάντηση.

«Δεν ξέρω.» Την κοίταξε με ένα θαμπό χαμόγελο στα χείλη, χαμένο κάπου στις σκέψεις του. «Απλά νομίζω ότι έχω τελειοποιήσει αυτή τη μέθοδο μου σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορώ να διαγράφω αναμνήσεις σχεδόν αμέσως. Κάτι σαν ανοσία στις κακές αναμνήσεις.»

Δεν του μίλησε, αλλά πήγε να του πιάσει το χέρι. Την άφησε να τον ακουμπήσει αλλά δεν ενδιαφέρθηκε και πολύ και συνέχισε να κοιτάει προς την κατεύθυνσή της.

«Σε παρακαλώ, μην με κάνεις να σε διαγράψω και εσένα κάποια στιγμή. Θέλω να μείνεις έστω και σαν μια μικρή καλή μνήμη μέσα μου.» είπε χωρίς να βγάλει λέξη. Ήλπιζε πως θα έφτανε στα αυτιά της πριν χρειαστεί να μιλήσει.

Δυο χρόνια, ε Λένα;

Το πήρα ρεεεεε!

2011-04-20T21:12:00.005+03:00

The Commitments - Mustang Sally

Μπορώ επιτέλους να πεθάνω ευτυχισμένη. Εκπληρώθηκε η μεγαλύτερη μου επιθυμία. (Δεν αναφέρομαι στη συνάντηση μου με τη F., όχι ότι με χάλασε…) Επιτέλους πήρα το δίπλωμα οδήγησης!

Από τότε που ήμουν πιτσιρίκι, είχα ψύχωση με τα αυτοκίνητα. Τις μάρκες, τα μοντέλα, τους αγώνες αυτοκινήτων, ό,τι αφορούσε τα αυτοκίνητα και μου ήταν κατανοητό. Για παράδειγμα, τη σεζόν ‘95-‘96 μπορούσα να ονομάσω όλα τα μοντέλα (όχι μόνο τις μάρκες, όλα τα μοντέλα) και τα βασικά χαρακτηριστικά τους με ένα βλέμμα. Ευτυχώς που τα ριάλιτι σόου δεν ευδοκιμούσαν τότε στην ελληνική τηλεόραση ώστε να με σέρνουν από πάνελ σε πάνελ σαν εξωτικό πτηνό.

Βέβαια, επειδή γεννήθηκα γυναίκα, ποτέ δεν μου αγόρασαν αυτοκινητάκια και γκαράζ αυτοκινήτων, εκτός από το VW Beetle της Μπάρμπι.. -Παιδικό τραύμα Νο.375- Ούτε τα αγοράκια στο νηπιαγωγείο με άφηναν να παίζω με τα αυτοκινητάκια (με την πρόφαση ότι «δεν είναι κοριτσίστικα παιχνίδια») οπότε έτρωγαν τις ψιλές τους και πήγαιναν στις μαμάδες τους μπλε μαραίν. -Παιδικό τραύμα Νο. 268-

Τα χρόνια πέρασαν και μπορεί τώρα βέβαια να μην ξέρω κάθε έκδοση κάθε μοντέλου κάθε μάρκας, συνεχίζω όμως να αγαπάω τα αυτοκίνητα και τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Και μεγάλος μου καημός ήταν πότε θα φτάσω σε ηλικία να πάρω το δίπλωμα οδήγησης.

Όταν όμως έκλεισα τα 18, βρέθηκα με πρόγραμμα πιο φορτωμένο απ’ όσο περίμενα. Κάτι οι εργασίες, κάτι η εξεταστική, κάτι οι διακοπές, ~~κάτι η ζωή μου που ήταν κουλουβάχατα και έψαχνα να βρω μια άκρη,~~ έφτασε Φεβρουάριος για να πάρω την απόφαση να πάω σε σχολή οδήγησης. Οι συνεννοήσεις έγιναν και έτσι ξεκίνησε μια μεγάλη, μεγάλη πορεία για την απόκτηση του διπλώματος.

Μέρος Α: Αιτήσεις

Λοιπόν, αν ο Οδυσσέας (ο παλιός, αυτός από την Ιθάκη) ήταν σύγχρονος μας και επιχειρούσε να εκπληρώσει τον νόστο του, δεν θα χρειαζόταν δέκα χρόνια αλλά πενήντα και ακόμη θα ήταν στους Λαιστρυγόνες! Γιατί αν χρειάστηκε τόσο χαρτομάνι για μια ερασιτεχνική άδεια οδήγησης, φαντάσου τι θα τράβαγε ο κακόμοιρος ομηρικός ήρωας.

Συμπληρώνω το πρώτο πακέτο με αιτήσεις. Βγάζω φωτογραφίες. Μου φέρνουν σπίτι δεύτερο πακέτο με αιτήσεις. Τις συμπληρώνω. Λόγω κάποιας άγνωστης προθεσμίας, βγαίνουν άκυρες και ακολουθεί τρίτο πακέτο με αιτήσεις, αυτή τη φορά σε αστυνομικό τμήμα, στο οποίο είχα την ευτυχία-ατυχία να συναντήσω το γενετικό πείραμα που προέκυψε από την ένωση των DNA του επιθεωρητή Clouseau και του αστυνόμου Matsuda. Για να μην διασύρω την ΕΛΑΣ -μια χαρά τα καταφέρνουν και μόνοι τους-, θα παραθέσω μόνο ένα από τα τραγελαφικά στιγμιότυπα της μέρας.

Όργανο: «Επώνυμο… ΜΕ------Σ. Όνομα…» Κοιτάζει πάνω. Βλέπει ότι ο αιτών έχει στήθος και τον λένε Ελένη. Μετά από τρία δευτερόλεπτα, καταλαβαίνει ότι κάπου έκανε μαλακία και ξεκινά τις αιτήσεις από την αρχή.

Τα ζώα μου αργά indeed!

Μέρος Β: Σήματα

Κανονικά, θα ήταν και το μικρότερο κομμάτι της διαδικασίας. Θα διάβαζα το γνωστό βιβλιαράκι, θα έδινα εξετάσεις και θα τελείωνε η υπόθεση. Επειδή όμως η γραφειοκρατία απλώνει και εδώ τα πλοκάμια της, ο νόμος υποχρεώνει τον υποψήφιο οδηγό να συμπληρώσει καρτέλα με ορισμένο αριθμό μαθημάτων στο θρανίο και έπειτα στο τιμόνι. Θεωρητικά, έτσι θα διασφαλιστεί μια σωστή οδική συμπεριφορά. Πρακτικά, μια βόλτα στους δρόμους της Μιναρούπολης θα σας πείσει κατά πόσον οι οδηγοί (και δη οι νέοι) έχουν ιδέα τι σκατά είναι αυτή η κόκκινη ταμπέλα που γράφει «στορ».

Μετά από δυο εβδομάδες μαθημάτων, πέρασε και αυτό και ήρθε η ώρα να δώσω εξετάσεις. Στις 8 το πρωί. Μάλλον δίνω την εντύπωση ότι είμαι μαζοχίστρια και δεν το έχω καταλάβει.

Προκαλώ κάθε οδηγό τουλάχιστον μονοετούς εμπειρίας να μου πει τι σημαίνει αυτό το σήμα.

Μέρος Γ: Πορεία

Μιας και η οδήγηση είναι πάνω απ’ όλα απόλαυση, περίμενα πώς και πώς να βρεθώ -νόμιμα- στο τιμόνι. Αλλά γελάστηκα. Μια ο δάσκαλος τραγούδαγε Χατζηγιάννη και Lady Gaga δίπλα μου (το Born this Way, οποία ειρωνεία), μια κολλάγαμε στη κίνηση, μια κάποιος επιχειρούσε μαγκιές σε βάρος μου. Βέβαια και εγώ εκ μέρους μου δεν ήμουν αγία, καθώς σε κάθε ευκαιρία γκάζωνα. Πορτοκαλί φανάρι; Πάτα γκάζι! Ανοιχτός δρόμος μπροστά; Τρέχα να σωθούμε, μας κυνηγάνε τα ζόμπι! Δεξιά στροφή; The Fast and the Furious Tokyo Drift φίλε μου!

Παντιές FTW!

Πέρασαν άλλες τρεις εβδομάδες, τελείωσαν τα μαθήματα και ήρθε επιτέλους η ώρα να δώσω εξετάσεις. Και την ημέρα των εξετάσεων, σκάει μύτη Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ. Η πιο σατανική των εξεταστών, που είχε πάρει άδεια από το 2006 και γύρισε στη δουλειά ακριβώς τη μέρα που θα έδινα. Με το καλημέρα, κόβει δύο άτομα. Και ήρθε η σειρά μου.

Μπαίνω στο αυτοκίνητο, ξεκινά τις ερωτήσεις.

Οξαποδώ: «Τι ελέγχουμε αφού μπούμε στο αυτοκίνητο;»

Λένα: «Τις ζώνες ασφαλείας μπλα μπλα μπλα… Τους καθρέφτες μπλα μπλα μπλα… (Το θερμοσίφωνο μπλα μπλα μπλα… Τον αστρολογικό χάρτη της μέρας μπλα μπλα μπλα…) Τα φωτάκια στο κόκπιτ…»

Οξαποδώ: «Τι εννοείτε ‘φωτάκια’;»

Λένα: (Seriously?) «Τις ενδείξεις, με συγχωρείτε.»

Οξαποδώ: «Δείξτε μας τα φώτα και περιγράψτε τα.»

Λένα: «Τα μικρά φώτα μπλα μπλα μπλα… έχουν εμβέλεια 300 μέτρων…»

Οξαποδώ: «Δεν καταλαβαίνω, τι εννοείτε ‘εμβέλεια’;»

Λένα: (Seriously? Φοιτήτρια Φιλολογίας εδώ…) «Ότι μας κάνουν ορατούς από απόσταση 300 μέτρων. Τα μεσαία φώτα μπλα μπλα… Τα μεγάλα φώτα μπλα μπλα… μπλε φωτάκι στο κόκπιτ…»

Οξαποδώ: «Άντε πάλι με το φωτάκι.»

Λένα: (Wtf?) «Τις ενδείξεις, με συγχωρείτε.»

Οξαποδώ: «Τέλος πάντων ξεκίνα να δούμε.»

Είκοσι λεπτά μπαινοβγαίναμε σε στενά. Και παρκάρισμα σωστό και οπισθογωνία σωστή και στροφές σωστές. Βέβαια από το άγχος μήπως και κάνω καμιά πατάτα μου είχε φτάσει το στομάχι στο στόμα και είχα πιάσει το τιμόνι σαν σωσίβιο. Και κάθε φορά που μου έλεγαν κάτι, μουρμούριζα, «Έχετε δίκιο.»

Οξαποδώ: «Σταματήστε στην άκρη εδώ, τελειώσαμε.»

Λένα: (*πανικός* Κόπηκα, κόπηκα, πάει κόπηκα!) «Μάλιστα.»

Και το παρατάω σε γωνία 30ο, δυο μέτρα από το πεζοδρόμιο. Παγώνω.

Εξεταστής 2: «Δεν θα το διορθώσετε δεσποινίς;»

Λένα: «Έχετε δίκιο.» (για 578η φορά)

Εξεταστής 2: «ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΛΕΣ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΙΟ!»

Λένα: (*ακόμη μαρμαρωμένη*) «Έχετε δ-»

Εξεταστής 2: «ΑΜΑΝ, ΒΑΛΤΟ ΜΠΡΟΣΤΑ Η ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ!»

Επί ματαίω κοιτάω το δάσκαλο για βοήθεια, αλλά και αυτός έχει πανιάσει. Πάω μπροστά, πάω πίσω, δεν είχα ιδέα τι έκανα, ήθελα να αφήσω το τιμόνι και να βάλω τα κλάματα (είμαι η Λένα και είμαι 3 χρονών, χάρηκα για τη γνωριμία).

Στιγμιότυπο από την ώρα της εξέτασης.

Οξαποδώ: «Έχεις πολλά κενά κοπελιά… Αλλά πέρασες.»

Η χαρά μου κόπηκε βέβαια γιατί οι υπόλοιποι πέντε που έδιναν μετά από μένα κόπηκαν και μαζεύαμε κλάματα και βρισίδια.

Οπότε έγινε και αυτό! Το μόνο που μένει βέβαια είναι να εξεταστώ και στο μηχανάκι, αλλά θα το αναβάλλω λίγο για ~~να πάω διακοπές~~ ~~να διαβάσω για την εξεταστική~~ να ξεπεράσω τη ψυχική οδύνη.

Υ.Γ.1 Το τραγούδι το άκουσα τις προάλλες μετά από πολύ καιρό στο λεωφορείο Καλαμάτα-Πάτρα. Γιατί στα υπόλοιπα λεωφορεία παίζει μόνο σκυλάδικα;

Υ.Γ.2 Και αυτό αφιερωμένο στη F. ;)

Y.Γ.3 Ήθελα να το πω από καιρό: το βασίλειο μου για την ελληνική μετάφραση του πέμπτου τόμου του Death Note.

Υ.Γ.4 Και όχι, δεν θα αγοράσω αυτοκίνητο. Μια χαρά είναι τα ΜΜΜ (τι έχω πιει;).

"I'd been classically trained to only see things one way."

2011-04-08T13:55:00.000+03:00

Beady Eye - Across the Universe *

Ίσως τελικά δεν είμαι η μόνη με αυτά τα αισθήματα. Ίσως και άλλοι άνθρωποι στον κόσμο φοβούνται να μεγαλώσουν και ασφυκτιούν μέσα στο κουστουμάκι τους. (Ειρωνικό ήταν το σχόλιο φυσικά.)

[Ναι, δεν είναι σωστό να κάνω πλήρη ανατύπωση άρθρου που έχει δημοσιευτεί σε άλλη ιστοσελίδα, αλλά δεν θέλω να τεμαχίσω το κείμενο. Από τη στήλη του Matt the Mouth στο E-zine (πολύ χρήσιμο και για ταξιδιωτικές οδηγίες, μιας και το έφερε η κουβέντα...).]

Perhaps what really separates us from the animals is the ability to ignore our instincts. We can stop, think things through and still make an illogical decision even when that most primitive voice inside is urging us towards salvation. Of course it's not a responsible or safe idea to scale the Grand Palais, fake yourself as a band member and descend from the stage into the sold-out party, but it sure is a good one. Some of us are better at listening to that protective voice than others, and even those others are better at it than I.

Sometimes I have an almost supernatural ability to disregard what's in my best interests and do whatever gives me the most immediate gratification at the time. Living so spontaneously actually requires some forethought and preparation. I never leave home with more money than I am willing to return without (this may further clarify my intense opposition to credit cards). I purposefully ignore the location of ATM's and banks. Every agenda I adhere to must have the clause in it that this agenda could be rendered null and void at any time. Now that I think about it, I should actually always carry around a toothbrush and an attorney's phone number as well.

Once out, there is usually a vice or three that aids in this lack of decision-making, but ultimately it does come down to me. Risky? Yes. Rewarding? Unbelievably. I spent about 23 years saying no to most things in life, and in all those years I didn't realize how much I'd been limiting myself. I'd been classically trained - having being brought up in a small conservative town - to only see things one way. What I hadn't paid attention to is that there's always another voice to listen to as well. Upon your shoulders sit both the voice of reason, and the voice of fun. You have a choice. One says yes, while the other says no, and one is undeniably better than the other.

I think this is what Freud was talking about with his idea of the Id. I know that a lot of what he said was cocaine induced madness that had a little too much to do with mothers, but on some things I think he had the right idea. According to all-knowing Wikipedia, the Id is responsible for our basic drives such as food, water and sex. It is amoral and egocentric, and ruled by the pleasure-pain principle. It is regarded as the reservoir of the libido and has an instinctive drive to create. I can relate to that. You can relate to that. Don't ignore it. My Id and I have become best buddies over that last few years, and I have to admit, this rollercoaster has been a lot more enjoyable since.

I don't want to come across as advocating a life full of irresponsible behavior, constantly flirting with the edge. I'm advocating balance. Every bit as often as you take it easy and do wise, productive things, you should throw caution to the wind and test your limits. There are healthy ways of doing this that don't involve harsh consequences either. I'm advocating responsible excess, or at least, excess in moderation.

When you sit down and think about it - no - is even harder and harsher to say. It's a moment-killer that leaves the situation with nowhere to go. There's no latitude or negotiating with no. No is an unhappy ending.

Yes on the other hand rolls off the tongue like satin. Yes opens up possibilities for the unknown, for adventure and for stories. Yes ...just yes more often from now on.

‐ Matt Smith

*Και η προσπάθεια του Gallagher να γίνει Lennon καλά κρατεί...

Born this way? Σύμφωνα με τον Freud, όχι.

2011-04-07T00:42:00.003+03:00

«Είμαι ανώμαλη ή είμαι φυσιολογική;»

Όταν σε στοιχειώνει ένα τέτοιο ερώτημα, είναι αδύνατο να κοιμηθείς το βράδυ. Πόσο μάλλον να γράψεις ένα κείμενο, έστω μια πρόταση, με ειρμό. Πας να μιλήσεις για κάτι και ξαφνικά άσχετες εικόνες πετάγονται μέσα στο κείμενο. Χάνεις τις τελείες και τα σημεία στίξης, μέχρι που σε πιάνουν τα κλάματα και τα παρατάς για άλλη μια φορά.

«Είμαι ανώμαλη;»

Πώς προέκυψε αυτό το ερώτημα; Ποτέ δεν το είχες σκεφτεί αληθινά. Πιάνεις το κουβάρι της ιστορίας από την αρχή: «Κάποτε με τράβηξαν με τη βία σε ένα κόσμο που μισώ και έπειτα…» και ψάχνεις για όλες τις μικρές ενδείξεις που σε οδήγησαν ως εδώ. Όπως θα έψαχνες ατέλειες σε ένα εκ πρώτης όψεως τέλειο κρύσταλλο.

Άραγε ήταν λάθος αυτό που έκανες όταν ήσουν μικρό κοριτσάκι; Ήταν λανθασμένος ο τρόπος που έπαιζες; Ήταν λανθασμένοι οι έρωτες και οι μη-έρωτες σου; Ήταν λάθος αυτό το τραγούδι; Ήταν απλά ένα λάθος; Μα είναι η ζωή σου. Είναι όλες οι αποφάσεις που πήρες ανεπαίσθητα ή όχι, τα μικρά πράγματα που έχουν αναμειχθεί με τις αναμνήσεις σου.

«Πρέπει να είμαι φυσιολογική.»

Πρέπει να καταπιέσεις τον εαυτό σου και να ξεριζώσεις από μέσα σου ό,τι δεν ταιριάζει στο leitmotiv που σου έχουν δώσει, στους κανόνες που έχουν σφυριλατηθεί μέσα σου. «Δεν έχει σημασία τι επέλεξες, ήσουν μικρή και έκανες λάθη, τώρα που είσαι ενήλικη ξέχνα το και φρόντισε να μην το ξανακάνεις.» Έτσι σου λένε οι γονείς και οι καθηγητές και οι κύριοι με τις γραβάτες στη τηλεόραση. «Αν δεν μας ακούσεις, θα γίνεις μια δακτυλοδεικτούμενη καρικατούρα που θα σχολιάζουμε για να γελάμε. Ανώμαλη.»

Πρέπει να συνεχίσεις με τη ζωή σου σαν να μην υπήρξε κάτι ανώμαλο και να ξεχάσεις ό,τι συνέβη με την - και τον - και τη -. Να σε ενδιαφέρει μόνο ο - και καθόλου η -. Να θαυμάζεις τον - και όχι την -. Αργότερα να δοθείς σε ένα άντρα και ίσως να κάνεις και παιδιά. Τότε θα έχεις ξεχάσει εντελώς όλες εκείνες τις «ανώμαλες σκέψεις».

«Μα γιατί πρέπει να είμαι ένα από τα δύο;»

Είναι αναγκαίο να διαλέξω άραγε; Η ενήλικη ζωή μου μέχρι στιγμής δεν ήταν τίποτα άλλο παρά αποφάσεις, αποφάσεις, αποφάσεις, τις οποίες δεν έχω προλάβει να ζήσω. Να διαλέξω τη δουλειά μου και την πόλη μου και τη γλώσσα μου και το χρώμα των μαλλιών μου και τώρα και τις προτιμήσεις μου; Γιατί πρέπει να διαλέξω μια από τις δυο ταμπέλες και να τη φορέσω για το υπόλοιπο της ζωής μου; Γιατί πρέπει κάτι τόσο προσωπικό να με χαρακτηρίσει-στιγματίσει; Πολλοί σημαντικοί άνθρωποι, πολύ πιο σημαντικοί απ’ όσο θα γίνω εγώ ποτέ, έχουν στιγματιστεί με τον ίδιο ειδεχθή τρόπο.

«Τελικά ποιο από τα δύο επιλέγω;»

(Κάνε τη σωστή επιλογή, κάνει τη σωστή επιλογή.)

Τώρα που πλησιάζεις στο τέλος του κειμένου μη νομίζεις ότι ξεμπέρδεψες. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θα σε κατηγορήσουν, θα νιώσουν αηδιασμένοι. Πολλοί φίλοι θα πάψουν να σου μιλούν, θα σε στραβοκοιτούν και θα σε σχολιάζουν. Οι πιο συντηρητικοί θα σε επικρίνουν ανοιχτά και θα σε αντιμετωπίσουν σαν μάγισσα της Αναγέννησης. Ίσως κάποιοι να σε υπονομεύσουν σε τομείς που τα προσωπικά σου δεν έχουν θέση. Η ζωή σου θα γίνει άλλο λίγο δυσκολότερη.

Αξίζει τον κόπο; Θα δείξει.

Οὐκ ἔχεις εἰπεῖν...

2011-03-24T00:08:00.000+02:00

The Kills - Future Starts Slow

Ώρες ώρες του είναι τόσο δύσκολο να γράψει

νιώθει πως έχει γίνει άλλος άνθρωπος

ένας αφόρητα βαρετός άνθρωπος χωρίς σκέψεις

που κάνει τα πράγματα όπως πρέπει

γιατί δεν θέλει κάτι άλλο.

Να, δεν αντέχει να μην βάλει τόνους και σημεία στίξης

σε-καθε-προταση

και ο διασκελισμός στον προηγούμενο στίχο τον ενοχλεί

γιατί ψάχνει να βρει στα μάτια της κάτι που θα αξίζει να δει

και θέλει τόσο πολύ έστω να προσποιηθεί ότι είναι αλήθεια, έστω για λίγο

αλλά είναι τόσο αφόρητα βαρετός που και η φαντασία του τον εγκατέλειψε.

Του σερβίρουν ένα σκληρό σάπιο σπόρο

και βλέπει ένα δάσος να ανθίζει μέσα στο αχνιστό νερό·

Άραγε υπάρχει ελπίδα; Ίσως βοηθήσει η άνω τελεία που

τόσο κομψά έβαλε στο προηγούμενο στίχο

-όχι ρε γαμώτο, πάλι διασκελισμός-

Το αποφάσισε, πρέπει από Δευτέρα να βάλει μια τάξη

στα αισθήματα, στις ιδέες, στις σκέψεις του

και στα βιβλία που θέλει να διαβάσει

γιατί είναι κρίμα να αφήνει τόσα βιβλία μισοδιαβασμένα

σε κάθε μικρή απίστευτη γωνιά του σπιτιού

Και το μόνο που θέλει είναι μια αγκαλιά

Αλλά οι αγκαλιές στέρεψαν.

Υ.Γ. 1. Στη φωτό βλέπετε μια αγαπητή συνάδερφο και φίλη. Και επειδή έχει δουλέψει και ως μοντέλο, δεν θα την πειράξει που ανέβασα τη φωτό.
Υ.Γ. 2. Άρχισα να γράφω με πολυτονικό; Καλά μου τα έλεγε ο Α., ας με πυροβολήσει κάποιος προτού να είναι αργά...

Looking for a new place to begin.

2011-03-20T12:50:00.000+02:00

Alex Turner - It's hard to get around the wind

Είναι περασμένες τρεις και ο ουρανός έχει ακόμη το χρώμα του ξεβαμμένου ηλιοβασιλέματος. Και βρέχει. Βρέχει πολύ.

Τρεις και είκοσι επτά, όπως σηματοδοτούν και οι φωτεινοί δείκτες του ψηφιακού ρολογιού. Και είκοσι επτά, έχει σημασία, όχι είκοσι έξι ή είκοσι οχτώ, ούτε πολύ νωρίς ούτε πολύ αργά. Ακριβώς τρεις και είκοσι επτά.

Στο επόμενο πετάρισμα των βλεφάρων της όμως το ρολόι έδειχνε τρεις και σαράντα. Πώς ήταν δυνατόν αυτό; Ναρκοληψία; Παραισθήσεις; Ρωγμή του χωροχρονικού συνεχούς; Γύρισε την πλάτη στο ρολόι και περίμενε μέχρι τα λεπτά να γίνουν ώρες και να αρχίσουν να δυναμώνουν οι φωνές από το δρόμο και εντέλει να φανεί το πρώτο πρωινό φως, κρύο σαν το φως των λαμπτήρων φθορισμού σε ατελείωτους άσπρους διαδρόμους.

Και τότε θα έπρεπε να κυλίσει από το κρεβάτι και να πλύνει το πρόσωπο της και να φορέσει καθαρά ρούχα και ανέκφραστο πρόσωπο και να κουβαλήσει όλα της τα βιβλία και τις σκέψεις της και πριν βγει από το σπίτι να σιγουρευτεί ότι πήρε τα κλειδιά της και ότι κανείς δεν θα καταλάβει πως δεν κοιμήθηκε πάλι.

Με αυτό τον τρόπο όλες οι μέρες καταλήγουν σαν σχολικές μαθηματικές εξισώσεις με σταθερές και μεταβλητές. Αν έχεις λύσει μια, ξέρεις να τις λύσεις όλες. Και το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο.

Άραγε θα μπορούσαν τα μαθηματικά να της εξηγήσουν, με μια απλή εξίσωση, τη σχέση ανάμεσα σε αυτό που θέλει να γίνει, αυτό που πιστεύει πως θα γίνει και αυτό που μπορεί να γίνει;

"What makes you you, and what are your boundaries? Part of the answer seems obvious -you are a center of consciousness."

Έκλεισε το βιβλίο με δύναμη σαν να ήθελε να παγιδέψει ένα ζωύφιο στις σελίδες του, ένα ενοχλητικό ζουζούνι που εδώ και μέρες γυρνούσε γύρω από το κεφάλι της.

Υ.Γ.1 Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο The Mind's I των Hoffstadter και Dennett, ευχαριστώ τον Χρήστο που το συνέστησε πριν από λίγους μήνες. Online το βρίσκετε εδώ, αν και εγώ το αγόρασα (η ερωτική σχέση μου με τα βιβλία μπορεί να υπερνικήσει κάθε άλλο πάθος...).

Υ.Γ.2 Το έργο τέχνης του Turner είναι από το soundtrack του Submarine και είναι από τα καλύτερα εικοσάλεπτα που έχω περάσει τις τελευταίες μέρες (δεν ξέρω τι συμπέρασμα μπορεί να βγάλει αυτό...).

I am not average.

2011-03-13T22:34:00.001+02:00

Κι αν είμαι ήδη νεκρή, πώς να το ξέρω;

Αν ήμουν νεκρή από τη στιγμή που βγήκα από τη κοιλιά της μάνας μου και πορεύομαι σα φάντασμα στο κόσμο αυτό;

Αν προσπαθώ με δάχτυλα ακρωτηριασμένα να αγγίξω τη ζωή που περνά από μπροστά μου;

Αν το μυαλό και η καρδιά μου είναι τόσο σάπια που ούτε ιδέα ούτε συναίσθημα μπορεί να ανθίσει;

Πώς να το ξέρω;

(Ο τίτλος είναι ειρωνικός για όποιον δεν το κατάλαβε. Και φανερώνει και κάτι με το *κλικ*.)

Φιλοσοφούμεν μετά περισσής μαλακίας.

2011-03-09T13:12:00.001+02:00

Roger Shepard - Shepard Tone

Γεια σας. Έχω την τιμή να σας αναφέρω ότι είμαι εξοργισμένη. "Μα τι συνέβη;" θα απορούσε κανείς. Είμαι εξοργισμένη με τους συμφοιτητές μου, ή πιο σωστά με αυτά τα υπανάπτυκτα θηλαστικά και τους ατροφικούς εγκεφάλους τους. Ας θυμηθούμε με την τεχνική του φλασμπακ.

~Αρχή φλασμπακ~

Ξεκίνησε πριν από δυο εβδομάδες το δεύτερο εξάμηνο με καινούρια μαθήματα, καινούριους καθηγητές, καινούρια δυναμική και τις ίδιες απαίσιες αίθουσες. Ανάμεσα στα καινούρια μαθήματα και η "Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία".

"Η Μυθολογία είναι ο αρχέγονος τρόπος σκέψης για την αρχαϊκή κοινωνία. Σε ατομικό επίπεδο, έχει την ίδια λειτουργία με το όνειρο ως καθρέφτης του υποσυνειδήτου."

Άκρα του τάφου σιωπή ~~στο κάμπο~~ στη ΠΑΜ14 βασιλεύει.

"Σύμφωνα με τον Αναξίμανδρο, το άπειρο ως η αρχή που παράγει τα πάντα δεν έχει συγκεκριμένη μορφή-υπόσταση, για να μπορεί να πάρει όλες τις μορφές. Είναι κάτι άμορφο που γεννά τα περατά."

Ψίθυροι ανησυχίας, επικρατεί σούσουρο.

"Υπάρχουν άπειρα σύμπαντα στο χώρο και το χρόνο. Το άπειρο γεννά συγκροτημένους κόσμους, οι οποίοι, μέσα στην απειρία του χώρου, δεν επικοινωνούν μεταξύ τους. Δεν υπάρχει λόγος η αρχή να έχει γεννήσει ένα μόνο σύμπαν και όχι πολλά."

"Ρε σεις, τι λέει αυτός;" απορεί δυνατά μια συμφοιτήτρια από τη μπροστινή σειρά και γυρνά το κεφάλι σε αναζήτηση συμμάχου. Την κατακεραυνώνουμε με βλέμμα απέχθειας/χιλίων καρδιναλίων/'άνοιξε-και-κανα-βιβλίο-τούβλο'.

"Σύμφωνα με τον Penrose, το σύμπαν γεννιέται και πεθαίνει άπειρες φορές μέσα στο χώρο."

Όπα, τα πιάσαμε τα λεφτά μας.

Πλέον, τον καθηγητή προσέχουν μόνο δέκα άτομα και οι υπόλοιποι εκατόν ενενήντα ξύνουν το κεφάλι τους με την απαράμιλλη γοητεία των τριχωτών προγόνων τους.*

Ένα τέταρτο πριν τελειώσει το μάθημα, και ενώ εγώ κρέμομαι από τα λόγια του, ο καθηγτής κλείνει το βιβλίο που κρατούσε και κοιτά το ακροατήριο του. Αναστενάζει. "Είπαμε αρκετά σήμερα, καλύτερα να σταματήσουμε εδώ."

"Αχ ναι, γιατί μας κουράσατε!" πετάγεται συμφοιτήτρια από την άλλη άκρη της αίθουσας, όλο χαρά και τσαχπινιά.

~Τέλος φλασμπακ~

Λοιπόν. Δεν απαιτώ από κανένα να έχει εντρυφήσει τόσο στη φιλοσοφία και στη κοσμολογία, ώστε να γνωρίζει θεωρίες όπως του Penrose ή του Dicke (για να μη μιλήσουμε για τα αρχέτυπα του Jung, εκεί είναι που θα μαζεύουμε σαγόνια από το πάτωμα).

Είμαι υπερβολική όμως όταν απαιτώ από φοιτητές φιλολογίας να προσπαθήσουν έστω να καταλάβουν μερικές αρχές τις φιλοσοφίας;
Θεωρώ εξαρχής απαράδεκτο ένας δεκαοχτάχρονος άνθρωπος (ας μην κρυβόμαστε πια πίσω από το παιδί) να μην έχει ανησυχίες και αναζητήσεις για την αλήθεια και τον κόσμο γύρω του. Θεωρώ επίσης ανεπίτρεπτο να μην έχει διαβάσει βιβλίο εξωσχολικό στη σύντομη ζωή του (ναι, υπάρχουν πολλοί μέλλοντες φιλόλογοι που πέρα από τις σχολικές/πανεπιστημιακές εκδόσεις δεν έχουν βάλει βιβλίο στο σπίτι τους -σημ. το Λυκόφως δεν θεωρείται βιβλίο-).

Ιδιαίτερα για ένα φοιτητή φιλολογίας, ο οποίος στατιστικά στην Ελλάδα έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες να γίνει καθηγητής (νόμιμα ή παράνομα), η απουσία ευθιξίας/ευφυίας στο να αναλύσει/αναζητήσει τον κόσμο πέρα από τον περιορισμένο ορίζοντα που του προσφέρουν τα εγχειρίδια του είναι εγκληματική. Γιατί, αγαπητέ συνάδερφε, γκρινιάζεις για το εκπαιδευτικό σύστημα που σε ανάγκαζε να μάθεις παπαγαλία ολόκληρα κατεβατά. Πώς όμως θα μπορέσεις να το βελτιώσεις εσύ ως μελλοντικό μέρος του, αν το μόνο που ξέρεις στη ζωή σου είναι αυτό που γράφουν τα σχολικά βιβλία; Πώς θα έχεις την απαίτηση από τους μαθητές σου να σκέφτονται ελεύθερα, όταν εσύ ο ίδιος από μαθητής περιοριζόσουν στις 140 σελίδες ιστορίας και στα δέκα αποσπάσματα βιβλίων στο μάθημα της λογοτεχνίας;

Ας σταματήσω τη γκρίνια μου εδώ όμως γιατί δεν βλέπω να με βγάζει πουθενά. Άλλωστε, και οι καθηγητές πανεπιστημίου σαν παιδιά του δημοτικού μας αντιμετωπίζουν. Όποτε κάποιο παιδάκι πετάγεται στη μέση της παράδοσης, για να αναφέρει μια εξυπνάδα που θυμάται από τα σχολικά βιβλία, τυφχάνει επαίνου. Όποιο παιδάκι ξέρει όμως ότι το βιβλίο-εκπρόσωπος του νατουραλισμού στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία είναι η Νανά του Ζολά, απλά σκάει και κάθεται στα αυγά του, περιμένοντας να πάει παρά τέταρτο για να έρθει το τρένο...

*Ναι, το ξέρω ότι η αξίωση "ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο" είναι τραγική υπεραπλούστευση, επικαλούμαι την ποιητικήν αδείαν.

Ταπί και (καθόλου μα καθόλου) ψύχραιμη.

2011-02-22T00:59:00.001+02:00

The Beatles - Here comes the sun

Οικονομική κρίση χτύπησε την πόρτα τούτου του μπλογκ και η γραφούσα τα έχει χαμένα. Λόγω λανθασμένης διαχείρησης πόρων (i.e. η Λένα πάλι έκανε τις μαλακίες της και έχασε πολλά λεφτά) είμαι στη δυσάρεστη θέση να ανακοινώνσω ότι δυστυχώς επτωχεύσαμεν κύριοι. Καλά θα κάνει να έρθει ο κύριος Εδουάρδος Λω να μας σώσει. (inside joke, άστο)

Και βλέπεις δεκαοχτάχρονα παιδιά (τονίζω το παιδιά) να ονειρεύονται τον ΟΑΕΔ. "Πώς να ονειρευτώ ένα καλύτερο μέλλον αν φοβάμαι το μέλλον; Γιατί να παλέψω για ένα καλύτερο μέλλον όταν δεν ξέρω αν έχω μέλλον;" ήταν το συμπέρασμα μιας μακριάς συζήτησης με παλιούς καλούς φίλους. In this economy, ή μάλλον σε αυτή τη μιζέρια που έχουμε πέσει, μαραίνεται η ζωή μας και το τέλος σιχτιρίζουμε και το πανεπιστήμιο και τις εξετάσεις και τα πάντα.

Τέλος πάντων, στα δικά μου τώρα μπας και ελαφρύνει το κλίμα. Περιττό να πω ότι με το χρήμα δεν έχω καλή σχέση, ποτέ δεν είχα και δεν νομίζω ότι θα αποκτήσω. Στη μικρή ζωή μου, δεν έχω συμβάλλει στη παραγωγική διαδικασία ούτε κατά το ελάχιστο, δεν έχω βγάλει με τον κόπο μου ούτε ένα ευρώ και παρασιτώ στους γονείς μου. (Διευκρίνηση: Δεν σκοπεύω να θίξω κανένα ενήλικο που μένει με τους γονείς του, για οποιονδήποτε λόγο. Στη δική μου περίπτωση, πρόκεται για βάρος και όχι αναγκαίο κακό.) Όπως βέβαια δεν ξέρω να βγάζω χρήματα, δεν ξέρω και να τα ξοδεύω.

Κάπως όμως τα έφερε η παλιοζωή και αλλάξανε τα πράγματα, αχ! άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις στα τάρταρα -ανάσα-, και βρέθηκα ταπί. Οι τελευταίες οικονομίες ξοδεύτηκαν για να καλύψουν ~~τη μαλακία μου~~ κάτι τρύπες και ξέμεινα με κέρματα. Αναποδογύρισα τσάντες και σακάκια, μάζεψα ό,τι είχα σε κέρμα και έφτασα στο ποσό των 25,60Ε. Από τα οποία τα 10Ε έφυγαν σήμερα για την αγορά μηνιαίας κάρτας στο τρένο.

Θα μου πεις 'Έλα μην κλαίγεσαι, ζήτα από μάνα-πατέρα-γιαγιά.' Εκτός του ότι ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ δεν έχω ζητήσει κάτι (μήπως γιατί μου τα δίνουν όλα; χμφ), σκέφτηκα ότι είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να εφαρμόσω στον εαυτό μου ένα μικρό "οικονομικό πείραμα". Ειδικά in this economy. Να δω πόσες μέρες θα αντέξω με 15,60Ε. Σε αυτές τις μέρες θα περιληφθούν και έξοδοι και μετακινήσεις και λοιπά.

(Γιατί καλή μου Λένα που δεν έχεις ιδέα πώς δουλεύει ο κόσμος, υπάρχουν οικογένειες που ζούνε με 15,60Ε, ή καλύτερα θα παρακαλούσαν για 15,60Ε. Και δεν σου λέω για την Αφρική και την Ασία, σου λέω για τους ανθρώπους που βλέπεις κάθε μέρα στη διαδρομή από το σπίτι σου στη στάση, όσο πίνεις καφέ από το παγουρίνο σου και κάνεις πως είναι αόρατοι.)

Υ.Γ. 1- Το τραγουδάκι το έβαλα για λίγη αισιοδοξία.

Υ.Γ. 2- Αν κατά τύχη σε κάποια σελίδα του φατσοβιβλίου δείτε φωτογραφία που εικάζεται ότι με απεικονίζει στο Ηρώδειο σε ακροβατικές πόζες, πρόκειται για βδελυρό και ποταπό λίβελο των εχθρών μου, το ξέρετε ότι εγώ ποτέ δεν θα έκανα κάτι τέτοιο στα ιερά τούτα μέρη. Είμαι σοβαρός άνθρωπος εγώ.

A certain romance

2011-02-13T17:33:00.000+02:00

A Place To Bury Strangers - Keep Slipping Away

Lupercalia ονομαζόταν η παγανιστική γιορτή για τον εξαγνισμό της πόλης και την απομάκρυνση των κακών πνευμάτων, εορταζόταν στις 13-15 Φεβρουαρίου και επέζησε από την ελληνορωμαϊκή εποχή ως τις μέρες μας.

Ίσως είναι ανόητο να γιορτάζουμε μια βιολογική ανάγκη, όπως ο έρωτας. Ίσως θα έπρεπε να τη γιορτάζουμε και κάθε μέρα, ή απλά να μην ασχολιόμαστε τόσο πολύ. Μάλλον μας συναρπάζει λόγω του παράλογου που κουβαλά, ή λόγω της ικανότητας του να δημιουργεί και να καταστρέφει. Ή μάλλον επειδή μας έχει δώσει κατά καιρούς μερικά διαμάντια, όπως αυτό.

Dorothy Parker - Symptom Recital

I do not like my state of mind;

I'm bitter, querulous, unkind.

I hate my legs, I hate my hands,

I do not yearn for lovelier lands.

I dread the dawn's recurrent light;

I hate to go to bed at night.

I snoot at simple, earnest folk.

I cannot take the gentlest joke.

I find no peace in paint or type.

My world is but a lot of tripe.

I'm disillusioned, empty-breasted.

For what I think, I'd be arrested.

I am not sick, I am not well.

My quondam dreams are shot to hell.

My soul is crushed, my spirit sore;

I do not like me any more.

I cavil, quarrel, grumble, grouse.

I ponder on the narrow house.

I shudder at the thought of men....

I'm due to fall in love again.

Θέλω να σε αγαπώ όπως με αγαπάς, όπως ήθελα κάποτε να με αγαπούσε όπως την αγαπούσα. Είναι άδικο, το ξέρω. Αλλά ο κόσμος είναι άδικος, έτσι δεν είναι;

All my little words

2011-02-03T16:21:00.002+02:00

The Magnetic Fields - I think I need a new heart

The Magnetic Fields - Love is like a bottle of gin

Έκανε ένα βήμα προς τα μπρος και κοίταξε κατευθείαν στα μάτια του. Δεν άγγιζε το σώμα του, αλλά αυτός μπορούσε να νιώσει την ανάσα της να βγαίνει με μεγαλύτερη δυσκολία απ' ότι συνήθως. Το μικρόσωμο κορίτσι πήρε μια παρακλητική έκφραση, σαν θλιμμένο κουτάβι, μια έκφραση τόσο τετριμμένη και χλιαρή που σχεδόν του προκαλούσε αηδία.

"Δεν με θες; Δεν σου αρέσω;"

Ξανθά μακριά μαλλιά τινάχτηκαν στον αέρα καθώς το χέρι της μπλέχτηκε ανάμεσα τους. Έσφιξε τα χείλη της και τον κοιτούσε, ακίνητη, και αμίλητη. Αυτός έριξε το βλέμμα του κάτω, πάντα είχε δυσκολία στο να την κοιτάξει κατευθείαν στα μάτια, του φαινόταν πως αν την κοίταζε, αυτή θα καταλάβαινε τα πάντα. Όχι ότι είχε κάτι να της κρύψει, η στάση του ήταν πάντα ξεκάθαρη και δεν της είχε δώσει ποτέ κάτι παραπάνω απ' όσο μπορούσε, όσο επιτακτικά και αν το ζητούσε αυτή.

"Σε αυτήν όμως είχες δώσει τα πάντα, έτσι μου είπες. Γιατί όχι σε μένα;"

Εκείνη τη στιγμή ένιωσε το στομάχι του να αναδεύεται, να θολώνει και να ζαλίζεται, σαν να έπεφτε από κάπου ψηλά. Για μερικά δευτερόλεπτα δεν πήρε ανάσα, έσκυψε ακόμη περισσότερο το κεφάλι του και σήκωσε τους ώμους του, σαν να ήθελε να θάψει το κεφάλι του μέσα τους.

"Δεν μπορείς να μου το ζητάς αυτό." Πήρε μια ανάσα γιατί η φωνή του έτρεμε και προσπάθησε να μιλήσει πάλι, πιο ήρεμα και νηφάλια. Αυτή η εμμονή του με την εικόνα του δυνατού στη σχέση έπρεπε κάποτε να τελειώσει, αλλά όχι εκείνη τη στιγμή.

"Δεν μπορείς να μου το ζητάς αυτό. Δεν είσαι εκείνη, είσαι διαφορετική από εκείνη. Δεν είστε το ίδιο για μένα, τουλάχιστον. Δεν μπορώ να ελέγξω πόσο βαθιά θα μπει κάποιος μέσα μου, γιατί δεν εξαρτάται από μένα. Και ούτε πόσο βαθύ αποτύπωμα θα αφήσει.

Μου ζητάς να σου δώσω την καρδιά μου, να την κόψεις σε μικρά-μικρά κομμάτια και να την καταβροχθίσεις. Το έχω κάνει στο παρελθόν -ναι, με εκείνη- αλλά δεν έχεις ιδέα πόσο πόνεσε. Να την βλέπω να με διαμελίζει με εξαιρετική ευκολία και να με απολαμβάνει τα κομμάτια μου. Και όταν είχε τελειώσει, δεν είχε μείνει τίποτα πια, ούτε ένα μικρό κομματάκι.

Αλλά όπως και το συκώτι του Προμηθέα, η καρδιά μου ξαναδημιουργήθηκε, εύθρυπτη και ευαίσθητη αρχικά. Αλλά μέρα με τη μέρα δυναμώνει. Δεν μπορείς λοιπόν να μου ζητάς να στην δώσω από τόσο νωρίς, τώρα που είναι υγιής αλλά εύθραστη.

Άλλωστε εκείνη ποτέ δεν τη ζήτησε, εγώ της την πρόσφερα. Ίσως αυτό να ήταν και το λάθος μου."

Δεν μίλησε αμέσως. Ήταν από τις λίγες φορές που αυτός μίλησε τόσο πολύ. Συνήθως αυτή μιλούσε, πολύ και ασταμάτητα, για θέματα της καθημερινότητας και αυτός έκανε μερικά σχόλια. Λίγες φορές είχε μιλήσει τόσο, τις περισσότερες όταν παρασυρόταν και της περιέγραφε ένα βιβλίο που είχε διαβάσει και μόνο μια φορά, όταν της είχε πει την ιστορία του. "Καταλαβαίνω, δεν έχει περάσει πολύς καιρός..."

"Όχι." τη διέκοψε απότομα και σήκωσε το κεφάλι του. "Για μένα έχει περάσει πολύς καιρός, χρόνια ολόκληρα μέσα μου. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις, αλλά δεν μου λείπει. Ούτε σωματικά ούτε ψυχικά. Ήρθε και έφυγε, όπως όλα τα πράγματα στη ζωή. Την σκέφτομαι πού και πού, αυτό είναι φυσικό, άλλωστε δυο χρόνια ζήσαμε μαζί και έχει τρυπώσει σε πολλές αναμνήσεις μου. Αλλά δεν μου λείπει."

Τον αγκάλιασε, τυλίγοντας τα χέρια της γύρω από τη μέση του και ακούμπησε το κεφάλι της στο κόκκαλο του ώμου του. Ταίριαζε τέλεια σαν κομμάτι παζλ -κάτι που του είχε συμβεί μόνο μια φορά στο παρελθόν, ναι, με εκείνη- και σχεδόν παραξενεύτηκε. Δεν την αγκάλιασε, δεν την ακούμπησε, μόνο έγειρε λίγο και κοίταξε τα μαλλιά της. Ξανθά μαλλιά και διαφορετική μυρωδιά και διαφορετική γεύση στα χείλη. Αν έπρεπε να την περιγράψει, το πιο κατάλληλο επίθετο θα ήταν "πραγματική", γιατί ήταν στην αγκαλιά του ψυχή τε και σώματι, χωρίς να αρνείται τίποτα.

Ήταν τόσο πολύ διαφορετική από εκείνη· η αλλαγή όμως δεν ήταν ποτέ κακή.

It bleeds, just a little, a little bit of happiness, enough to taste good.

2011-01-25T02:37:00.002+02:00

Είναι μια δύσκολη περίοδος για τους δεκαοχτάρηδες. Όλοι νιώθουν χαμένοι, φοβισμένοι, μόνοι, αβοήθητοι, σε ένα κόσμο που συνεχώς αλλάζει. Οι ίδιοι αλλάζουν και τους κακοφαίνεται. Προσπαθούν βέβαια να το κρύψουν και να συνεχίσουν να ζουν με τον ίδιο τρόπο που ζούσαν και πριν, ξέροντας όμως ότι τίποτα δεν είναι το ίδιο.

Αυτό που φταίει είναι ότι, μέχρι τώρα, οι άλλοι μας έλεγαν τι να κάνουμε. Οι γονείς, οι φίλοι, οι καθηγητές. Σαν μαριονέτες μας τραβούσαν τα σκοινιά. Και εμείς υπακούαμε και ήμασταν ευτυχισμένοι, γιατί δεν είχαμε την ευθύνη των πράξεων μας, αφού δεν ήταν ολότελα δικές μας.

Κρακ.

Φτάνει η στιγμή που σπάνε τα σκοινιά και τα μέλη μας απελευθερώνονται. Κάνουμε μερικές απλωτές, τρέχουμε για λίγο, αλλά σύντομα μένουμε ακίνητοι. Και πριν το καταλάβουμε, γυρνούμε και κοιτάμε πίσω.

Όλοι ήμασταν εξαιρετικά υπάκουοι, άριστες μαριονέτες. Υπακούσαμε τους γονείς μας, όταν μας είπαν ότι πρέπει να είμαστε επιμελείς και να φέρουμε καλούς βαθμούς στο σπίτι. Υπακούσαμε στους φίλους, όταν μας είπαν ότι πρέπει να είμαστε φιλικοί με όλους, να ασχολούμαστε με όλους και να γίνουμε συμπαθητικοί σε όλους. Υπακούσαμε στους εραστές/ ερωμένους, όταν μας είπαν ότι πρέπει να είμαστε ελκυστικοί και να σαγηνεύουμε.

Υπολογίσαμε κάθε κίνηση, κάθε κουβέντα, κάθε βλέμμα και πράξαμε αναλόγως. Και μερικοί τα πετύχαμε εξαιρετικά, άλλοι λιγότερο καλά.

Όμως τα σκοινιά έχουν σπάσει πλέον. Είμαστε ενήλικοι.

Οι περισσότεροι βρισκόμαστε στην απόλυτη καταστροφή. Ειδικά όσοι είχαμε συνηθίσει να είμαστε εξαιρετικοί σε όλα, ειδικά όσοι πιστεύαμε ότι ήμασταν πανέξυπνοι, πανέμορφοι, ανυπέρβλητοι, ακαταμάχητοι, απερίγραπτοι. (Αν και όλοι κατά βάθος το ίδιο πιστεύουμε για τους εαυτούς μας.) Οι τέλειες ζωές μας, πλασμένες σαν χολιγουντιανό σενάριο, κατέρρευσαν. Και στο βάθος του μυαλού δεν παίζουν πια ποπ τραγουδάκια, αλλά radiohead, joy division και nick cave (για τους πιο φανατικούς).

Η ζωή δεν είναι τώρα πια τόσο ωραία, όπως ήταν παλιά, όταν όλοι μας συμπαθούσαν, όλοι μας αγαπούσαν, μας κανάκευαν και μας έλεγαν αυτά που θέλαμε να ακούσουμε, ε;

Ας ρωτήσουμε και εκείνη τη κοπέλα στη γωνία, που και αυτής της έκοψαν τα σκοινιά πρόσφατα.

«Εγώ; Υποθέτω ότι είμαι ίδια σαν όλους τους άλλους, ούτε πιο όμορφη ούτε πιο έξυπνη. Αλλά από τη στιγμή που ένιωσα να μου τραβάνε τα σκοινιά μου, άρχισα να χοροπηδάω προς όλες τις κατευθύνσεις, καταβάλλοντας προσπάθεια μεγαλύτερη απ’ όση μου επέτρεπαν τα σκοινιά μου. Και μπλέχτηκα, μπλέχτηκα σε ένα κουβάρι από τα ίδια μου τα σκοινιά. Οι άλλες μαριονέτες χόρευαν δίπλα μου και εγώ προσπαθούσα να τις ακολουθήσω, αλλά μπλεκόμουν όλο και πιο πολύ.

Και έμεινα σχεδόν ακίνητη, ανίκανη στο να υπακούσω οποιονδήποτε, όσο οι άλλες στροβιλίζονταν και λικνίζονταν στο ρυθμό αυτών που τις πρόσταζαν. Αλλά σιγά-σιγά συνήθισα να κρέμομαι σε αυτή την περίεργη στάση, όχι αποκομμένη, αλλά κάπως αποστασιοποιημένη από τους άλλους. Τώρα όμως κόπηκαν τα σκοινιά μας και όλες φοβούνται, έχουν ζαρώσει και κοιτούν έντρομες τα κομμένα σκοινιά στις παλάμες τους.

Εγώ τα κοιτώ και νιώθω κάτι ξεχασμένο από καιρό να βγαίνει στην επιφάνεια. It bleeds, just a little, a little bit of happiness, enough to taste good.»

Υ.Γ. 1 Ούτε εικονίτσες, ούτε τραγουδάκια. Όποιος θέλει εικονίτσες και τραγουδάκια -> google.com.

Υ.Γ. 2 Το © της φράσης του τίτλου το έχει η makokitten.

Υ.Γ. 3 Δεν πρόκειται να διαβάσω ποτέ για αυτή την εξεταστική τελικά.

Υ.Γ. 4 Ακούω blur. Δεν τρελαίνομαι, αλλά αντέχω να τους ακούω. Νομίζω ότι πέντε μήνες παραήταν αρκετοί για πέντε χρόνια.

Le magasin des suicides ταινία

2011-01-24T18:30:00.001+02:00

"Αποτύχατε στη ζωή σας; Με εμάς θα έχετε ένα πετυχημένο θάνατο!"

Το βιβλίο του Teulé κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2009 και η ταινία θα βγει την άνοιξη του 2012.

Υπόθεση;

Δες την εδώ γιατί βαριέμαι να γράφω.

Γιατί να το διαβάσω;

1. Γιατί σε κάνει να γελάς και να το μετανιώνεις την ίδια στιγμή.

2. Γιατί η τελευταία παράγραφος του τελευταίου κεφαλαίου είναι απλά απερίγραπτη!

3. Γιατί έχει αναφορές σε διάσημους αυτόχειρες (Yukio, Monroe, Hemmingway, Van Gogh, Λουκρητία, Turing).

4. Γιατί αναβλύζει πικρό, μαύρο χιούμορ και αποδεικνύει ότι στη ζωή δεν υπάρχει σκέτο μαύρο ή άσπρο, τα δεδομένα απατούν και ότι ακόμη και μέσα στη μαυρίλα η χαρά μπορεί να ευδοκιμήσει.

Την ταινία να τη δω;

Οπωσδήποτε, οι Βέλγοι είναι εγγύηση στο κινούμενο σχέδιο.

Εισαγωγή στον μαγικό κόσμο του anime

2011-01-15T19:29:00.003+02:00

(Μιας και την Δευτέρα ξεκινά η εξεταστική και μετά την εξεταστική θα λείπω, μάλλον στα ξένα, ας κάνω και ένα μεγάλο, πιο θετικό ποστ για να μην μείνει πάνω-πάνω η μαυρίλα και η καταχνιά και τρομάζει ο κόσμος. Ναι, "υποτίθεται" ότι μετά το ποστ αυτό θα διαβάσω. Τα μόνα μαθήματα που θα περάσω βέβαια είναι η Narutoλογία I και η Εισαγωγή στη CLAMP -και δυστυχώς δεν είναι καν μαθήματα στη Φιλολογία Πάτρας.)

Άνιμε λοιπόν! Δεν τα μπερδεύουμε με τα ευρωπαϊκά-αμερικάνικα κινούμενα σχέδια, γιατί έχουν πολλές διαφορές. Επειδή δεν έχουν πραγματικούς ανθρώπους, δεν σημαίνει ότι είναι το ίδιο πράγμα και δεν σημαίνει ότι είναι για παιδιά.

Είναι γνωστά και στη χώρα μας: από την τηλεόραση τα θρυλικά Pokemon, Digimon, η Sailor Moon (αχ η Sailor Moon, αξημέρωτα στη τηλεόραση η Λένα Jr.), η Card Captor Sakura (που στα ελληνικά μεταφράστηκε «Οι Περιπέτειες της Νίκκι»...), το One Piece («Ντρέικ το κυνήγι του θησαυρού» - ο μεταφραστής είχε μεγάλη έμπνευση μιλάμε) και άλλα.

Στη λίστα που ακολουθεί, έγραψα ~~κάποια μέχρι να βαρεθώ~~ όσα έχω δει ολόκληρα και μου άρεσαν. Γι’ αυτό δεν έγραψα για το Bleach και το Detective Conan που έχουν 578.341 επεισόδια. Επίσης, δεν έγραψα για το Naruto γιατί 1) δεν είμαι 15 χρονών πια και 2) θα θέλαμε τουλάχιστον 3 ποστ για να μιλήσουμε μόνο για το μαλλί του Sasuke.

Προσοχή: Ακολουθεί γιγαντιαίο ποστ (που συναγωνίζεται σε μήκος τον τόμο των Δειπνοσοφιστών -φιλολογικό inside joke). Επίσης περιλαμβάνει μεγάλες δόσεις otaku-ness και ιαπωνική ορολογία. You have been warned.

Σημείωση: Η σειρά με την οποία έχουν μπει είναι εντελώς άσχετη και δεν δηλώνει την προτίμηση μου ή όχι. Η βαθμολογία είναι σχετική και πολύ αυστηρή.

Black Butler - Kuroshitsuji

«Μικρέ αφέντη, θα σας συνιστούσα να μην κοιτάξετε τι γράφουν οι γυναίκες φαν της σειράς για εμάς τους δύο.»

«Μα δεν θα ήμουν one hell of a butler αν δεν μπορούσα να ξεσκονίσω ανάποδα.»

Επεισόδια: 24

Βαθμολογία: 8,75/10 (κούπες τσάι)

Στη Βικτοριανή Αγγλία, μια από τις ισχυρότερες οικογένειες αφανίζεται σε μια «μυστηριώδη» πυρκαγιά της έπαυλης της. Λίγα χρόνια αργότερα, ο γιος της οικογένειας, Ciel Phantomhive, γυρνά για να αναλάβει τα ινία των επιχειρήσεων, αλλά σέρνει μαζί του και ένα μυστηριώδη μπάτλερ, τον Sebastian. Ο οποίος φυσικά δεν είναι απλά μπάτλερ αλλά δαίμονας, στον οποίο το πιτσιρίκι πούλησε τη ψυχή του. Μπίνγκο.

Ξεκίνησα να το βλέπω με δισταγμό, αλλά στην πορεία το αγάπησα. Ενδιαφέρουσα η πλοκή, αλλά ακόμη πιο ενδιαφέρων ο τρόπος με τον οποίο δομούνται οι χαρακτήρες, ξετυλίγονται οι ταυτότητες τους, τα κίνητρα και οι σκέψεις τους χωρίς να χάσουν καθόλου από τη μαγεία τους. Εκτός από δαίμονες, έχουμε και αγγέλους και φυσικά Shinigami, αυτή τη φορά ανθρωπόμορφους (και απίστευτα γκέι).

Αγαπημένος χαρακτήρας: Κρατάει τόσο καλές ισορροπίες, που όλους τους συμπαθείς.

Μου-σπάει-τα-νεύρα χαρακτήρας: Μάλλον η Lizzie.

Highlights: Η σκηνή με τον κορσέ... ;-)

Black Butler II - Kuroshitsuji II

«Μωρό μου, μόλις σου έκλεψα την σειρά.»

578 φορές την έχω δει αυτή τη σκηνή και 578 φορές έχω κλάψει.

Επεισόδια: 12

Βαθμολογία: 9,25/10 (κόκκινα κιμόνο)

Spinoff του Kuroshitsuji, άσχετο με την πλοκή του μάνγκα. Οι φαν της σειράς αρχικά το θεώρησαν καθαρά εμπορική κίνηση (και ήταν) αλλά τελικά αγαπήθηκε περισσότερο και από την κανονική σειρά. Ναι, έγινε για λόγους fanservice και ναι, ίσως θα μπορούσε να είναι καλύτερο αν αναπτυσσόταν περισσότερο, αλλά δεν παύει να είναι από τα καλύτερα άνιμε που έχω δει.

Το πρώτο επεισόδιο λοιπόν σου πετά ένα σωρό καινούριους χαρακτήρες που μπερδεύουν (καινούριο κακομαθημένο, καινούριος μπάτλερ, καινούρια ασημικά και τσάγια), o Sebastian το παίζει tall dark stranger ενώ ο Ciel είναι ψόφιος (?) σε μια βαλίτσα. Τα τρία επόμενα επεισόδια είναι τόσο ξεκάρφωτα που νόμιζα ότι έκανα λάθος και έβλεπα τον πρώτο κύκλο. Και μετά έρχεται το 5ο επεισόδιο να εξηγήσει τα κενά, να στήσει τα πιόνια στη θέση τους για να ξεκινήσει ένα θανάσιμο παιχνίδι επιθυμίας, παθών, προδοσίας και αδικίας.

(Επίσης, όποιος δεν έκλαψε από το επεισόδιο 7 μέχρι το τέλος είναι άκαρδος και άπονος.)

Αγαπημένος χαρακτήρας: Alois, Alois και πάλι Alois. Ο διπολικός, σαδιστής, πληγωμένος έφηβος με το γαμημένο παρελθόν. Και το απίστευτο συνολάκι του.

Μου-σπάει-τα-νεύρα χαρακτήρας: Ο Claude. Αργκ.

Highlights: Όλο το επεισόδιο 8 και το επεισόδιο 12. (Και κλάμα η κυρία...)

xxxHOLiC

Απλά αποδεικνύει ότι άμα το ‘χεις, δεν χρειάζεται να προσπαθείς πολύ.

Γεια σου ρε Watanuki πότη!

Επεισόδια: 40 +1 ταινία

Βαθμολογία: 9,25/10 (μόκονα)

Ένας νεαρός, o Kimihiro Watanuki (=Πρωταπριλιά) με την ιδιότητα να βλέπει τα πνεύματα βρίσκει τυχαία ένα μαγαζί που πραγματοποιεί ευχές. Σύντομα πιάνει δουλειά στο μαγαζί, βοηθώντας την μυστήρια αφεντικίνα του τόσο στις δουλειές του σπιτιού όσο και στις περίεργες υποθέσεις της.

Μυστηριακή διάθεση με πνεύματα και φαντάσματα, πολλά στοιχεία της ιαπωνικής παράδοσης και αρκετό χιούμορ. Κάθε επεισόδιο εξετάζει, παράλληλα με τον μύθο, διαφορετικά στοιχεία της ανθρώπινης προσωπικότητας: του εγωισμού, της υπερηφάνειας, της δειλίας, της πλεονεξίας, της ανειλικρίνειας, αλλά και του έρωτα, της συμπαράστασης, της φιλίας. Βλέπεται ευχάριστα αλλά σε βάζει και σε περεταίρω προβληματισμό.

Αγαπημένος χαρακτήρας: Η Yuuko, το κινούμενο μυστήριο. Ειδικά στα τελευταία επεισόδια με το τρομερό cliffhanger.

Μου-σπάει-τα-νεύρα χαρακτήρας: Η συμπεριφορά της Himawari, αν και είναι απαραίτητη.

Highlights: Ο Watanuki με το κιμόνο της Yuuko.

Hetalia Axis Powers/World Series

Παγκόσμια σύνοδος κορυφής και ο Έλληνας φυσικά κοιμάται.

«Θέλεις ειλικρινά να σου πω πού το έχω γραμμένο το ΔΝΤ;»

Επεισόδια: 91 και ακόμη τρέχει

Βαμολογία: 7,75/10 (μακαρονάδες)

Ο Hidekaz Himaruya, φοιτητής ακόμη στη Νέα Υόρκη, είχε μια ιδέα: να κάνει ένα webcomic όπου οι πρωταγωνιστές θα ήταν... χώρες. Και εγένετο το Hetalia, ένα αλληγορικό παραμύθι στο οποίο παρελαύνουν όλες οι χώρες του πλανήτη, από τη Αρχαία Ρώμη ως το κρατίδιο της Sealand, και παρουσιάζονται όλα τα σημαντικά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας (από την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως τον Δεύτερο Παγκόσμιο) με ένα... αρκετά ιδιαίτερο τρόπο.

Είναι περίεργο να βλέπεις την παγκόσμια ιστορία να "κακοποιείται" και αυτή τη σειρά ή θα τη λατρέψεις ή θα τη σιχαθείς.

Αγαπημένος χαρακτήρας: Φυσικά η Ελλάδα, της οποίας ο εκπρόσωπος Ηρακλής Καρπούζης είναι τεμπέλης, ράθυμος, φιλοκαλεί και φιλοσοφεί, λατρεύει τις γάτες, ξεπαρθενεύει την Ιαπωνία (!!!) και τσακώνεται με την Τουρκία για τα μάτια της Κύπρου.

Μου-σπάει-τα-νεύρα χαρακτήρας: Δεν μου σπάει τα νεύρα, αλλά η Ρωσία θα έπρεπε να είναι πιο άγρια.

Highlights: Το επεισόδιο με το πώς συμπεριφέρονται οι χώρες στο σούπερ-μάρκετ. Κορυφή.

Eden of the East - Higashi No Eden

Akira Takizawa: Τόσο κουλ, που πυροβολεί με το δάχτυλο. Πίου πίου.

«Είμαι ολόγυμνος, μπροστά στο Λευκό Οίκο, χειμωνιάτικα, κρατάω ένα πιστόλι και ένα κινητό και έχω αμνησία. Δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το περίεργο, κύριε αστυνομικέ.»

Επεισόδια: 11 +2 ταινίες

Βαθμολογία: 9/10 (Johnnies)

Σε ένα κοντινό μέλλον, η Ιαπωνία δέχεται επιθέσεις από πυραύλους που κάνουν τη χώρα έμμενταλ, χωρίς όμως ούτε ένα θύμα. Η νέα γενιά φαίνεται να παραιτείται σιγά-σιγά από το μέλλον, ώσπου εμφανίζεται ένας περίεργος χαμογελαστός νέος με αμνησία, τρομοκράτης και Μεσσίας ταυτόχρονα, με στόχο να σώσει το έθνος και όπλα του 10 δις γιέν και ένα «μαγικό» κινητό με απεριόριστες δυνατότητες.

Το πρόσεξα αρχικά λόγω του soundtrack των Oasis (ναι, οι γνωστοί Oasis). Αν και ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το «Ανατολικά της Εδέμ», η σειρά αυτή θυμίζει λιγότερο Στάινμπεκ και περισσότερο Bourne. Κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο (ίσως με μια ελαφριά δόση εθνικισμού), κριτική στην κοινωνία, στην παγκοσμιοποίηση, στον μεσσιανισμό και στην ατομική ευθύνη. Επειδή είναι και σύντομο, ίσως σε μερικά σημεία τα γεγονότα «τρέχουν» και μπερδεύει. Παρ’όλα αυτά, είναι το αγαπημένο μου άνιμε.

Αγαπημένος χαρακτήρας: Ο Akira (ο πρωταγωνιστής) και η Saki (η damsel in stress που έχει απελπιστεί με το μέλλον)

Μου-σπάει-τα-νεύρα χαρακτήρας: Αν πω, θα κάνω χοντρό σπόιλερ και θέλω να δεις τη σειρά.

Highlights: Η άνεση με την οποία ο Akira περιφέρεται γυμνός μέσα στην Ουάσινγκτον για ένα ολόκληρο επεισόδιο.

Death Note

«Light-kun, δεν θέλω να σε στενοχωρήσω, αλλά τo ποσοστό δημοτικότητας μου είναι 79,81% και τo δικό σου μόλις 55,63%. Εκτός αν παραδεχτείς ότι είσαι ο Kira.»

«Σήμερα επιτέλους έμαθα το όνομα του και μου τελείωσε o bic; FUUUUU»

Επεισόδια: 37

Βαθμολογία: 9,5/10 (μήλα)

[Πάω να γράψω και σκέφτομαι: ‘Ποια είμαι εγώ που θα μιλήσω για το Death Note;’. Το ότι είναι ακόμη στην κορυφή, αν και έχει τελειώσει από το 2008, δηλώνει για τι σειρά μιλάμε.]

Ένα από τα τεφτέρια του Χάρου πέφτει -κυριολεκτικά- από τον ουρανό στα χέρια του νεαρού «Κύριου Τέλειου» Yagami Light. Ο έφηβος αποφασίζει λοιπόν να καθαρίσει τον τόπο από τους εγκληματίες, σκοτώνοντας τους... με το τετράδιο. Η κατάσταση όμως ξεφεύγει αρκετά και την υπόθεση αναλαμβάνει ένας ντετέκτιβ παγκοσμίου φήμης με άγνωστη ταυτότητα. Αφ’ ης στιγμής, ξεκινά ένα ψυχολογικό παιχνίδι ανάμεσα στους δυο, μια μάχη για τη δημιουργία ενός νέου κόσμου.

Κεντρικό θέμα είναι η δικαιοσύνη και το εντυπωσιακό είναι ότι πάντα υπάρχει μια ευαίσθητη ισορροπία ανάμεσα σε δυο εντελώς διαφορετικές θεωρήσεις αυτής της έννοιας. Σε ένα διεφθαρμένο κόσμο, με ποιο τρόπο πρέπει να εφαρμόζεται η δικαιοσύνη; Ποια είναι τα όρια της ανθρώπινης και της θεϊκής παρέμβασης; Ποιες θυσίες πρέπει να γίνουν για ένα δικαιότερο κόσμο; Και τελικά, η δικαιοσύνη επιβάλλεται ή είναι μόνο μια ιδεατή άπιαστη κατάσταση;

Η μόνη κατηγορία που μπορείς να προσάψεις σε αυτή τη σειρά είναι ο μισογυνισμός που τη διατρέχει. Οι πρωταγωνίστριες έχουν το IQ αμοιβάδας και είναι ψυχή τε και σώματι παραδομένες στην ανδρική βούληση. Η μόνη που τόλμησε να δείξει «ελεύθερη σκέψη» έφυγε με συνοπτικές διαδικασίες.

Από τα λίγα anime που μπορεί να τα χαρεί καθένας, από τα 16χρονα ως και 40ρηδες. (Καθένας για τους λόγους του.)

Αγαπημένος χαρακτήρας: Ο L (μα τι πρωτότυπο), αλλά αγαπάω και τον Matsuda (Πόσο πιο χαζός; Πόσο;)

Μου-σπάει-τα-νεύρα χαρακτήρας: Η Misa (εξίσου πρωτότυπο). Με το που εμφανίστηκε, έστειλε το γυναικείο κίνημα 70 χρόνια πίσω.

Highlights: Σοβαρά πρέπει να διαλέξω μόνο ένα;

Psychic Detective Yakumo - Shinrei Tantei Yakumo

I see dead people.

Πάντα ευγενικός και λεπτός στους τρόπους του με τις δεσποινίδες.

Επεισόδια: 13 (η δεύτερη σεζόν τον Απρίλιο)

Βαθμολογία: 7,5/10 (φακούς επαφής)

Και πάμε σε κάτι πολύ φρέσκο. Ο Yakumo είναι ντετέκτιβ και έχει ένα κόκκινο μάτι με το οποίο βλέπει τα πνεύματα των πεθαμένων και φυσικά οι υπερφυσικές δυνατότητες του τον βοηθούν να λύνει πάντα το μυστήριο. Ο ίδιος βέβαια είναι μονίμως κατσούφης και γκρινιάρης, γιατί έχει μπερδεμένο παρελθόν (πρωτότυπο): η μαμά του πήγε να τον σφάξει, ο πατέρας του θεωρείται εγκληματίας και επίσης τον κυνηγάει ένας περίεργος τύπος με τα ίδια μάτια.

Ξεκίνησε πολύ δυνατά, αλλά κάπου στα μισά μας τα χάλασε. Ενώ στην αρχή εστίαζε στις υποθέσεις, που είχαν πολύ ενδιαφέρον, μετά άρχισε να μιλάει για το παρελθόν του Yakumo και κάπου έκανε κοιλιά. Πάντως, τα τελευταία επεισόδια ήταν αρκετά δυνατά και υπόσχονται ένα καλό δεύτερο κύκλο. Ίδωμεν...

Αγαπημένος χαρακτήρας: Ο θείος του Yakumo, ο βουδιστής ιερέας.

Μου-σπάει-τα-νεύρα χαρακτήρας: ...

Highlights: Το τελευταίο επεισόδιο.

Library War - Toshokan Senso

«Εσύ που γελάς, θύμισε μου πάλι γιατί μου αρέσουν οι ζόρικες γκόμενες.»

«Μαλάκα, τη γάμησες πανηγυρικά!»

Επεισόδια: 13

Βαθμολογία: 8/10 (χαμομήλια)

Στο κοντινό μέλλον, έχει επιβληθεί λογοκρισία στην Ιαπωνία και ένα ειδικό τάγμα έχει αναλάβει τη καταστροφή των βιβλίων που δεν αρμόζουν στα κριτήρια του καθεστώτος. Το μόνο μέρος στο οποίο μπορούν να βρεθούν τα «παράνομα» βιβλία είναι στις βιβλιοθήκες της χώρας, οι οποίες έχουν μετατραπεί σε στρατόπεδα και οι βιβλιοθηκάριοι σε κομάντο.

Επηρεασμένο από το Fahrenheit 451, περιστρέφεται κυρίως γύρω από την ιστορία της Iku Kasahara, της πρώτης γυναίκας κομάντο της βιβλιοθήκης του Κάντο, και των φίλων της. Εφόσον είναι στην κατηγορία «ρομαντική κωμωδία» δεν μπορείς να έχεις και πολλές απαιτήσεις, παρ’ όλα αυτά είναι αρκετά καλό και χειρίζεται σωστά τα θέματα που εκφράζει.

Αγαπημένος χαρακτήρας: Ο Dojo, ο κοντός λοχαγός.

Μου-σπάει-τα-νεύρα χαρακτήρας: Δεν έχω κάποιον υπόψη.

Highlights: Το ξύλο ανάμεσα στην Kasahara και τον Dojo.

Vampire Knight

Είσαι η ελπίδα μας, πήδα μας πήδα μας!

«Είδα το Λυκόφως. Ήταν απλά... ew.»

Επεισόδια: 26

Βαθμολογία: 7/10 (χοροεσπερίδες)

Αν και σιχαίνομαι όλο το hype των βρικολάκων, κάθισα και το είδα. Σε ένα σχολείο που το πρωί δουλεύει για μαθητές και το βράδυ για βρικόλακες, η υιοθετημένη Yuki μαζί με τον υιοθετημένο αδερφό της Zero εκτελούν χρέη φυλάκων (μήπως και κανένα fangirl θελήσει να προσφέρει ένα φρέσκο γεύμα στους μαθητές της νυχτερινής βάρδιας). Η Yuki βέβαια συμπαθεί τα βαμπίρ (αφού ένας από τους μαθητές-βαμπίρ την έσωσε από ένα άλλο βαμπίρ) ενώ ο Zero τα μισεί γιατί είναι από γενιά βαμπιροκυνηγών και τα βαμπίρ του σφάξανε το σόι. Μέχρι που γίνεται και ο ίδιος βαμπίρ. Και φυσικά υπάρχει και το σχετικό ερωτικό τρίγωνο, με την κοπελιά να είναι το εκλεκτό μεζεδάκι για τα δυο βαμπίρ.

Είναι κλισέ και δεν διαφέρει πολύ από τα υπόλοιπα βαμπιρο-παραμύθια που είναι στη μόδα. Για τους φαν του είδους είναι μια χαρά.

Αγαπημένος χαρακτήρας: Ο Zero, το emo βαμπίρ.

Μου-σπάει-τα-νεύρα χαρακτήρας: Ο Kaname (λόγω του τέλους του 2ου κύκλου -ew ew ew-).

Highlights: Το παραλίγο φιλί Yuki-Zero (βαλ’ την κάτω επιτέλους, 2 σεζόν μας τα ‘χετε πρήξει!)

Ouran High School Host Club

Κουίζ: Ποιος από αυτούς είναι η κοπέλα;

«Πάλι τσακωθήκατε με το μακιγιέρ;»

Επεισόδια: 26

Βαθμολογία: 7/10 (ιδιωτικά τζετ)

Η Haruhi, μια κοπέλα από μικροαστική οικογένεια, πηγαίνει σε ένα πανάκριβο κολλέγιο και τυχαία ανακαλύπτει το host club που δημιούργησε μια παρέα πλουσιόπαιδων για να σκοτώνει την ώρα της. (Host club: ένα είδος καμπαρέ με άνδρες υπαλλήλους για γυναίκες.) Αρχικά, κανείς δεν καταλαβαίνει ότι είναι κορίτσι(?), οπότε και την προσλαμβάνουν ως host. Έπειτα βέβαια, ενώ η κοπελιά κάνει «κανονικά» τη δουλειά της ως άνδρας, οι υπόλοιποι hosts ~~της την πέφτουν~~ μάχονται για την καρδιά της.

Σαχλαμαρίτσα, έχει όμως τις στιγμές του και βγάζει γέλιο.

Αγαπημένος χαρακτήρας: Ο Tamaki, ο πρόεδρος ό,τι-να-‘ναι.

Μου-σπάει-τα-νεύρα χαρακτήρας: Τα bitchy δίδυμα Hikaru-Kaoru.

Highlights: Η πρώτη εμφάνιση του τρανσέξουαλ πατέρα της Haruhi. ΤΟ γέλιο.

Τα Google Searches μου

2011-01-11T18:47:00.005+02:00

UNKLE - Keys to the kingdom (γιατί έτσι)

Όπως είχε συζητηθεί και σε παλιότερο ποστ, μέσα στο ίντερνετ ανωνυμία δεν υπάρχει. Ας μη γελιόμαστε, δεν είμαι ούτε η Λένα Μενελάου ούτε η lenawrc και ο καθένας μπορεί να βρει με μια απλή αναζήτηση στο google το πραγματικό μου όνομα, τις ταινίες που έχω δει, πότε έδωσα εξετάσεις Γαλλικών (αλήθεια) και λοιπά ανατριχιαστικά. Αν είχα προφίλ στο facebook βέβαια η δουλειά του επίδοξου stalker θα ήταν πολύ ευκολότερη, αλλά το πόσο σιχαίνομαι το hype του facebook είναι άλλο ποστ. Για να μην μιλήσουμε καν για IP adresses και λοιπές δύσκολες λεξούλες.

Πάλι εκτός θέματος βγήκα, το πρόβλημα δεν είναι πόσο ακάλυπτη είναι η ταυτότητα μου αλλά πόσο εύκολο είναι να δεις τις λέξεις-κλειδιά αναζήτησης που έστειλαν κόσμο στο μπλογκ. Γι'αυτό και το σχετικό ποστ, κλασικό σε όλα σχεδόν τα ιστολόγια.

[Επίσης, όταν δεν ξέρεις τι να γράψεις κάτι στο μπλογκ αλλά θες να γράψεις κάτι από υποχρέωση, ενώ στη πραγματικότητα θέλεις να τα γράψεις όλα "εκεί που δεν πιάνει μελάνι", κάνεις μια από τις κλασικές αναρτήσεις.]

lena planet
planet lena

Αυτά είχαν και τα περισσότερα hits. Όπως ήταν και το αναμενόμενο.

indiefuck

Αυτό τώρα είναι κάπως πιο περίεργο. Κάποιος έψαξε για τον indiefuck και το google του έδωσε το μπλογκ μου; Στάνταρ κάποιος γαμοσταυρίζει την τύχη του.
Ο indiefuck (νυν Raggedy Man) γράφει εδώ.

γιατι τα πουλια κοιμουνται στα δεντρα

Αυτή η αναζήτηση ήταν τόσο τέλεια που την έκανα και εγώ, αλλά δεν βρήκα απάντηση. Σε αυτό το ερώτημα λοιπόν, απαντάω: "Γιατί μερικοί δεν μπορούν να τα κρατήσουν μέσα στο βρακί τους!" (Ελπίζω την ερώτηση να μην την έκανε μικρό παιδάκι...)

δεν πήγα στο φεγγάρι, πήγα πιο πέρα.. γιατί ο χρόνος είναι η μεγαλύτερη απόσταση

Ω αγαπητέ/η και εσείς θαυμάζετε τον Tenessee Williams; Λαμπρά.

γιατί ο χρόνος είναι η μεγαλύτερη απόσταση που χωρίζει δυο τόπους.

Ναι, το είπαμε πιο πάνω. Tenessee Williams, Γυάλινος Κόσμος.

γιατί σήμερα ο κόσμος φωτίζεται μόνο από αστραπές. σβήσε τα κεριά σου λώρα.

Ok, ήθελα να το παίξω έξυπνη και έκανα copy-paste από τον Γυάλινο Κόσμο. Και εσύ όμως σταμάτα να κάνεις αναζητήσεις στο google, πήγαινε και αγόρασε το βιβλίο.

γυαλινος κοσμος αποσπασμα
gialinos kosmos williams
tennessee williams gialinos

Να σου πω, επειδή δεν είμαι καλά και ο γιατρός μου επισήμανε να αποφεύγω τον εκνευρισμό, αν συνεχίσεις τις ηλίθιες αναζητήσεις θα πάρω το Γυάλινο Κόσμο και θα στον χώσω εκεί που δεν βλέπει ο ήλιος!

βγήκανε τα'αποτελέσματα το ecpe 2010

Τι να σου πω πουλάκι μου, καλά αποτελέσματα, εγώ το ECPE το έδωσα το 2006. Αξέχαστες εξετάσεις, τσακώθηκα με την εξετάστρια. Αλλά -φυσικά- το πέρασα.

απο τη χρεοκοπια στο στρατιωτικο κινημα στο γουδι (1893-1909)

Πανελλήνιες ε; Όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, χαλάρωσε και προσπάθησε να το απολαύσεις, γιατί αν σφιχτείς...

bloody monday

Κάτι μου λέει ότι θα σε συμπαθούσα.

kakopoiimenamora
γονεις σκοτωσαν με ξυλοδαρμο το παιδι τους

Ναι, συνέβη και αυτό και δείχνει πόσο μαλακισμένη και άρρωστη είναι η κοινωνία μας που ασχολείται με τον κώλο κάθε τηλεοπτικής τσούλας αντί με πραγματικά σοβαρά θέματα. Anyway.

μικροσ πριγκιπας απεκτησε ενα φιλο

Κάτι κατάλαβε και αυτός.

lena petite prince

Καλά, τόσο πολύ σου άρεσε το ποστ μου; Να, πάρε και το link (μόνο στα σχόλια μην κοιτάς).
(Και γράφεται petit, το petite είναι το θηλυκό.)

η δυσκολια για τον καθενα μας ειναι η εξομολογηση

Είναι, γιατί κάθε φορά που τα κάνουμε σκατά, αρνιόμαστε να παραδεχτούμε ότι φταίει ο εαυτός μας και όχι οι γύρω μας/η Μοίρα/ο Θεός/ο ανάδρομος Ερμής.

τζου πεταλούδα αιώνας

Απο τον Montaigne στον Τσουανγκ Τζου. Μου αρέσει αυτό το μπλογκ.

Συμπέρασμα:
Όποιος δει τα google searches του μπλογκ, θα νομίσει ότι η Λένα Μενελάου είναι μια σαραντάρα γεροντοκόρη φιλόλογος, που κάθεται χάμω μπροστά στο αναμμένο τζάκι, με ένα ποτήρι Chianti και τα ποιήματα της Πολυδούρη ενώ στο βάθος ακούγεται το Bolero του Ραβέλ και τα γατάκια της χοροπηδάνε στον καναπέ.

(Τα λέμε σε 22 χρόνια!)

Long Black Veil

2011-01-07T03:07:00.010+02:00

She walks these hills, in a long black veil...

Στη πορεία της ζωής μου υπάρχουν μικροί λεκέδες. Δεν έχει καμία σημασία αν ευτυχώ, δυστυχώ ή βαριέμαι, οι λεκέδες αυτοί εμφανίζονται τις πιο απίθανες στιγμές. Ένα βέλο πέφτει στο πρόσωπό μου και το σκοτάδι απλώνεται.

Και δεν μπορώ να γελάσω ή να κλάψω. Η καρδιά μου γίνεται τόσο εύθραυστη που με το παραμικρό τράνταγμα θα σπάσει. Αλλά θέλω, θέλω τόσο πολύ να ουρλιάξω και να σπαράξω στο κλάμα και όταν δεν μπορώ πια να κλάψω άλλο, να γελάσω με το πιο δυνατό, υστερικό γέλιο της Αποκάλυψης.

Αλλά δεν κάνω τίποτα από όλα αυτά, γιατί φοβάμαι τόσο πολύ ότι θα σπάσω. Τυλίγομαι σαν έμβρυο, σαν να θέλω να καταπιώ τα γόνατα μου, και κυριολεκτικά νιώθω τα μάτια μου να βουλιάζουν στις κόγχες τους. Αν είχα κάτι καταστροφικό μπροστά μου, θα το χρησιμοποιούσα, αλλά το μόνο που βλέπω είναι ένα σκουριασμένο κοπίδι και πραγματικά σιχαίνομαι τη γλοιώδη, χλιαρή υφή και το κόκκινο χρώμα, όχι, δεν θα ήθελα να δω κόκκινο τώρα.

Τα βράδια μου είναι μακρόσυρτα και μπερδεμένα και ο ύπνος με παίρνει τις πρωινές ώρες· με τρομάζουν οι μεγάλες σκιές και η νεκρική σιγή. Ούτε όμως αντέχω και την αηδιαστική κρυστάλλινη λαμπρότητα του ήλιου, γι'αυτό και ανοίγω τα μάτια μου μόνο όταν έχει θαμπώσει το φως.

Δεν θέλω να βγω από το δωμάτιο μου, από αυτό το μικροσκοπικό κόσμο μου, θέλω να μείνω εδώ γιατί όλα τα ανθρώπινα (ιδεολογίες, θρησκείες, ιστορίες) φαντάζουν τόσο μηδαμινά, τόσο ασήμαντα μπροστά στο σκοτάδι που απλώνεται μπροστά μου. Και να μην αντικρίσω άνθρωπο στη ζωή μου ποτέ ξανά, ούτε φίλους ούτε εραστές-ερωμένους ούτε συγγενείς. Βαρέθηκα να πρέπει να γελάω και να κλαίω προσεκτικά -για να μην σπάσω.

Γι'αυτό όταν θα με δεις να φοράω το μαύρο πέπλο μου, θα ξέρεις ότι δεν πρέπει να με πλησιάσεις. Όσοι τόλμησαν να πλησιάσουν -γιατί κάποιοι επιχείρησαν να κοιτάξουν κάτω από το βέλο- τρόμαξαν και έφυγαν μακριά. Άσε με, εγώ ξέρω καλύτερα. Θα εξαφανιστώ για λίγες ημέρες, μην ανησυχείς. Θα γυρίσω πίσω και θα είμαι πάλι φωτεινή και ψεύτικη, στο υπόσχομαι.

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

2010-12-31T20:13:00.009+02:00

(φωτό= Ο Μάρκος και η Λένα εύχονται Χαρούμενο 1993)

Έχω ένα πρόβλημα. Δεν ξέρω τι να ευχηθώ για τον επόμενο χρόνο και ούτε με ενδιαφέρει.

Το 2010, όπως και κάθε προηγούμενη χρονιά, μου επιφύλασσε διάφορες εκπλήξεις. Βαρεμάρα και κεραυνούς και γέλια και κλάματα και τρέξιμο και χάζεμα και ψέμα και υποκρισία και αλήθειες και θανάτους… Κοιτάζοντας πίσω λοιπόν (πράγμα το οποίο μισώ, αλλά είναι αναγκαίο) δεν νομίζω ότι θα άλλαζα τίποτα. Σίγουρα, σε μερικές περιπτώσεις θα μπορούσα να είχα φερθεί πιο έξυπνα και να είχα αποφύγει τις δυο μεγάλες καταστροφές του έτους (οι οποίες ήρθαν με διαφορά 12 ωρών, οποία ειρωνεία). Αλλά και πάλι δεν με πείραξε όσο περίμενα.
Αν θα έπρεπε να χαρακτηρίσω το 2010 με μια λέξη, θα το ονόμαζα «το αναπόφευκτο». [Όχι με την έννοια της μοίρας, αλλά με την σχέση δράσης-αντίδρασης του τρίτου νόμου του Νεύτωνα.]
Και όχι μόνο σε προσωπικό επίπεδο αλλά και σε ευρύτερο κοινωνικό-πολιτικό.

Βρήκα λοιπόν τι θα ευχηθώ για το 2011. Ομαλότητα, γαλήνη, ηρεμία, συναισθηματική σταθερότητα και ευημερία. Ας είναι ένας ευχάριστος χρόνος χωρίς πολλές εκρήξεις -και ας βγει και λίγο βαρετός.

Και οι λίστες της χρονιάς…

Το μεγαλύτερο καλό της χρονιάς:

Χρειάστηκα πάνω από πέντε λεπτά για να σκεφτώ κάτι. Και ακόμη δεν έχω σκεφτεί.

Τα μεγαλύτερα κακά της χρονιάς:

Πάρα πολλά. Τα σημαντικότερα όμως ήταν ο σεισμός στην Αϊτή, η πετρελαιοκηλίδα τον κόλπο του Μεξικό, η πλημμύρα στο Πακιστάν και η θεοποίηση του Μαρκ Ζάκεμπεργκ.

Η ατάκα της χρονιάς:

«We May Not Have Cash, But We’ve Got Ash» (θυμίζω: ηφαίστειο Eyjafjallajökull -πώς διαβάζεται;- στην Ισλανδία) [Ναι, αυτό κέρδισε το «Τα φάγαμε όλοι» του Πάγκαλου.]

Πρωταγωνιστής της χρονιάς:

Julian Assange.

Δίσκος της χρονιάς:

Διεθνής: The Age of ADZ - Sufjan Stevens (Arcade what?)
Ελληνικός: Electric Litany - How To Be A Child & Win The War - Electric Litany (που δεν είναι Έλληνες αλλά έχουν ένα Έλληνα και το θεωρούμε ελληνικό συγκρότημα)

Τραγούδι της χρονιάς:

The Bailing - Inu

Cover της χρονιάς:

I Wanna Be Adored (The Stone Roses cover) - The Raveonettes

Ταξίδια της χρονιάς:

Ξημερώματα στο Άμστερνταμ, πρωινό στη Ντελφτ, μεσημέρι στα νερά της Κρήτης, βράδυ στη Θεσσαλονίκη.

Ζευγάρι της χρονιάς:

Ο G και η Γ που μου έλειψαν και θα τους δω αύριο.

Εορταστικό Πρόγραμμα

2010-12-25T13:08:00.007+02:00

"Σκατά Χριστούγεννα"

Μα ήταν αναμενόμενο. Τα Χριστούγεννα είναι η πλέον καπιταλιστική γιορτή του πλανήτη και έχει υπερβεί προ πολλού τα όρια της θρησκείας. Από τον Ιούνιο ξέραμε ότι τα Χριστούγεννα αυτά θα ήταν δύσκολα. Η γκρίνια όμως που είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα δεν ωφελεί. Δεν φταίει το μνημόνιο, δεν φταίει η τρόικα, εμείς φταίμε και θα φταίμε αν συνεχίσουμε το κλαψομ... τη γκρίνια και την απραγία και το 2011.

Προσωπικά, τα φετινά Χριστούγεννα μου αρέσουν. Αφενός για προσωπικούς λόγους, αφετέρου γιατί μου φάνηκαν λιγότερο "σάπια" από τις προηγούμενες χρονιές. Δεν μας μπούκωσαν με το καταναλωτικό πνεύμα. Ο κόσμος ήταν συγκρατημένος και δεν άρχισε τις βλακείες τύπου "πανάκριβα δώρα-προβολή-γούνες-σαμπάνιες-Gstaad".

Ναι, όλα αυτά ακούγονται γραφικά σαν να είναι βγαλμένα από καρτ ποστάλ του '60. Αλλά οι γιορτές δεν είναι ένας τρόπος να δείξεις πόσο μπορείς να καταναλώσεις. Είναι μια ευκαιρία να δεις αν και πόσοι άνθρωποι σε αγαπάνε και να δώσεις και εσύ την αγάπη σου σε όσους την αξίζουν.

Σκατά Χρστούγεννα θα είναι για όποιον κάτσει και σκοτιστεί ακόμη και σήμερα με την οικονομία και την πολιτική. Γιατί όλοι το ξέρουμε ότι στην πραγματικότητα τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε, ειδικά σε μέρα εθνικής αργίας. Γι' αυτό πάρτε πολλά κουτιά, βάλτε μέσα την αγάπη σας και μοιράστε την σε όσους αγαπάτε. Εγώ αυτό θα κάνω και θα περάσω μια χαρά.

Γιατί χρειάζονται πολύ λίγα πράγματα τελικά για να νιώσεις ευτυχισμένος, έστω και για λίγο. Για μια μέρα όλοι το δικαιούμαστε.

Playlist
Sufjan Stevens - That Was The Worst Christmas Ever!(όλο το χριστουγεννιάτικο στη λούπα)
The Killers - Boots (Brandon=εκεί που πάει να σε συγκινήσει, σου πετάει πέντε κιλά γκλάμουρ στη μούρη)
Coldplay-Christmas Lights (οκ Κρις, σε παράτησε η Γκουίνεθ. Κοφ'την κλάψα.)

Περί έρωτος, συνουσίας και λοιπών δαιμόνων

2010-12-23T01:44:00.012+02:00

BRMC - Love Burns

Μικροί ασυνάρτητοι διάλογοι περί έρωτος, συνουσίας και λοιπών δαιμόνων.

"Όταν είμαι μόνη, η ζωή μου είναι τέλεια. Όταν είμαι σε σχέση, η ζωή μου είναι σκατά. Γιατί όμως ψάχνω για σχέση και πιστεύω ότι το να είμαι μόνη είναι μειονέκτημα; -Πιο ορθά: με έχουν πείσει ότι η μοναχικότητα είναι σφάλμα;"

"Αλήθεια, μα πώς καταφέρνεις να κρατήσεις δυο χρόνια μια σχέση εξ αποστάσεως;"
"Άμα ήταν εδώ δεν θα τον άντεχα ούτε δυο μήνες. Το skype μας κρατά κοντά."

"Το πρωί αριστεύω στη δουλειά μου, το απόγευμα γκομενίζω με random γνωστούς και το βράδυ γυρνάω σε μπυραρίες και μεταλλάδικα. Γιατί να θυσιάσω αυτή τη τέλεια ζωή για τον οποιοδήποτε μαλάκα, που το μόνο που θα κάνει είναι να με γαμήσει και να φύγει;"

"Πλέον έχω αλλάξει, αλλά ακόμη σκέφτομαι τα δίμετρα πόδια της πρώην μου."

"Τον έχω δει τρεις φορές, αλλά ξέρω ότι είναι αυτός. Μέχρι να το καταλάβει και ο ίδιος, θα συνεχίσω να πηγαίνω με όποιον να 'ναι."

"Η πρώτη μου μόνιμη σχέση. Νιώθω ότι γερνάω."

"Όσο πιο πολύ δεν σε χωνεύει, τόσο καλύτερο το πήδημα."

"Δε πα να του δώσεις σημειώσεις, δε πα να του πλύνεις και τις στοίβες πιάτων στο νεροχύτη, αν δε σε γουστάρει δεν..."

"Είχα κόλλημα μαζί του μέχρι που έπεσα θύμα της passive-agressiveness του."

"'Το πρώην ήμισυ έχει στείλει εκπρόσωπο στη σχολή να μου στέλνει κάθε μέρα τα νέα του. Ή είναι πολύ μαλακισμένο ή πολύ άρρωστο."

"Αν δεν έχουμε παντρευτεί μέχρι τα 40 μας, θα σε παντρευτώ και θα υιοθετήσουμε 3 γιούς."

"Μα πρέπει να του ξεκαθαρίσεις τι νιώθεις..."
"Και ποιος σου είπε ότι δεν του ξεκαθάρισα;"

"Μην περνάς έξω από τη πολεοδομία. Με τέτοιο κέρατο που έχεις φάει, ξέρεις τι χαράτσι θα σου ρίξουν για το ημιυπαίθριο στο κεφάλι σου;"

"Και πώς άντεξες τέτοιο χωρισμό;"
"Με πολλά ταξίδια και πολύ άνιμε και ένα ταξίδι στη χώρα του άνιμε."

Υ.Γ. Η φωτό είναι από τη ταινία Norwegian Wood, από το ομώνυμο βιβλίο του 村上春樹. Τώρα ξεκίνησα να το διαβάζω -τέλειο-, αναμένω και την ταινία σε πέντε χρόνια -και αν- σε πειραματικό σινεμά της Αθήνας.,

Is that all there is?

2010-12-16T03:38:00.008+02:00

Is that all there is?

Πάντα του άρεσε να παρατηρεί τους ανθρώπους. Μια συνήθεια που είχε από πάντα, αλλά αυτό τον καιρό είχε γίνει αγαπημένο χόμπι. Να τους κοιτά επίμονα για πολύ ώρα, κρυμμένος πίσω από ένα βιβλίο ή ένα τάνκουμπον. Να μαντεύει τις σκέψεις τους από μια περαστική κουβέντα, από μια σύσπαση στο πρόσωπό τους ή από τον τρόπο που έπλεκαν τα δάχτυλα τους. Ακόμη και αν δεν μπορούσε να τους καταλάβει εντελώς, πάντα κατάφερνε να δημιουργήσει στο μυαλό του, σαν κινηματογραφική ταινία, ένα υποθετικό τυχαίο περιστατικό της ζωής τους. Έτσι κατάφερνε να περνά τις ατελείωτες ώρες ταξιδιού και παραδόσεων που κυριαρχούσαν στη ζωή του.

Όταν άλλαξε περιβάλλον και μπήκε στο αμφιθέατρο, τα καινούρια πρόσωπα της αίθουσας του έδωσαν μια νέα πνοή. Τόσες αχαρτογράφητες εκφράσεις, τόσα καταπιεσμένα συναισθήματα και ένοχες σκέψεις τον καλούσαν σε ένα μαγικό κυνηγητό, μια μυσταγωγία ανάμεσα σε αυτήν και στα ανυποψίαστα θύματα της.

Μετά από μερικές μέρες, είχε χάσει εντελώς τον αρχικό ενθουσιασμό του. Τα πρόσωπα πλέον του φαίνονταν απίστευτα συνηθισμένα, οι ιστορίες τους πληκτικές και οι συζητήσεις τους ανιαρά αδιάφορες. Ξεχώρισε μερικά μοτίβα ανθρώπων -ο συνεπής, ο ομιλητικός, η ντροπαλή, η κοινωνική- τα οποία επαναλαμβάνονταν σταθερά σε όλο το πληθυσμό και όλα είχαν τον ίδιο στόχο: την αναγνώριση από τους υπόλοιπους.

Μπορεί να βιαζόταν να βγάλει συμπέρασμα. Αλλά η προβλεψιμότητα και η κενότητα τον κούραζαν απίστευτα. Πλέον, ήταν απίστευτα εύκολο να γνωρίσει ένα άνθρωπο. Μια επίσκεψη στο διαδικτυακό του χώρο, δυο ποτά στο σκοτάδι ή ένα περαστικό φιλί στο πεζοδρόμιο και ήξερε γι’ αυτόν πολύ περισσότερα απ’ ότι θα του έλεγε ποτέ. Ήταν εύκολο να προβλέψει τις επόμενες κινήσεις της κοινωνίας, αν μελετούσε για λίγο τα πολιτικά και οικονομικά τεκταινόμενα. Διάολε, δεν ήταν διάνοια, απείχε πολύ από το να είναι διάνοια, αλλά όλα έμοιαζαν σαν μια καλοστημένη θεατρική παράσταση, ή ορθότερα, με μια μαθηματική εξίσωση με σταθερό τρόπο λύσης και απάντηση.

Η προβλεψιμότητα και η κενότητα ήταν οι λόγοι που άρχισε σιγά-σιγά να απομακρύνει όσους ήταν γύρω του και να χτίζει το προσωπικό του κελί. Συνέχισε να κινείται μηχανικά στη κοινωνία που τόσο πολύ μισούσε, γιατί δεν έβρισκε άλλη λύση. Ήθελε να δει πού θα τους οδηγούσε όλους αυτή η οριοθετημένη πορεία. Ξυπνούσε κάθε πρωί με την ελπίδα ότι οι άνθρωποι θα άλλαζαν πορεία. Αλλά ξυπνούσε το πρωί για να απογοητευτεί ακόμη περισσότερο.

Μέχρι που ένα πρωί ήρθε αυτή.

Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που είδε όταν μπήκε στη σχολή και εκείνη την ώρα στεκόταν δίπλα από μια παρέα φοιτητών και με σκυμμένο κεφάλι κλωτσούσε το χώμα με τις άκρες των ποδιών της. Στην αρχή την είχε κατηγοριοποιήσει ως «ντροπαλή», αφού το μόνο που έκανε ήταν να κρατά σημειώσεις σε κίτρινα φύλλα, ακόμη και όταν η παράδοση είχε τελειώσει. Μετά από λίγες μέρες όμως, όταν ξεθάρρεψε και άρχισε να συναναστρέφεται κόσμο, άρχισε να βλέπει λεπτές διαφορές στη συμπεριφορά της, ανεπαίσθητες στο ανειδίκευτο μάτι. Γελούσε δυνατά και έντονα, αλλά με τη θλιμμένη χροιά ενός πληγωμένου ζώου. Χαμογελούσε και ήταν ευγενική με όλους, αλλά έβλεπε στα μάτια της ένα μίγμα οργής και λύπης, ίσως και μια ελαφριά δόση αλαζονείας. Ίσως να διέφερε η προσωπικότητα της, αλλά συνήθως οι σκιές στα μάτια των ανθρώπων ήταν παροδικές και σε λίγο καιρό δεν θα είχε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

«Subakh ul kuhar?»
Χαμένος κάπου στο βιβλίο του και ξεχνώντας ότι βρισκόταν στο αμφιθέατρο, ξέχασε ότι υπήρχαν άνθρωποι γύρω του. Σήκωσε τα μάτια του για να δει εκείνη. Στεκόταν μπροστά του και του χαμογελούσε. Ένα μωσαϊκό, ένα ραγισμένο γυαλί το πρόσωπο της, όσο και αν το χαμόγελο της φώτιζε τα χαρακτηριστικά της.
«Γιατί προσπαθείς;» της είπε.
Το πρόσωπό της έχασε απότομα τη λάμψη του. Ένα σκοτάδι γύρω της που μόνο εκείνος διέκρινε.
«Γιατί εσύ δεν προσπαθείς;» Τον κοίταξε έντονα και ένιωσε το βλέμμα της να τον διαπερνά, να τον ρωτά χιλιάδες πράγματα και εκείνος να δίνει τις απαντήσεις, να ταξιδεύει με ορμή στις πτυχές του χαρακτήρα του. Ακριβώς αυτό που έκανε και ο ίδιος με τα θύματα του.
«Γιατί είναι…»
«…μάταιο.» τον διέκοψε εκείνη. «Μοναξιά ή υποκρισία…»
«…δεν έχουμε άλλη εναλλακτική.» συμπλήρωσε αυτός.
Του χαμογέλασε με τα μάτια της και ένιωσε μια μικρή ζεστασιά. «Ίσως να έχουμε.»
«Δεν θα ήταν πολύ προβλέψιμο εκ μέρους μας;»
«Σε ενδιαφέρει;» Αναγνώρισε στη φωνή της την ίδια αλαζονεία με την οποία αντιμετώπιζε και ο ίδιος τον κόσμο.

Μια ώρα μετά, κρατούσαν τα χέρια, όσο ο αέρας τους μπέρδευε τα μαλλιά και σφύριζε στα αυτιά τους.
«Ξέρεις, αν είχαμε πιο πολύ χρόνο… Θα ήθελα να σε διαβάσω… Θα είχες μερικές ενδιαφέρουσες ιστορίες, έστω και πλαστές…» της είπε.
Δεν του απάντησε, μόνο του έσφιξε το χέρι.
«Φοβάσαι;» τη ρώτησε.
«Όχι, δεν φοβάμαι. Νιώθω κατά κάποιο τρόπο έκπληκτη. Δεν περίμενα να τελειώσουν όλα έτσι, περίμενα κάτι πιο…»
«…συμβατικό. Ένα τέλος πιο αναμενόμενο, για μια συνηθισμένη χαρούμενη κοπέλα και ένα ντροπαλό νέο.»
«Κανείς τους δεν θα καταλάβει γιατί το κάναμε πραγματικά. Θα ασχοληθούν για μια ή δυο μέρες και μετά δεν θα νοιαστούν άλλο.»
«Και όλοι θα πάνε πίσω στις δουλειές τους.»
«Είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε και δεν ξέρω καν το όνομα σου.» του είπε με ένα ελαφρό γέλιο.
«Σε ενδιαφέρει;»
«Όχι.»

Και βούτηξαν στο 無.

Εμετός και αναισθησία.

2010-12-04T19:57:00.001+02:00

Χθες το πρωί το ασθενοφόρο έφερε ένα νεκρό μωρό είκοσι ημερών σε νοσοκομείο της πόλης και τον πατέρα με αστυνομική συνοδεία. Οι γιατροί που το εξέτασαν διαπίστωσαν τι συνέβη. Οι γονείς το έδειραν μέχρι θανάτου και το παράτησαν νεκρό για 10 ώρες. Είχε κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, μώλωπες και παλιά εγκαύματα σε όλο του το σώμα.

Σήμερα το βράδυ βγήκε το ρεπορτάζ, στριμωγμένο ανάμεσα στα οικονομικά και τα αθλητικά. Η ρεπόρτερ, που πρόπερσι τελείωσε τη σχολή δημοσιογραφίας, για να δείξει ότι ξέρει και δύσκολες λεξούλες, μιλούσε για δυο λεπτά για «το αβάπτιστο αγγελούδι», τους «γονείς-τέρατα», την «αγκαλιά του Μορφέα που τύλιξε το αγγελούδι», με μια εμετική ψεύτικη συγκίνηση, όσο πένθιμη μουσική συνόδευε κουνημένα πλάνα του νοσοκομείου.

Πραγματικά μου ήρθε αναγούλα. Χρησιμοποιούσε λεπτεπίλεπτες εκφράσεις που μεταχειρίζονται ώριμες κυρίες σε απογευματινά πάρτι της λέσχης ποίησης. Οι γονείς σκότωσαν το παιδί τους, τι τρυφερό και γλυκό βρίσκεις μωρή ηλίθια σε αυτό; Πόσο άρρωστοι είστε όλοι σας για να λέτε τέτοιες μαλακίες για μια βρώμικη, αηδιαστική ιστορία; Πόσο αναίσθητοι είστε για να την τελειώσετε όπως-όπως και να προχωρήσετε στο επόμενο θέμα;

Έχεις δει άραγε νεκρό κακοποιημένο μωρό, ηλίθια δημοσιογράφε; Έχεις έστω ιδέα τι σημαίνει κακοποίηση, ξυλοδαρμός, θάνατος;

Μαλακισμένα κανάλια, μαλακισμένοι δημοσιογράφοι, μαλακισμένη τηλεόραση.

(Με συγχωρείτε για τα νεύρα. Εδώ και τρεις μέρες δουλεύω ασταμάτητα, έχω κοιμηθεί ελάχιστα και έχω μελανιάσει από το γράψιμο. Και μου ήρθαν και αυτά τα νέα την Παρασκευή το μεσημέρι και έτυχε να δω και αυτό το σκουπίδι και δεν άντεξα άλλο.)

There's no secret to dying, just keep on flying...

2010-11-27T00:31:00.005+02:00

UNKLE ft. Richard Ashcroft - Lonely Soul

Είμαι ακόμη εδώ.

Χαμένη κάπου ανάμεσα στα δρομολόγια των τρένων, στους καφέδες, στους χιλιάδες ανθρώπους που προσπερνώ, στα ανακατωμένα σεντόνια, στα περαστικά χαμόγελα, στις ανείπωτες ιστορίες, στις σημειώσεις και τις εργασίες, στις συνελεύσεις, στα συνέδρια, στο σινεμά.

Με απίστευτες αμφιταλαντεύσεις διάθεσης (mood swings θαρρώ το λένε οι γιατροί) που με οδηγούν σε κλάματα, σε γέλια. Και ο φόβος του χθες γίνεται η ευτυχία του σήμερα. Και η ευτυχία του σήμερα η δυσπιστία του αύριο.

Αλλά κάπως επιτυγχάνεται μια ισορροπία. Πάνω στο εύθραυστο νήμα δεν υπάρχει πλέον κάποιος να με οδηγεί, αλλά υπάρχουν άλλοι που θα με βοηθήσουν να σηκωθώ. Και οι μέρες είναι κάπως πιο φωτεινές τώρα πια.

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν τα νύχια είναι το αποκύημα της βαρεμάρας μου ή ένα υποφώσκον πολιτικό μήνυμα. Απόψεις δεκτές.

The Marilena Project

2010-11-21T02:25:00.003+02:00

~Εισαγωγικά~

Έχω μια φίλη που γνωρίζω εδώ και δεκατρία χρόνια (σημείωση = μόλις έγινα δεκαοχτώ, οπότε για μένα είναι μια ολόληρη ζωή). Η κοπέλα αυτή έχει εξαιρετικό ταλέντο στη ζωγραφική, ήταν διαβαστερό και από μικρό, πέρασε Αρχιτεκτονική (δεύτερη στη σχολή, είπατε κάτι;).
Βέβαια, ενώ τις αρέσει το αντικείμενο, της έχουν κάνει τη ζωή πατίνι οι τρελές εργασίες που της φορτώνουν κάθε εβδομάδα.

Την προηγούμενη, η εργασία ήταν η εξής: "Σε μια διαδρομή 3 χιλιομέτρων σε συγκεκριμένη περιοχή της πόλης, ο φοιτητής πρέπει να βγάλει φωτογραφίες και σε σχέδια (χειροποίητα) να αποτυπώσει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της περιοχής." Και η Μαριλένα, όσο εργατικό και ταλαντούχο κορίτσι και αν είναι, ντρεπόταν να κυκλοφορεί μόνη με μια φωτογραφική στο χέρι σαν Ιάπωνας τουρίστας που έχασε το δρόμο για τον Παρθενώνα.

And here comes Lena to the rescue. Ξεποδαριαστήκαμε, έβγαλα 146 φωτογραφίες, η εργασία πήγε μια χαρά και μου έμειναν και μερικές καλές φωτό.

(οι φωτό είναι και εδώ μαζεμένες, με κόμεντς στα εγγλέζικα για να είναι και πιο ιντερνάσιοναλ)

Το πιο ειδυλλιακό μέρος για ερωτευμένα ζευγαράκια του Αυγούστου.

Που αν πονέσουν, μπορούν να φάνε ένα λωτό και να ρίξουν τον πόνο τους στη λήθη.

Γιατί τα μονοπάτια της ζωής δεν ξέρεις πού οδηγούν.

Και στο τέλος, μπορεί να βρεθείς μόνος...

... ή με καλούς φίλους.

Άλλωστε η ζωή είναι ρόδα: και μπορεί να κυλήσει ευχάριστα...

... ή και δυσάρεστα.

Γι' αυτό σφράγισε καλά τις αναμνήσεις σου.

It's my party...

2010-11-18T00:20:00.002+02:00

...and I'll cry if I want to! - Lesley Gore

Από τότε που έγινα 12, τα γενέθλια ήταν μια απαίσια μέρα για μένα. Όχι εξαιτίας κάποιας τραγικής ανάμνησης αλλά εξαιτίας της τραγικότητας του χρόνου. Κοινώς, δεν θέλω να μεγαλώσω.
(Θα μου πεις, συνέχεια μεγαλώνω, όχι μια φορά το χρόνο. Anyhow!)

Ειδικά τώρα που από α-νήλικη γίνομαι ε-νήλικη, οι πεταλούδες στο στομάχι μου αφηνιάζουν.

Τέλος πάντων, αν είστε Πάτρα και βγείτε έξω, όλο και σε κάποιο μπαρ θα δείτε μια κοπελιά με κουστούμι και βιβλία να κατεβάζει τεκίλες, με παρέα ή χωρίς. Αν πείτε "γεια" θα κεράσω, αν πείτε "χρόνια πολλά" θα σας περιλούσω!

Υ.Γ. Είναι longshot, αλλά ελπίζω να παίξει το It's not your birthday anymore ή το Unhappy Birthday. Έτσι, για να ανάψει το κέφι!

"You talkin' to me?"

2010-11-15T01:36:00.005+02:00

Αυτές τις μέρες έχει τύχει να χρησιμοποιήσω αρκετές φορές ταξί.

Οι οδηγοί έξω από τα αυτοκίνητα, γέρνουν στις πόρτες και μιλάνε με τους συναδέρφους τους. Τσιγάρο και καλαμάκι μονίμως μπλεγμένα στα δάχτυλα. Πολλές φορές κάνουν πηγαδάκια και οι φωνές τους καλύπτουν τους ήχους των ασυρμάτων. Για λίγο, μέχρι να έρθει πελάτης, να διαλυθεί η παρέα.
Αν είναι πρωί ίσως και να προσπαθήσουν να σου χαμογελάσουν και να σου πουν καλημέρα. Μετά το μεσημέρι είναι συνήθως λιγομίλητοι. Στο ραδιόφωνο θα παίζει σταθμός με αθλητικά στις περισσότερες περιπτώσεις, τις Κυριακές σίγουρα. Κάποιοι ίσως έχουν και ΣΚΑΙ, ενώ τα βράδια οπωσδήποτε λαϊκά.

Και μερικές honorable mentions.

Χειρότερος:
Αυτός που είχε ραδιόφωνο στο τέρμα, μιλούσε στο κινητό και οδηγούσε με το ένα χέρι, με αποτέλεσμα να με πάει σε διαφορετικό προορισμό (11 το βράδυ).
Μέντιουμ:
Πριν από ένα χρόνο, μπαίνω στο ταξί -μεσημέρι ήταν- και πριν μιλήσω, μου λέει: «[Τάδε Περιοχή] δεν θες να πας;» «Π-πού το ξέρετε…;» «Εμ, τριάντα χρόνια φούρναρης…»
Απολαυστικότερος:
Αθηναίος, για ένα τέταρτο μιλούσαμε για κλασικό ροκ και μου είπε για τα φεστιβάλ που είχε πάει στην Αγγλία και τι πίνανε όταν τους τελείωναν οι μπάφοι.
Περίεργος:
Πάλι Αθηναίος, με κατσάδιασε γιατί «εσείς οι νέοι στους Γιου-Ρου-Ρου πάτε, στους γονείς σας δεν πάτε!».
*Γιου-Ρου-Ρου είναι οι U2, για όποιον δεν κατάλαβε.*
Καλύτερος:
Βράδυ, μετά από μια πολύ περίεργη συνάντηση, όδευα πιο βαθιά στην (αυτό)καταστροφή πάνω στις γόβες μου. Κάπου στη Κορίνθου, χτυπάει το κινητό του. Μου ζητάει να απαντήσω εγώ. Το σήκωσα και μου το κλείσανε. Μου εξηγεί ότι πριν από δυο ώρες, είχε δει την πρώην του, η οποία ένα χρόνο μετά άρχισε πάλι να τον ενοχλεί. Μου είπε όλη την πονεμένη ιστορία του, του είπα και εγώ τη δική μου. Όταν έφτασα, με ρώτησε αν έχω κάποιον να με γυρίσει στη Πάτρα, μου έδωσε το τηλέφωνο του κέντρου του και μου είπε να πάω τηλέφωνο. Δυο ώρες αργότερα, όταν πια σκόνταφτα στη βλακεία μου, ήρθε να με πάρει.

[11.11.10]

2010-11-12T15:27:00.004+02:00

Πάντα ψάχνουμε για το νόημα.
Το νόημα γεμίζει τις ώρες, καταλαμβάνει τη σκέψη μας.
Γιατί τι είναι πιο ικανοποιητικό από το να προσπαθείς καθημερινά να ταιριάξεις σε μια κοινωνική νόρμα; Τι είναι πιο τελειωτικό από το να ξυπνάς κάθε μέρα και μόνη σκέψη που να είναι η ευτυχία εκείνου του άλλου; Τι είναι πιο υψηλό από το να πεθάνεις για την ιδέα που, κουβαλώντας στους ώμους, ανεβαίνεις τον Γολγοθά;

Ένας στόχος, ένας άνθρωπος, μια ιδέα.
Και νιώθουμε ολοκληρωμένοι, όσο το μυαλό είναι απασχολημένο, όσο δεν έχουμε χρόνο να σκεφτούμε πέρα από το "νόημα".

Τι θα γίνει αν χάσουμε το "νόημα";
Θα μας καταπιεί άραγε η άβυσσος του τίποτα; Θα μας ανοιχτούν τα μυστήρια του σύμπαντος; Ή θα αναζητήσουμε ένα νέο νόημα, θα γραπωθούμε από αυτό με νύχια και με δόντια και θα κινηθούμε στις ράγες της κενότητας και πάλι;

Αυτές οι σκέψεις περνούν από το μυαλό μου, τώρα που βλέπω τις ερυθρές φλόγες να γλείφουν τα νοήματα μου, όλα μου τα νοήματα να τα εξαϋλώνουν...

Duty calls.

2010-11-07T16:01:00.002+02:00

Όσο περίμενα στην ουρά για τα παραβάν, ένας ηλικιωμένος τραγουδούσε μέσα από το παραβάν. Πρέπει να ήταν ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος στην Ελλάδα σήμερα.

I dreamt I was a butterfly

2010-11-02T23:32:00.005+02:00

"Κάποτε ο 莊子 * ονειρεύτηκε ότι ήταν μια πεταλούδα, μια πεταλούδα που φτερούγιζε και κυμάτιζε τριγύρω, ευτυχισμένη με τον εαυτό της και κάνοντας όπως επιθυμούσε. Δεν ήξερε ότι ήταν ο 莊子. Ξαφνικά ξύπνησε και, να, ήταν σίγουρα και αδιάψευστα ο 莊子. Αλλά δεν ήξερε αν ήταν ο 莊子 που είχε ονειρευτεί ότι ήταν πεταλούδα, ή μια πεταλούδα που ονειρευόταν ότι ήταν ο 莊子. "

[Και αν αυτή η ζωή είναι μόνο ένα όνειρο σαν όλα τα άλλα; Ξυπνάμε το πρωί και ξέρουμε ότι αυτό που ζήσαμε ήταν ένα απλό νυχτερινό όνειρο, αλλά πώς θα είναι το τελευταίο ξύπνημα; Ας σταματήσουμε να τα αναλύουμε όλα και απλά να ονειρευτούμε... Γιατί δεν ξέρω αν είμαι εγώ που ονειρεύομαι πως είμαι μια πεταλούδα, ή μια πεταλούδα που ονειρεύεται πως είμαι εγώ.]

莊子 (Τσουάνγκ Τζου) [369 π.Χ.-286 π.Χ.] Κινέζος φιλόσοφος του 4ου αιώνα π.Χ., από τους μεγαλύτερους στοχαστές της κινεζικής φιλοσοφίας και κυρίαρχος στην τρίτη φάση του φιλοσοφικού ταοϊσμού, με επιρροές από τις δυο προηγούμενες φάσεις του ταοϊσμού και τον Κινεζικό Βουδισμό.

Inferno!

2010-11-01T21:48:00.007+02:00

[ Το πιο ψυχοφθόρο πράγμα στη ζωή ενός ανθρώπου είναι η μετακόμιση. Μαζεύεις κομμάτια του εαυτού σου ξεχασμένα στα πιο απίστευτα μέρη, τα πετάς, χάνεις και μερικά στο δρόμο. Όλη η προσπάθεια να χωρέσεις μια ζωή σε κουτιά, να οργανώσεις τις αναμνήσεις σου, σαν να στέκεσαι και να βλέπεις τη ζωή σου να περνά κινηματογραφική ταινία μπροστά στα μάτια σου. ]

UPDATE: Ευχαριστώ πολύ όσους με στήριξαν με την ηθική συμπαράστασή τους στα σχόλια! Αλλά αποφάσισα να κόψω το κομμάτι με τη γκρίνια μου γιατί δεν μου φταίει κανείς να ακούει την κλάψα μου. Το κομμάτι έφυγε έλεγε απλά για τη φρίκη που έφαγα όταν είδα το δωμάτιο μου από την άδεια κατάσταση στη φωτό εντελώς αλλαγμένο και πανβρώμικο. Και τον αποπάνω που παίζει Guitar Hero. Και εμένα που βλέπω anime.

Ο Κύκλος μιας Σχέσης

2010-10-28T16:07:00.003+03:00

(Χάλια τίτλος, σαν νουβέλα για εμμηνοπαυσιακές γυναίκες στα πρόθυρα διαζυγίου ακούγεται.)

Για να τελειώνω και με το ζήτημα "τι είναι ο έρωτας/ τι είναι ο χωρισμός/ τι είναι οι σχέσεις". Άντε γιατί πολύ κλαψομ... έχει πέσει στο μπλογκ και δεν έχει καμία σχέση με τη ζωή μου στη παρούσα φάση.

Η λάσπη στις αρβύλες μου.

2010-10-23T02:59:00.005+03:00

Το παρόν κείμενο βρίσκεται σε διάσταση με την λογική, τον ειρμό και τη συνοχή, ενώ φλερτάρει με το ντανταϊσμό και την παράνοια. Δεν είναι καν κείμενο, παρά σκόρπιες προτάσεις. Διαβάστε με δική σας ευθύνη. Εγώ σας προειδοποίησα.

Γενικές σκέψεις γύρω από τη ζωή στο πανεπιστήμιο:

- Η άνεση του τρένου σε σύγκριση με τις Αστικές Συγκοινωνίες.
- "Ξέρετε βυζαντινές λόγιες;" "Την Θεοδώρα." "Ε, η Θεοδώρα ήταν πιο πολύ της πράξης..."
- "Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας βρισκόταν σε ένα μικρό νησάκι που λεγόταν Μύρμηκας." Ευχαριστούμε συνάδερφε που το μοιράστηκες μαζί μας (not).
- Με τέτοια φυτά εκεί μέσα, καληνύχτα Erasmus, καλημέρα ~~ανεργία~~ ΑΣΕΠ.
- Μια συμφοιτήτρια μου που δεν ήξερε τι/ποια/πού είναι η Γάζα.
- Ένας συμφοιτητής που χλιμιντρίζει την ώρα της παράδοσης.
- Ο ίδιος επίσης είπε ότι η γερμανική ρίζα του "φροντίζω" είναι ο "Φρόιντ".
- Τελικά ίσως να έχω ελπίδες (not).
- Έκανα μαλακία στην παραγγελία βιβλίων, τώρα τρέχω να τα αγοράσω.
- Είμαστε οι μόνοι που δεν έχουμε ακόμη πάσο.
- Είμαστε επίσης η μόνη σχολή που δεν έχει κάνει κατάληψη-συνέλευση-κάτι τέλος πάντων.
- Βαρέθηκα τα κομματόσκυλα:
α. το γελοίο πράσινο προεδρείο μας.
β. την αντιπολίτευση που μιλάει στο κινητό μέσα στο αμφιθέατρο για να κανονίσει το clubbing της.
γ. τον αριστερό spokesman που αντί να γαμά τους κανόνες, γαμά τη γραμματική και το συντακτικό.
- Βαρέθηκα τις φοιτήτριες Φιλοσοφικής καθώς η συνύπαρξη μαζί τους ρίχνει τον δείκτη νοημοσύνης μου κατά 30 μονάδες. (Αν και ομολογουμένως εκτός αμφιθεάτρων τα κορίτσια είναι πρώτα.)
- Βαρέθηκα τη λάσπη που κουβαλάνε οι αρβύλες μου όλη μέρα και πρέπει κάθε βράδυ να καθαρίζω.
- Το παραπάνω λειτουργεί και μεταφορικά.

Friday I'm in Love

2010-10-13T23:13:00.006+03:00

The Cure - Friday I'm in Love

Όχι καλέ, δεν ερωτεύτηκα. (Πάλι.)

Φτάνεις σε ένα σημείο που πιστεύεις ότι ο έρωτας είναι μόνο ένας μύθος, όπως οι δράκοι και ο Αη-Βασίλης, για να ασχολούνται με κάτι τα μικρά χαζά κοριτσάκια.
Και ότι οι σχέσεις είναι απλά ένα μέσο ικανοποίησης σαδο-μαζοχιστικών επιθυμιών (όχι με τη σεξουαλική μονάχα έννοια). "Θέλω να με χρησιμοποιήσεις, θέλω να σε χρησιμοποιήσω."

Και μετά έρχεται μια κοπέλα σαν την Γ. και ένα αγόρι σαν τον G. και σου λένε τι είναι έρωτας. Είναι μια συμπτωματική συνάντηση, αμέτρητα email και ώρες στο skype, μαθήματα ξένων γλωσσών, εκατοντάδες ναυτικά μίλια, ροκ μπαλάντες, αγρυπνίες, σκαλιά, σακίδια στον ώμο, τα ξανθά του μαλλιά να μπερδεύονται με τις μαύρες μπούκλες της.

Για τρία χρόνια. Για πάντα.

Εσείς πόσα ξοδέψατε σήμερα;

2010-10-04T18:12:00.004+03:00

Υπότιτλος: Γιατί σήμερα το μεσημέρι ένιωσα το μεγαλύτερο κάθαρμα.

Είναι μια από αυτές τις μέρες που λες "Δεν θα τελειώσει; Κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει!". Κοινώς, με πήγε γαμ*όντας. (Κράτα το αυτό, θα δεις στο τέλος...)
Ξύπνησα καθυστερημένα, έχασα το λεωφορείο για λίγα δευτερόλεπτα, στριμώχτηκα με άλλους 200 φοιτητές σε ένα λεωφορείο των 160, πιτσιλίστικα με καφέ, ενώ η πιο εκνευριστική και αντιπαθητική κοπέλα που γνωρίζω με έθαβε κυριολεκτικά πίσω από την πλάτη μου (στεκόταν πίσω μου στο λεωφορείο). Και την είχα και πίσω μου για 3 ώρες ("Ύπαγε οπίσω μου" που λένε; Αυτό.)

Από τα νεύρα μου, γύρισα σπίτι μετά από μια ώρα κολλημένη στην κίνηση με το λεωφορείο. Άλλαξα και είπα να πάω να τρέξω κανα χιλιόμετρο στο γυμναστήριο (λες και δεν είχα τρέξει όλη μέρα) μπας και μου φύγει η τσαντίλα.

Ήταν μεσημέρι, κίνηση δεν υπήρχε και κάθισα μπροστά στη βιτρίνα. Η λαϊκή αγορά που γίνεται σε εκείνο το δρόμο είχε τελειώσει και οι έμποροι μόλις είχαν μαζέψει. Και ενώ εγώ έκανα πεντάλ και σκούπιζα τον ιδρώτα μου με την μοβ πετσετούλα μου, είδα αυτό που με έκανε να νιώσω το μεγαλύτερο κάθαρμα.

Μια κυρία, σίγουρα πάνω από πενήντα, με μια πλαστική τσάντα στο χέρι, περπατούσε στην άκρη του δρόμου με το κεφάλι σκυφτό. Κάθε μερικά μέτρα, έσκυβε, μάζευε κάποιο από τα πεσμένα λαχανικά και το έβαζε στη πλαστική σακούλα και συνέχισε έτσι μέχρι το μέρος του δρόμου που έβλεπα.
Μετά από λίγη ώρα, πέρασε η "σκούπα" και μάζεψε τα τελευταία απομεινάρια των λαχανικών και τα πλαστικά ποτήρια που είχαν πετάξει πιο πριν οι έμποροι.

Και εγώ, που ξόδεψα σήμερα 2,60Ε για εισιτήρια λεωφορείου, 1,50Ε για καφέ και 0,50Ε για ένα μπουκαλάκι νερό, δεν έχω το δικαίωμα, Κυρίες και Κύριοι, να πιστεύω ότι η μέρα μου πήγε γαμ*όντας.

First Impressions of Πανεπιστήμιο

2010-10-02T21:13:00.008+03:00

Αχ, είμαι ένα ράκος, ένα πτώμα. Ούτε να γράψω για τις περιπέτειες μου δεν μπορώ.

Ένα γρήγορο briefing λοιπόν.

Συμφοιτητές: Κανονικοί άνθρωποι, freaks and geeks, πρώην συμμαθητές, αλτερνατίβικες γκόμενες, κάγκουρες, χαζο-γκομενίτσες που χτενίζουν τα τέλεια ισιωμένα μαλλιά τους με τα τέλεια βαμμένα νύχια τους, αποτυχημένοι ψυχολόγοι (είμαστε πολλοί!), απ’ όλα έχουμε. Μετακινούμαστε σε ορδές, ρωτάμε πέρα-δώθε για οδηγίες και φτάνουμε πάντα αργοπορημένοι και ντροπιασμένοι στα αμφιθέατρα.

Καθηγητές: Συγγράμματα δεν θα πάρουμε σύντομα, οπότε το σκεπτικό των καθηγητών μας είναι «χεστήκαμε πιτσιρίκια, κόψτε το κεφάλι σας και βρείτε την άκρη πώς θα διαβάσετε». Και εγώ σας αγαπάω. Δεν θέλω να κρίνω κανένα προσωπικά, γιατί αφενός ένα μάθημα έχω κάνει με τον καθένα, αφετέρου ποτέ δεν ξέρεις ποιος, πού και πότε διαβάζει…

Μετακινήσεις: %&@#^. Enough said.

Χώρος: Η σχολή μας είναι άστεγη, με αποτέλεσμα να σκορπιζόμαστε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα για μαθήματα. Και μιλάμε για απόσταση, όχι αστεία. Από τα Προκάτ, στο Πολυτεχνείο, στην Παλιά Αεροπορία, στο Θετικών Επιστημών και τέλος στη Πρυτανεία. Έχω περπατήσει πόλεις, έχω κάνει ορειβασία (οκ, μια φορά!), αλλά τέτοιο ποδαρόδρομο δεν έχω ζήσει ξανά. Τα πόδια μου ουρλιάζουν απελπισμένα στο τέλος της Πέμπτης.

Πρόγραμμα: «Μιααα ζωή πληρώνω αμαρτιές αλλώωων…» Θα καταπιώ το πρωινό ξύπνημα. Θα καταπιώ και τις 21 ώρες μέσα σε τέσσερις μέρες. Αυτό που δεν καταπίνεται είναι το τρίωρο κενό της Τετάρτης (και φάγαμε και ήπιαμε και γκομενίσαμε, τρεις ώρες μεσημεριάτικα δεν περνάνε λέμε!) και το ανεπανάληπτο 12-9 της Πέμπτης (αυτό φίλοι μου ονομάζεται σαδισμός).

Μαθήματα: Φαίνονται πιο ενδιαφέροντα απ’ ότι περίμενα. Το καλό είναι ότι η ύλη είναι μια προέκταση του λυκείου (δηαλδή δεν είναι κινέζικα, είναι πορτογαλικά). Στόχος είναι να περάσω τα πέντε από τα έξι του εξαμήνου (χεχε, ήδη έχω σταμπάρει μάθημα και διδάκτορα που θα μισήσω θανάσιμα).

Αχ, πάω να φύγω τώρα, άργησα κιόλας... Να βγω και εγώ όσο προλαβαίνω, γιατί βλέπω διάβασμα να πλησιάζει και η οδύνη θα με καταβάλλει...
(Καλά, πώς φαίνεται όμως ο μορφωμένος άνθρωπος, εε;)

Υ.Γ. Κοίτα πώς κατάντησες, μια μαύρη μουτζούρα. Είμαι το φως και είσαι η σκιά. Ίσως τα λόγια μου να γυρίσουν μπούμερανγκ, αλλά εσύ ξέρεις ποιος έχασε...

-άτιτλο 1-

2010-09-26T16:18:00.004+03:00

Δεν είναι ο φόβος
Είναι η ανάμνηση
των άρρητων λέξεων που έμειναν στα χείλη
-γι'αυτό και σου είπε κάποτε ότι το φιλί είναι πικρό.

Δεν είναι ο φόβος
Είναι η θύμηση
εκείνου του κορμιού που είχες στην αγκαλιά σου
όμως ποτέ δεν κατάφερες να αγγίξεις.

Δεν είναι ο φόβος
που σε καταβάλλε την ύστατη αυτή ώρα.
Η μνήμη είναι, που ελλοχεύει πάντα στα σκοτάδια
και όπου και να κρυφτείς, σε βρίσκει.

Δεν είναι ο φόβος.
Εσύ ο ίδιος έχτισες τη φυλακή σου
και φόρεσες τα δεσμά της σκουριασμένης μνήμης.
Η λήθη πλέον φαντάζει χίμαιρα μακρινή.

10

2010-09-24T04:18:00.002+03:00

Ο Third Stone From The Sun, διαχειριστής του Blues Under The Red Sun, με προσκάλεσε στο γνωστό μπλογκοπαίχνιδο των δέκα πραγμάτων που αγαπώ.
(Αν αυτή τη στιγμή τύχει να διαβάζεις, ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση! Να ξέρεις, το μπλογκ το διαβάζω αλλά κόμεντ δεν αφήνω…)

Λοιπόν, 10 πράγματα που αγαπώ.

1. Τη μοναξιά. Έχω συνηθίσει από μικρή να μένω πολλές ώρες μόνη μου, να ασχολούμαι με τα ενδιαφέροντα μου, να χάνομαι στις σκέψεις μου. Μερικές φορές γίνομαι μισάνθρωπος, αλλά τους καλύτερους διαλόγους συνήθως τους κάνω με τον εαυτό μου (ωχ, αυτό ακούγεται άσχημο).

2. Τις στιγμές που ο κόσμος διαλύεται γύρω σου και κάθε έννοια υλικής υπόστασης και χρόνου δεν έχει σημασία, γιατί αυτό που νιώθεις υπερβαίνει τις πέντε αισθήσεις του σώματος σου.

3. Τα μικρά πράγματα που σου φτιάχνουν τη μέρα. Ίσως είναι ο ελεγκτής που σφυρίζει ένα σκοπό, ή ο ντιτζέι που τραγουδά δυνατά και φάλτσα, ή το φως πάνω στο νερό τα ξημερώματα, ή ένα τραγούδι που σου θυμίζει πολλά, ή τα σύννεφα το ηλιοβασίλεμα, ή ένα βλέμμα που σε κάνει να κοκκινίζεις μέχρι τα αυτιά.

4. Τις ατελείωτες συζητήσεις που νιώθεις ότι θα κάνουν τον εγκέφαλό σου να εκραγεί από τη σκέψη.

5. Το διάβασμα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν με ένα βιβλίο στο χέρι. Αν και έχω προτιμήσεις, δεν κάνω διάκριση σε είδος και μπορεί τη μια μέρα να διαβάζω δοκίμιο, την άλλη μπεστ-σέλλερ.

6. Τη συγγραφή. Ακόμη και πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, σε απελευθερώνει. Άλλο το ότι αυτά που γράφω δεν διαβάζονται.

7. Την οδήγηση. Είναι η ηρεμία και ταυτόχρονα η αίσθηση δύναμης που σου δίνει. (Νόμιμα σε δρόμο δεν έχω κυκλοφορήσει, άλλο ότι οδηγώ εδώ και 5 χρόνια).

8. Τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Αγαπημένοι μου οδηγοί ο Mika Häkkinen (λόγω ικανοτήτων) και ο Juan-Pablo Montoya (λόγω ταμπεραμέντου).

9. Το μπλε χρώμα.

10. Τα ταξίδια. Όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, αλλά μερικές φορές για να ξεφύγεις χρειάζεσαι μόνο ένα φθηνό εισιτήριο τρένου…

(+1 Αυτό το τραγούδι. Και αυτό.)

Δεν έχω και πολλούς να καλέσω, αφού οι περισσότεροι έχετε παίξει… Θα ήθελα όμως να δω τι θα έλεγαν οι: mitrelino, masquerade (αν μπλογκάρουν ακόμη),neoteristis, ΙωάννηςΚ, Dani. Και φυσικά, όποιος θέλει, αυτοπροσκαλείται, drinks on me!

Monday bloody Monday

2010-09-20T22:26:00.008+03:00

Δεν είμαι Monday person, ούτε morning person. Οπότε, το να πρέπει ξυπνήσω Δευτέρα πριν τις 12 ήταν κακός οιωνός για τη μέρα που θα ακολουθούσε.
Και ήταν, πράγματι.

Δευτέρα, 7 το πρωί. Το ξυπνητήρι χτύπησε. Του απάντησα με μια ρίψη προς τον απέναντι τοίχο και γύρισα πλευρό. Τι το ‘θελα. Μερικά λεπτά αργότερα, πόρτες άρχισαν να χτυπάνε, σίδερα να βαράνε και πριόνια να στριγκλίζουν. Πετάχτηκα, πιστεύοντας ότι ένας στρατός από Jason Voorhees ερχόταν καταπάνω μου. Αλλά τελικά δεν ζούσα σε slasher movie, απλά οι γείτονες κάνουν εργασίες.
Δεν ξεκίνησε καλά η μέρα.

Σηκώνομαι κακήν-κακώς, πάω στη κουζίνα. Πάω να φτιάξω ένα καφεδάκι (γιατί 4 ώρες ύπνος δεν είναι ύπνος) και το μπρίκι τα ‘φτυσε. Γαμώ τα μπρίκια μου κυριολεκτικά. Πίνω φίλτρου με γεύση αποτσίγαρα και λάσπη.
Κατεβαίνω στο κέντρο να πάρω λεωφορείο να πάω στο ~~σχολειό~~ πανεπιστήμιο, συγκεκριμένα τη γραμμή 6. Αλλά αυτό είναι σχετικό. Γιατί στη γραμμή 6 υπάρχουν τουλάχιστον 3 διαφορετικά δρομολόγια με εντελώς διαφορετικές στάσεις. Κάποιος έξυπνος, κάποια στιγμή, σκέφτηκε ότι θα μπορούσαμε να ονομάσουμε τα τρία διαφορετικά δρομολόγια με το ίδιο όνομα, επειδή «πάνε προς την ίδια κατεύθυνση». [Συγνώμη, αλλά με αυτή τη λογική, όποιος πετάει για Κωνσταντινούπολη κινδυνεύει να καταλήξει στο Νέο Δελχί ή στο Βλαδιβοστόκ. Αφού και τα τρία ανατολικά είναι!]
Άρα, ή σταματάς κάθε λεωφορείο που βλέπεις και ρωτάς πού κάνει στάση, ή παίζεις ρώσικη ρουλέτα και αν σου κάτσει…

Εγώ, ως θερμοκέφαλος άνθρωπος, ανέβηκα στο πρώτο λεωφορείο που είδα μπροστά μου και για καλή μου τύχη, σταματούσε 200 μέτρα από την στάση που ήθελα. Και εκεί που έλεγα ότι η τύχη μου καλυτέρεψε, ξεκινήσαμε. Σε κάθε στάση, κάποιος ~~γέρος~~ υπερήλικας σταματούσε το λεωφορείο φωνάζοντας «Κάνε στάση! Κάνε στάση!», ενώ παράλληλα κάποιος συνομήλικος του φώναζε στον οδηγό «Νοσοκομείο πάει; Δεν πάει; Αφού εγώ στο Νοσοκομείο θέλω να πάω!».
Και την τύχη μου μέσα, σε ένα λεωφορείο άδειο έρχονται και κάθονται στο διπλανό κάθισμα! Αφού βλέπεις ότι ο κώλος μου έχει το μέγεθος ευρωπαϊκού κρατιδίου, γιατί έρχεσαι δίπλα μου να στριμωχτούμε;

Έφτασα πάντως στο Πανεπιστήμιο και κατευθύνθηκα προς την Προκάτland. Ναι, το Πανεπιστήμιο μας δεν έχει κτήρια, οπότε ένα σωρό σχολές έχουν εξοστρακιστεί σε προκάτ καλύβες. Μπαίνοντας μάλιστα στο χώρο των προκάτ, μέσα από τετράγωνες αψίδες με τετραγωνάκια, είχα την αίσθηση ότι μπήκες στο Χωριό των Καταθλιπτικών Στρουμφ. Ή στην «Χώρα της Ομίχλης». (Δεν ξέρετε τι είναι αυτό; Μετεξεταστέοι και πίσω στην Α' Μπαρκική.)

Μπαίνω μέσα, παίρνω έντυπα, πάω να συμπληρώσω έντυπα. Και με το που πάω να κάτσω, με πλευρίζουν δυο κοπελιές και αρχίζουν τα «Να σε βοηθήσουμε;» Κάτσε ρε κοπελιά, δεν είμαι και τόσο καμένη να μην μπορώ να συμπληρώσω δυο χαρτιά. «Θες βοήθεια;» Όχι κοπελιά, δεν θέλω να ψηφίσω το κόμμα σου στης εκλογές. «Ό,τι θες ρώτα μας!» Φύγε πάνω από το κεφάλι μου, θα σε κουτουλίσω. «Α, μένεις στην [οδό] [αριθμό]; Είμαστε γειτόνισσες!» Δηλαδή, με το να κρυφοκοιτάζεις τα στοιχεία της αίτησης μου θα με πείσεις να σε ψηφίσω; Oh I think I smell a creep...

Πάνε τα έντυπα, περίμενε δυο ώρες να πάρεις τα χαρτιά. Πάω σε κάτι γνωστούς στο Πολυτεχνείο, όπου αναρχικοί-αριστεροί-δεξιοί-ακροδεξιοί συνέθεταν ένα τρελό πανηγύρι με ~~σημαίες και με ταμπούρλα~~ με iPhone και με ντουντούκες.

Μετά από δυο ωρίτσες, πάω στη Γραμματεία μας να πάρω τις βεβαιώσεις μου. Θα ‘θελα πολύ, δηλαδή. Γιατί ο κύριος με τα γυαλιά ηλίου (ναι, φορούσε γυαλιά ηλίου σε μια αίθουσα με λάμπες φθορίου) έλεγε ότι έπεσε πολύ δουλειά στο μαγαζί και θα το έκλεινε. Αφού τον απείλησα ότι θα αλυσοδεθώ στην πόρτα και ας φέρει μπουλντόζες (καλά, ένα «Συγνώμη, μήπως είναι έτοιμες οι βεβαιώσεις;» του είπα), και μετά από καθυστέρηση 50 λεπτών μου έδωσε τις βεβαιώσεις. Και οι μισές δεν ήταν συμπληρωμένες, οπότε πάλι πίσω.

Με το που μπήκα στο αυτοκίνητο, ξεκίνησα τις δεήσεις στον Άγιο Σιχτίριο, μεγάλη η χάρη του.
(Για τους μη θρηκευόμενους και θεοσεβούμενους, φωτιά θα πέσει να σας κάψει: Άγιος Σιχτίριος. Κρυφοχριστιανός και μάρτυρας της Τουρκοκρατίας. Η απίστευτη ατυχία του έμεινε στην ιστορία και μνημονεύεται στη φράση "Άι σιχτίρ!")

Τέλος πάντων, την επομένη Δευτέρα πάλι πρωί-πρωί στο Ρίο ~~ντε Τζανέιρο~~ για ~~βρετανικό brunch με διπλωμάτες και chit-chat με την Ελισάβετ~~ μάθημα.

Α, και από τώρα είμαι και επίσημα φοιτήτρια. Beware!

Αll things go, all things go...

2010-09-17T00:51:00.006+03:00

(Διαλέξτε βερσιόν του τραγουδιού. Εγώ δεν το κατάφερα.)
Sufjan Stevens - Chicago
Sufjan Stevens - Chicago (Acoustic)

Πέμπτη βράδυ. Σε ένα κλειστό δωμάτιο, φωτισμένο από απρόσωπο λευκό φως. Σε ένα δωμάτιο γεμάτο μηχανήματα που σε κάνουν να κινείσαι χωρίς να πηγαίνεις πουθενά, να σπρώχνεις αόρατα εμπόδια και να τραβάς σκοινιά κρεμασμένα από το πουθενά. Η αστική ζωή στα χειρότερά της.

Και όμως, αρχίζουν και παίζουν οι πρώτες νότες. Κλείνεις τα μάτια. Και όλα αποκτούν νόημα.

Το ποδήλατο βγαίνει από τον άξονα του και από το δωμάτιο. Είσαι σε ένα χωματόδρομο, στη μέση ενός τεράστιου λιβαδιού. Το αεράκι ίσα που δροσίζει το δέρμα σου από το ζεστό χάδι του ήλιου. Μυρίζεις χώμα και λεβάντα και δροσοσταλίδες. Και αφήνεις τα χέρια από το τιμόνι, τεντώνεσαι στο άπειρο και γίνεσαι ένα με αυτό.

(Άμα σκάσω στα πλακάκια, ο Σούφγιαν θα φταίει.)

Ξέρεις ότι πλησιάζει το ΤΕΛΟΣ όταν...

2010-09-15T23:43:00.005+03:00

Συγνώμη που φεύγω έτσι απότομα, πάω μέχρι την τράπεζα να πάρω το δάνειο των 42 φανταστικομμυρίων, με πρώτη δόση στις 30/12/2012.

"Είσαι γυναίκα; Τόσο το χειρότερο!"

2010-09-10T11:46:00.005+03:00

Δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρετό από τις καλοκαιρινές βραδιές στο σπίτι, δεν συμφωνείτε; Ειδικά αν έχεις δει δυο ταινίες στο καπάκι, μιλήσει με όλους όσους είναι στο msn και φάει πέντε φέτες καρπούζι.
Εκείνες λοιπόν τις μέρες αποπνικτικής βαρεμάρας, έκανα μια μεγάλη ανακάλυψη (ναι, μεγαλύτερη και από την Κοινότητα της Επίπεδης Γης).
Τις ιστοσελίδες «γυναικείας θεματολογίας».

[Κανονικά θα ακολουθούσε ένα εκτενές λογύδριο για την πορεία του φεμινισμού και της σύγχρονης κοινωνίας, μπλα μπλα μπλα. Αλλά είπαμε, τα καλοκαιρινά βράδια η υγρασία μπλοκάρει τον εγκέφαλο και η κοινωνική κριτική καθίσταται κάπως αδύνατη.]

Μέσα από αυτές τις σελίδες, μπορούμε να σχηματίσουμε το προφίλ της σύγχρονης γυναίκας.

~ Η σύγχρονη γυναίκα λοιπόν -αυτή τουλάχιστον που είναι αρκετά έξυπνη για να βρει την address bar στον internet explorer- έχει τρεις μεγάλες έγνοιες: τη μόδα, το μαλλί της και το μουν… εε την σωματική επαφή. Είναι συνήθως υπάλληλος με λίγες ευθύνες και αρμοδιότητες, πράγμα που της δίνει τη δυνατότητα να εργάζεται και παράλληλα να λιμάρει νύχια/ ενημερώνει τις φίλες της για το τελευταίο ραντεβού/ αποτριχώνει τα πόδια της.
(Όχι, status update στο fb δεν κάνει, γιατί όταν ο ασχημούλης συνάδερφος της έφτιαξε το λογαριασμό ξέχασε να τον ρωτήσει πώς μπαίνουν. Και δεν θέλει να του κάτσει για δεύτερη φορά.)

Έχει πολλές κολλητές, πάρα πολλές αλλά χωρισμένες σε γκρουπ. Για παράδειγμα, το Γκρουπ 1 είναι οι συνάδερφοι και μαζί πάνε για ψώνια. Το Γκρουπ 2 είναι οι φίλες και μαζί πάνε για καφέ και θάβουν το Γκρουπ 1. Και το Γκρουπ 3 είναι παλιές συμμαθήτριες και μαζί πάνε διακοπές στη Μύκονο κάθε καλοκαίρι και θάβουν τα άλλα δυο γκρουπ.

Σχέσεις έχει, και μάλιστα οι κατακτήσεις της πιάνουν τρεις σελίδες στον τηλεφωνικό κατάλογο. Θυμάται όταν ήταν 18 είχε κάνει στην Αμοργό τρία one-night-stand σε μια νύχτα. Τώρα που πλησιάζει τα ~~τριάντα τρία~~ είκοσι πέντε, ψάχνει κάτι πιο μόνιμο με σοβαρό σκοπό. Αν και ξέρει κάθε έκδοση του κάμα σούτρα απέξω, οι άντρες δεν μένουν μαζί της για πάνω από εξάμηνο. Περίεργο πράγμα. ~

*Αγαπημένα άρθρα*

10 κινήσεις γι' ανεβασμένο I.Q.

Έχεις το I.Q. αμοιβάδας; Ο διευθυντής σου δεν σε καλεί στα κανονικά εταιρικά meeting αλλά σε «ιδιωτικά» meeting κάτω από το γραφείο του; Θες να μην σε θεωρούν κότα αλλά σοβαρή γυναίκα καριέρας (επειδή άκουσες ότι αρέσει στους άντρες περισσότερο);
"Κουτσομπόλεψε όσο μπορείς, Κάνε ένα μωράκι, Άσε τα τσιφτετέλια κι άκου ξένη μουσική, Ένα μυαλό έχεις, μην το κουράζεις υπερβολικά." Ε, μετά από αυτά τα απλά βήματα οι γνωστοί θα σε φωνάζουν Αλβέρτο και η επιτροπή στη Στοκχόλμη θα ετοιμάζει Βραβείο «Γκράμι» με το όνομα σου (ή μήπως «Έμμι»;).

Πώς να δέσεις τον γάιδαρό σου

Τα λόγια είναι περιττά. Αν μικρή έντυνες τις Μπάρμπι σου νύφες, αν σου τρέχουν τα σάλια στη θέα νυφικών και αν στους γάμους ποδοπατάς κόσμο για να πιάσεις την ανθοδέσμη, τότε διάβασε αυτό το άρθρο. (Σημείωση: Ο μέλλων σύζυγος δεν περιλαμβάνεται.)

ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ, ALL-TIME-FAVORITE ΑΡΘΡΟ

Το στυλ της διαδήλωσης

Συμβουλές για το σωστό χτένισμα, μακιγιάζ και ντύσιμο για μια εποικοδομητική αντιπαράθεση με τα ΜΑΤ. Μετά τις εξαιρετικές συμβουλές («μην βάλεις τακούνια», «μην πάρεις τσάντα-φάκελο») πετάει και στην τελευταία παράγραφο: «Να θυμάσαι ότι αυτού του είδους οι συμπεριφορές στρέφονται τελικά ενάντια στον σκοπό σου και είναι αντίθετες στην αρχή της δημοκρατίας που είναι ο σεβασμός για τους άλλους, ακόμη κι αν έχουν διαφορετική γνώμη από εμάς.» Ποιος ακριβώς είναι ο σκοπός;;;

Ιστορία επιτυχίας: «Η Νάσια, φοιτήτρια Νοσηλευτικής, είδε τον Μάρκο, φοιτητή Μηχανικών Η/Υ και στον ελεύθερο χρόνο του αναρχικό, και έπαθε μια ταραχή. Ρώτησε εδώ, ρώτησε εκεί και έμαθε ότι είχε πάθος με τις μολότωφ, τις αντιασφυξιογόνους μάσκες και τον Μαρξ. Το πρόβλημα ήταν ότι η Νάσια άκουγε Μαρξ και το μυαλό της πήγαινε στο συνέταιρο του Σπένσερ. Μέχρι που διάβασε αυτό το άρθρο, κατέβηκε στην πορεία προς την Αμερικάνικη πρεσβεία μαζί του και το ίδιο βράδυ τον είχε πάνω στα ροζ σεντόνια της.»

*Credits*

Το απόλυτο womenonly.gr. Το μόνο που άντεξα να ανοίξω. Είδα κάπου ότι υπάρχει και forum του περιοδικού Cosmopolitan, αλλά φοβάμαι να μπω. Το Cosmo παραείναι hardcore για τα γούστα μου.

Let me in the Sound (U2: Κονέκτινγκ Πήπολ)

2010-09-05T22:08:00.007+03:00

(Κοίτα Μαμά, ήμουν και εγώ εκεί!)

Και γιατί «κονέκτινγκ πήπολ»; Γιατί μέσα σε δυο μέρες γνώρισα νέους ανθρώπους (say yay for Θεσσαλονίκη!), είδα φίλους που είχα χάσει εδώ και καιρό και κυρίως είδα τον Julien!

(με τη σειρά: *O Aviv -πάλι- γδύθηκε * Snow Patrol + headbanging=WIN ή FAIL? * "She moves in mysterious ways...")

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Στηθήκαμε στην ουρά στις 14.30, στις 17.30 ρίξαμε ΤΟ τρέξιμο να μπούμε μέσα (εμ, Ολυμπιακό στάδιο είναι) και πιάσαμε κάγκελο (ναι!). Στις 19.30 βγήκε ο Aviv Geffen (*αγάπη) και στις 8 και κάτι οι Snow Patrol. (Όπου κανείς δεν τους έδωσε σημασία, και λογικό είναι, ακούει το κοινό των U2 Snow Patrol; Ο καημένος ο Gary Lightbody ήταν έτοιμος να κλάψει από το φτύσιμο που έφαγε από το στάδιο.)

Και μετά από τρία τέταρτα τεχνικής προετοιμασίας, σβήνουν τα φώτα και παίζει το Space Oddity. Ε, περιττό να πω ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά, όλο το στάδιο έφυγε. Ασύλληπτη, μοναδική εμπειρία. (Ασύλληπτη βέβαια ήταν και η ταλαιπωρία να γυρίσουμε στην Αθήνα. Αλλά οπωσδήποτε άξιζε τον κόπο!)

Την επόμενη μέρα, το μισό Μοναστηράκι φορούσε μπλούζες 360o Tour. Και όπου και να καθόσουν, άκουγες κόσμο να κοκορεύεται στο κινητό για το πόσο τέλεια πέρασε στη συναυλία. Δεν τους κατηγορώ…

Στα δικά μου. Μετά από δυο μέρες εργένικης ζωής σε αμιγώς εργένικο σπίτι, ξάπλες στην Αχαρνών με τα εσώρουχα και βόλτες στο Γκάζι, είπα να γυρίσω στην μαμά πόλη. Αφού με έβρισε ο ταξιτζής («Για τους γονείς σου δεν θα καθόσουν όρθια τόσες ώρες, για τους Γιου-Ρου-Του όμως…») έφτασα στο ΚΤΕΛ Κηφισού.

Και τον είδα, μετά από οχτώ χρόνια.
Γιατί βλέπω μια βαλίτσα θεόρατη, τόσο παράταιρη ανάμεσα στους ταξιδιώτες Αθήνα-Πάτρα express (τρεις ώρες, express my ass). Γιατί βλέπω και το ταμπελάκι CDG-ATH. Γιατί βλέπω και το όνομα φαρδύ-πλατύ στη βαλίτσα (και δεν είναι «Παπαδόπουλος», είναι αρκετά σπάνιο). Ψάχνω τριγύρω, και βλέπω τον Julien. Την τελευταία φορά που τον είδα, ήμουν δέκα χρονών και αυτός δεκαεφτά. Τώρα πια δεν ήταν ο κοκαλιάρης μαυροντυμένος έφηβος με το χτένισμα αλά Casablancas (έτος 2002, στυλ "Hard to Explain"), αλλά ένας συνηθισμένος 25άρης, μόνιμος κάτοικος Παρισιού εδώ και χρόνια.
Δεν του μίλησα, δεν είχαμε και τίποτα να πούμε άλλωστε. Αλλά δεν μπορούσα να βγάλω αυτό το ηλίθιο χαμόγελο από τη μάπα μου για όλη τη διαδρομή.

Υ.Γ.1 Ναι, πραγματικό όνομα είναι το Julien.
Υ.Γ.2 Και ναι, πάλι πάνω σε Ισπανούς έπεσα. Τρεις ώρες στην επιστροφή, μας πήραν τα αυτιά. Και μας απέκλεισαν και στο Μουντομπάσκετ.
Υ.Γ. 3 Και είδα και το Inception. Εκρήξεις + Πιστολίδι + Κλάψα Leonardo + Mια δόση φιλοσοφικές παπαρολογίες = «Ταινία της Δεκαετίας» τύπου Μάτριξ. Τσάμπα ο Gordon-Levitt και η Page.

Our endless summer days

2010-09-03T00:14:00.006+03:00

U2 - With or Without you

"Our endless summer days, at the dusk of adolescence..."
(δανεισμένο από αυτόν τον fellow blogger)

Πέμπτη μεσημέρι στο Vondelpark, Amsterdam, NL.
Λίγες στιγμές γαλήνης/άγνοιας και σιωπής/λήθης.
O ακριβής προσδιορισμός δεν έχει σημασία.

Γκαρσόν, ένα βάλιουμ στο τέσσερα.

2010-09-02T01:06:00.005+03:00

Ο εν λόγω "κύριος" νομίζω θα το χρειαζόταν.

Αυτή η συνέντευξη προβλήθηκε πριν από 11 χρόνια στην κρατική τηλεόραση και εκφράζει τις απόψεις του κυρίου Τσόκλη, τις οποίες διατηρεί ακόμη και σήμερα. Δεν θα τον κατηγορήσω, φαίνεται ότι είναι μεγάλος άνθρωπος και του έχει σαλέψει. Συγχέει και αγνοεί την πραγματική έννοια των λέξεων "βιασμός" και "ερωτισμός". Για να τον βοηθήσουμε λοιπόν, πάμε να δούμε τι γράφει το λεξικό.

ερωτισμός (ο): η έντονη ροπή προς τις ερωτικές σχέσεις
βιασμός (ο): εξαναγκασμός σε ασέλγεια

Είναι αδύνατον να εκφράζονται δημόσια τέτοιες απόψεις, ειδικά από μορφωμένους ανθρώπους με (έστω κάποια) επιρροή στην κοινή γνώμη. Αυτός ο "κύριος" μόλις εξίσωσε την σεξουαλική ορμή με μια διαστροφή που μόνο ένα νοσηρό μυαλό θα θεωρούσε "φυσιολογική".

Η σεξουαλική ορμή είναι μέρος του ενστίκτου αυτοσυντήρησης των ζώων, είναι έμφυτη στον καθένα μας και εξασφαλίζει την αναπαραγωγή και διαιώνιση του είδους.
Η σεξουαλική πράξη χωρίς τη συναίνεση όλων των ερωτικών συντρόφων, παράλληλα με την άσκηση βίας, δεν έχει καμία σχέση ούτε με την αναπαραγωγή ούτε με την διαιώνιση του είδους.

Είναι μια ειδεχθής πράξη, η οποία δεν έχει στόχο τον κορεσμό της σεξουαλικής επιθυμίας. Είναι ένα μέσο επιβολής, από άτομα με συμπλέγματα και ψυχολογικά προβλήματα, σε ένα πιο αδύναμο άτομο. Με την επιβολή πάνω στον αδύναμο, την αίσθηση ότι προκαλούν τον τρόμο του, την ικεσία για τη ζωή, επιβεβαιώνουν τον εαυτό τους και φτάνουν στην ικανοποίηση. Εν ολίγοις, τον βιαστή δεν τον ικανοποιεί απλά η ερωτική πράξη, αλλά η επιβολή.

Παράλληλα, η άσκηση βίας και η πρόκληση σωματικής βλάβης, επακόλουθο των περισσότερων βιασμών, δεν δηλώνει την ερωτική επιθυμία. Η σεξουαλική πράξη, αν και ενέχει στοιχεία βίας, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ταυτιστεί με την βιαιοπραγία.

Άλλωστε, ο "κύριος" στο βίντεο υποστηρίζει ότι καταλύτης του βιασμού είναι i. η σωματική έλξη που ασκεί μια γυναίκα σε ένα άντρα και ii. η πρόκληση από το θύμα. Πρώτον, εκτός του ότι η σωματική έλξη είναι επαρκής αλλά όχι αναγκαία για ένα βιασμό, βιασμοί δεν σημειώνονται μόνο από άνδρες-θύτες προς γυναίκες-θύματα. Τι έχει να πει για τον βιασμό ανηλίκων, ηλικιωμένων, εγκύων, κτλ; Δεύτερον, αν και η πρόκληση είναι σημαντικό κίνητρο για τον βιαστή, δεν σημαίνει ότι οποιαδήποτε γυναίκα προκλητικά/άσεμνα ντυμένη αποτελεί στόχο για ένα βιαστή. Η επιλογή των θυμάτων επαφίεται στα τραύματα/προβλήματα/ιδιαιτερότητες του βιαστή.

Περιπτώσεις βιασμού έχουν σημειωθεί και στο ζωικό βασίλειο, παρ' όλα αυτά η πράξη δεν μπορεί να θεωρηθεί "φυσιολογική". Το απορριφθέν αρσενικό επιτίθεται σε ένα θηλυκό, με μόνο στόχο του όμως την απόκτηση απογόνων και όχι την προξένηση βλάβης/ικανοποίηση.

Εντέλει, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ο βιασμός μια υγιής έκφραση ερωτικής επιθυμίας. Το μόνο που προκαλεί είναι εφήμερη ικανοποίηση στο θύτη και μια ζωή πόνου στο θύμα. Ο βιασμός έχει τόση σχέση με τον ερωτισμό όση η ενδοοικογενειακή βία με την αγάπη. Καμία.

** Τις προάλλες είδα το ρεπορτάζ στις ειδήσεις και έτρεξα στην μητέρα μου. Πριν πει τίποτα άλλο, χαμογέλασε και μου είπε "Έτσι είχες αντιδράσει και πριν από 11 χρόνια." **

Ο Μικρός Πρίγκιπας Ταξιδεύει

2010-08-31T01:49:00.014+03:00

Ο Μικρός Πρίγκιπας γύρισε στον πλανήτη του, φορτωμένος με γνώσεις, χορτασμένος αναμνήσεις. Η ανάμνηση των φίλων που απέκτησε στη Γη του έφερνε μια γλυκιά γεύση στο στόμα και συνάμα ένα μικρό τσίμπημα στην καρδιά.

Ήταν όμως ευτυχισμένος που γύρισε. Το πιο σημαντικό πράγμα που του έμαθε εκείνο το ταξίδι ήταν ότι η αγάπη ήταν το μεγαλύτερο αγαθό που μπορούσε να βρει κάποιος και πως κάθε στιγμή με κάποιον που αγαπάς αξίζει πιο πολύ από κάθε υλικό αντικείμενο.
Οι πρώτες μέρες στον πλανήτη του ήταν μια ευλογία. Η πολύβουη ζωή στη Γη δεν μπορούσε να συγκριθεί με την απόλυτη γαλήνη των αστεριών. Τα ηλιοβασιλέματα ποτέ δεν ήταν τόσο φωτεινά στη Γη όσο στον πλανήτη του, όταν ξάπλωνε το δειλινό δίπλα στο λουλούδι του και κοίταζε το στερέωμα ώσπου να φωτιστούν όλα τα αστέρια και οι πλανήτες.

Σύντομα όμως έμαθε την αλήθεια. Το λουλούδι του, το λουλούδι που φρόντισε, που θαύμασε, που αγάπησε όπως δεν αγάπησε κανένα άλλο, τον πρόδωσε. Συγκεκριμένα, το λουλούδι του είχε παράνομη σχέση με δύο μωρά μπαομπάμπ και τους είχε υποσχεθεί ότι θα χρησιμοποιούσε την αγάπη του Πρίγκιπα για να μην τον αφήσει να τα ξεριζώσει. Θα καταλάμβαναν οι τρεις τους τον πλανήτη και θα έδιωχναν τον Πρίγκιπα.

Και έτσι, με δάκρυα στα μάτια, φόρεσε πάλι το φουλάρι του και έφυγε για άλλο ένα ταξίδι στη Γη.

Αυτή τη φορά ταξίδεψε με άλλα μέσα.

Και αποφάσισε να δει ένα κομμάτι της Γης που δεν είχε την ευκαιρία: τη θάλασσα.

Το ταξίδι του ήταν αρκετά μοναχικό.

Η παραλία του θύμισε πολύ την έρημο. Και ενθυμούμενος την έρημο, του ήρθαν στο μυαλό οι παλιοί του φίλοι και όσα θυσίασε για να γυρίσει πίσω στον πλανήτη του, στο λουλούδι του.

Έτσι προσπάθισε να ξεχαστεί. Δοκίμασε να ξαπλώσει στον ήλιο…

…και να διαβάσει κάτι ελαφρύ…

…ακόμη και να πιει, σαν τον μεθυσμένο που είχε γνωρίσει παλιά.

Αλλά δεν δούλεψε τίποτα από αυτά. Και την νύχτα, τον πήρε ο ύπνος κλαίγοντας.

Την επόμενη μέρα όμως, ξύπνησε πιο ήρεμος. Και όσο περνούσαν οι μέρες στον ήλιο, ο πόνος του γινόταν πιο απαλός. Το μυαλό του γέμιζε με θαλασσινό αέρα και απωθούσε τις άσχημες σκέψεις. Μερικές φορές σκεφτόταν ότι εκείνο το μέρος θα μπορούσε να γίνει το νέο του σπίτι.

Αλλά το να τρέχει από τα προβλήματα του δεν ήταν η λύση. Έπρεπε να γυρίσει στον πλανήτη του, όσο οδυνηρό και αν ήταν.

Και όσο η Γη απομακρυνόταν όλο και περισσότερο και τα αστέρια μεγάλωναν, ο Πρίγκιπας αποφάσισε ότι όσο μακριά και να τρέξει, δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεχάσει την προδοσία της τριανταφυλλένιας αγαπημένης του.

Αλλά ο χρόνος ήταν η μεγαλύτερη απόσταση και το καλύτερο φάρμακο. Με το χρόνο, ο πόνος θα μίκραινε. Και κάποια στιγμή, θα μπορούσε να αναπολήσει εκείνα τα δειλινά, χωρίς μίσος και οργή, αλλά με μια αμυδρή πίκρα, του έρωτα που χάθηκε στα αστέρια…

Sleepless. Speechless. Emotionless.

2010-08-25T03:37:00.005+03:00

Blur - No Distance Left to Run
The Verve - The Drugs Don't Work

Έχει τέσσερις νύχτες να κοιμηθεί.

Του είναι αδύνατο. Κάθε φορά που κλείνει τα μάτια του, την βλέπει πάλι, μαζί με εκείνον. Εκείνος δεν έχει πρόσωπο, κάθε φορά αλλάζει χαρακτηριστικά, μια αόριστη αρσενική μορφή. Αυτή όμως εμφανίζεται ολοζώντανη στην αγκαλιά εκείνου, οι καμπύλες του σώματός της διαγράφονται πεντακάθαρα, οι φλέβες του λαιμού της πάλλονται και η ανάσα της ανεβοκατεβαίνει καυτή.
Και όλες αυτές οι μικρές λεπτομέρειες τον σκοτώνουν.

Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, έζησε την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, την υποτίμηση, την περιφρόνηση, το ψέμα. Αλλά τα κατάπινε όλα, μαζί με λίτρα αλκοόλ.
Τίποτα όμως δεν είχε καταφέρει να σβήσει αυτή την εικόνα από το μυαλό του, ακόμη και όταν στις αρτηρίες του έτρεχε αιθανόλη αντί για αίμα.

Στριφογύριζε στο κρεβάτι του, με τα μάτια ορθάνοιχτα, για ώρες. Σηκώθηκε να πιει λίγο νερό. Το φεγγάρι έχει σχεδόν χαθεί και ο ουρανός είναι φωτεινός.

Έχει πέντε νύχτες να κοιμηθεί.